Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΙΝ ΒΑΡΓΚΑ

Όταν κλείνουν οι ανοιχτοί λογαριασμοί

Οι άνθρωποι κουβαλούν μυστικά. Μυστικά ανείπωτα που τους στοιχειώνουν, αιμορραγούσες πληγές που προσπαθούν να τις γιατρέψουν διά της αποφυγής και της λήθης. Μόνο που κάποτε έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης και τότε το θύμα μετατρέπεσαι σε θύτη και  είναι η ώρα που οι ανοιχτοί λογαριασμοί πρέπει να κλείσουν. Μόνο που καμιά φορά, για να κλείσουν ανοίγουν νέες πληγές, πιο επώδυνες και τότε το αδιέξοδο είναι πλήρες, ο άνθρωπος παγιδεύεται και η λύτρωση δε φαίνεται να έρχεται από πουθενά.

12ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Αφιερώματα στον Κισλόφσκι και τον Ίβενς

Δύο μεγάλα αφιερώματα περιλαμβάνει το φετινό Φεστιβηάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21^ου αιώνα» που θα διεξαχθεί από τις 12 έως τις 21 Μαρτίου. Με αυτά τιμώνται δύο μεγάλοι σκηνοθέτες, ο πολωνός Κριστόφ Κισλόφσκι και ο ολλανδός Γιόρις Ίβενς.

Χάσαμε το αζιμούθιό μας

Χάσαμε το αζιμούθιό μας

«Κόβω αζιμούθια για να σε βρω. Από πού πηγάζεις, που χύνεσαι, και ποια τα ιστορικά σου γεγονότα» -  Βασίλης Παπάς

Δύσκολα βγαίνουν οι λέξεις. Προσπαθώ να σου μιλήσω αλλά μου φαίνεται βουνό. Χάνομαι, δεν μπορώ να βρω το δρόμο των λέξεων, αποπροσανατολισμένος, μπερδεύω το μπρος με το πίσω, το δεξιά με το αριστερά, το πάνω με το κάτω, ακόμη και το μέσα με το έξω μπερδεύω. Τελούμε, ως κοινωνία, εν υπνώσει. Πορευόμαστε, στα τυφλά, χωρίς πυξίδα. Έχουμε χάσει το αζιμούθιό μας και όπως ξέρουν οι ναυτικοί, σύντομα θα πέσουμε σε ξέρα ή θα συντριβούμε στα βράχια και μαύρη συμφορά θα μας βρει.

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ – Το αποκρουστικό πρόσωπο της βίας

Το Δεκέμβριο του 1937,ο ιαπωνικός στρατός κατέλαβε την τότε πρωτεύουσα της Κίνας, Νανκίν. Από τη στιγμή εκείνη ξεκίνησε ένα όργιο σφαγής που, σύμφωνα με τους Κινέζους, στοίχησε τη ζωή σε 30.000 ανθρώπους! Από την άλλη πλευρά, η Ιαπωνία ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη και σχεδόν αρνείται να συζητήσει τα γεγονότα. Η σχεδόν άγνωστη, στους Δυτικούς τουλάχιστον, αυτή ιστορία έχει καταγραφεί ως «Σφαγή της Νανκίν» ή «Βιασμός της Νανκίν» και μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον κινέζο σκηνοθέτη Τσουάν Λου με τον τίτλο «Η πόλη της ζωής και του θανάτου».

ΑΝΙΚΗΤΟΣ – Ένα όραμα σε μία μπάλα του ράγκμπι

 «Το πολύχρωμο έθνος ξεκινά από εδώ.

Η συμφιλίωση ξεκινά από εδώ.

Η συγχώρεση ξεκινά από εδώ»

                                     Νέλσον Μαντέλα

Το απαρτχάιντ έπεσε αλλά δεν καταργήθηκε. Πολιτικά ηττήθηκε, ο Νέλσον Μαντέλα έγινε πρόεδρος της Νότιας Αφρικής αλλά στις καρδιές των ανθρώπων δεν έπαψε να υπάρχει.

Ο Μαντέλα, αφού πέρασε 27 χρόνια στη φυλακή για τον αγώνα του εναντίον του φυλετικού διαχωρισμού, ως εκλεγμένος πρόεδρος έρχεται αντιμέτωπος με το διχασμό που υπάρχει στη χώρα του. Κι όμως, υπάρχει τρόπος για τη δημιουργία ενός ενωμένου έθνους, ενός έθνους πολύχρωμου. Και τότε βρίσκει τη χρυσή ευκαιρία να κάνει το όραμά του πραγματικότητα. Τη βρίσκει στη μπάλα του ράγκμπι! Ο Κλιντ Ίστγουντ στην ταινία «Ανίκητος» αφηγείται ένα αληθινό γεγονός.

Αστάθειας εγκώμιον

Είμεθα ασταθείς. Τρεκλίζουμε και όπου να’ ναι θα καταρρεύσουμε. Η αστάθειά μας οφείλεται εις τον τρυφηλόν μας βίον. Συμπατριώτες μου την πατήσατε, την πατήσαμε ομαδικώς ως έθνος ανάδελφον. Ο έκλυτος και άνευ ορίων, άνευ μέτρου βίος μας, μας οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην αστάθεια.

ΠΑΝΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ: Ένας χρόνος από το θάνατό του

Τιμώντας τον Πάνο Τζαβέλα που ένα χρόνο πριν έφυγε από κοντά μας, δημοσιεύω τους στίχους του τραγουδιού του “Κυρ-Παντελής”

Κυρ Παντελής

Στίχοι: Πάνος Τζαβέλας
Μουσική: Πάνος Τζαβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Πάνος Τζαβέλας

Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
έχεις κατάστημα κάπου στη γη.
Πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά, πολλά λεφτά.

ΛΙΒΑΝΟΣ

Στην κοιλιά του κτήνους

Είναι μερικές φορές που δεν ξεχωρίζεις θύτες και θύματα, απλά επειδή δεν υπάρχει διαχωρισμός, είναι ταυτόχρονα και τα δύο. Άλλωστε πόσο θύτης μπορεί να είναι ένας 20χρονος ο οποίος εξαναγκάζεται να πολεμήσει σε κάποιον πόλεμο που δεν είναι δικός του;. Αλλά, τελικά ποιος πόλεμος είναι πόλεμος των ανθρώπων;

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Μια γυναίκα εκδικείται

 Σκοτεινό, μυστηριώδες, αγωνιώδες, υποβλητικό «Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά» κινείται στα όρια του φιλμ νουάρ, και αυθαιρετώντας κάπως θα μπορούσα να το αποκαλέσω ευρωπαϊκό νέο-νουάρ.