Στη Βουλή το θέμα των χρηματοδοτήσεων του Ε.Κ.Κ.

(από την ΕΠΟΧΗ, 29-30/5/2021)

Του Στράτου Κερσανίδη

Τελικά το θέμα με τις χρηματοδοτήσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) το οποίο ξεσήκωσε θύελλα στον κινηματογραφικό κόσμο, όπως γράφαμε στο φύλλο της 15ης Μαΐου, έφτασε στη Βουλή.

Με ερώτησή τους, 27 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, μετά από πρωτοβουλία του Πάνου Σκουρολιάκου, ζητούν από την υπουργό, κ. Λίνα Μενδώνη, αν ισχύουν οι καταγγελίες και τι προτίθεται να πράξει το υπουργείο προς αποκατάσταση των κανόνων δεοντολογίας οι οποίοι παραβιάστηκαν και προς αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του ΕΚΚ.

Υπενθυμίζουμε πως όλα ξεκίνησαν μετά την ανακοίνωση των εγκρίσεων σεναρίων από το ΕΚΚ και την αντίδραση που σημειώθηκε από μερίδα του κινηματογραφικού κόσμου, με την κατηγορία πως παραβιάστηκαν οι κανόνες δεοντολογίας. Κι αυτό επειδή στην επιτροπή Αναγνωστών του Κέντρου, συμμετείχαν τέσσερις σκηνοθέτες οι οποίοι, ως κριτές, ενέκριναν τα δικά τους σενάρια! Από το σημείο εκείνο και μετά ακολούθησε ένα ντόμινο καταγγελιών στον Τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για αυτήν την κατάφωρη, κατά πως φαίνεται, παραβίαση της δεοντολογίας. Μάλιστα η σκηνοθέτρια και σεναριογράφος, Στρατούλα Θεοδωράτου, απέστειλε επιστολή προς την υπουργό καλώντας την «να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της ισότιμης πρόσβασης στις κρατικές χρηματοδοτήσει».

Συνέχεια

Στάχτες και Διαμάντια

(από την ΕΠΟΧΗ, 29-30/5/2021)

του Στράτου Κερσανίδη

Σύντομα κριτικά σημειώματα –μέχρι 300 λέξεις- περιλαμβάνει το νέο βιβλίο του κριτικού Κινηματογράφου Αλέξη Δερμεντζόγλου, «Στάχτες και Διαμάντια», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερωδιός της Θεσσαλονίκης.

Ο συγγραφέας έδωσε στο βιβλίο του τον τίτλο της ταινίας που γύριζε ο Αντρέι Βάιντα το 1958, προτείνοντας στους αναγνώστες να αναζητήσουν μέσα στις στάχτες του σινεμά, δηλαδή στα ταπεινά και όχι πολυδιαφημισμένα φιλμ, τα κινηματογραφικά διαμάντια.

Έτσι ανθολογούνται ταινίες σχετικά άγνωστες από τις οποίες αναδεικνύονται οι επιρροές που αυτές άσκησαν στους σύγχρονους σκηνοθέτες. Πρόκειται κυρίως για ταινίες ασπρόμαυρες, που χρονικά ξεκινούν από τη δεκαετία του 1930 οι οποίες ανήκουν σε είδη όπως το φιλμ νουάρ, το γοτθικό ερωτικό και αστυνομικό μελόδραμα, οι κοινωνικές ηθογραφίες και τα δράματα. 

Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου, εύστοχος και διεισδυτικός, οδηγεί τους αναγνώστες στην εξερεύνηση και κατανόηση των βαθύτερων μηνυμάτων και νοημάτων της κάθε ταινίας. Ταινίες οι οποίες πίσω από το προφανές υποκρύπτουν κοινωνικές και πολιτικές αναφορές μη ευδιάκριτες σε μια πρώτη ανάγνωση. Κι όλα με την ιδιαίτερη αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα ο οποίος μετατρέπει την απλή ανάγνωση σε αληθινή απόλαυση. Και επί πλέον, προκαλώντας το ενδιαφέρον ακόμη και όσων δεν έχουν δει τις ταινίες στις οποίες αναφέρεται. Γιατί το κάθε κείμενο μπορεί να σταθεί αυτόνομα και, αν μη τι άλλο, να αποτελέσει το έναυσμα ώστε οι αναγνώστες να αναζητήσουν τις ταινίες και να γίνουν θεατές!

Κεντρική διάθεση: Αριστοτέλειο βιβλιοπωλείο, Ερμού 61, ΤΚ 54623, τηλ. 2310 282429.

                                                                                                                       Σ. Κ.

Συνέχεια

«ΠΡΟΣΤΙΜΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 22-23/5/2021)

Ένας καθημερινός άνθρωπος

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Ο Βαγγέλης είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Υπάρχει όμως κάτι το οποίο τον κάνει “διαφορετικό” από τους περισσότερους καθημερινούς ανθρώπους: είναι ντίλερ κάνναβης! Ήρεμος, άκακος και συνηθισμένος θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει έτσι εάν οι υποψιασμένοι γείτονές του δεν απειλούσαν πως θα τον καρφώσουν στην αστυνομία. Έτσι ο Βαγγέλης αναγκάζεται να ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι της αδελφής του, Κατερίνας, η οποία συζεί μα τον αρραβωνιαστικό της, τον Πέτρο. Ο τελευταίος όμως δεν είναι και πολύ “καλό παιδί” αφού εξασφαλίζει τα προς το ζην εργαζόμενος ως μπράβος για τον υπόκοσμο των Νότιων Προαστείων. Δηλαδή, όχι και πολύ σοβαρά πράγματα, μόνον κάτι ψιλοληστείες, ψιλοεκβιασμούς, ψιλοπροστασία σε μαγαζιά κλπ. Ψιλοπράγματα…

Ο Πέτρος, ως καλός γαμπρός, προσφέρεται να μπάσει το Βαγγέλη στη “δουλειά”. Αλλά εκείνος δε θέλει, δεν του αρέσει ο κόσμος της νύχτας. Στην ιστορία εμπλέκονται, ο καθένας με τον τρόπο του, τρεις ακόμη χαρακτήρες. Ο Μάντρας, μέντορας και φίλος του Βαγγέλη, ο ρωσοπόντιος Ντιμίτρι, δεξί χέρι του Πέτρου και η Βέρα, μία τρανς παλιά και καλή φίλη του Βαγγέλη η οποία προσφέρεται να τον βοηθήσει.

Επάνω σε αυτόν τον καμβά “στήνεται” η ταινία του Φωκίωνα Μπόγρη, «Πρόστιμο». Ένα αστυνομικό φιλμ με στοιχεία νουάρ, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλοκή αλλά και χιούμορ. Η ταινία ενσωματώνει την μεγάλη παράδοση του αμερικανικού αστυνομικού φιλμ στην ελληνική πραγματικότητα.

Ο σκηνοθέτης, Φωκίων Μπόγρης, που σκηνοθέτησε επίσης το 2009 την παρωδία εκδίκησης «Κάθαρση», λέει για το «Πρόστιμο»:

«Το 2014 γνώρισα τον πραγματικό ήρωα της ιστορίας μου, έναν ντίλερ κάνναβης που τύχαινε να είναι ξάδερφος ενός καλού φίλου μου. Ο “Βαγγέλης” δεν έχει να κάνει με αυτό που λέμε “υπόκοσμος” ή “περιθώριο”, είναι ένας άκακος άνθρωπος της διπλανής πόρτας που περνάει απαρατήρητος. Συζητώντας μαζί του, εντυπωσιάστηκα από την ιστορία του και το μπλέξιμό του με τον αρραβωνιαστικό της αδελφής του, “Πέτρο”- έναν άνθρωπο της νύχτας. Η “οικογενειακή” τους επαφή εξελίχθηκε σε φιλία και στη συνέχεια συνεργασία σε παράνομες δραστηριότητες. Με βάση αυτή την ιδιαίτερη σχέση, το “Πρόστιμο” μελετάει τους συγκεκριμένους χαρακτήρες, τις αντιλήψεις τους και τις συγκρούσεις τους μέσα στη δουλειά και την οικογένεια. Η ιστορία έχει έντονα και βίαια στοιχεία αλλά και χιούμορ. Πολλές σκηνές που γράφαμε με τον Πάνο, τις αντιμετωπίζαμε ως κωμικές. Η προσέγγιση είναι ρεαλιστική, καθώς οι ηθοποιοί μιλούν τη γλώσσα και φοράνε τα ρούχα των πραγματικών ανθρώπων που υποδύονται.

Ζώντας στα νοτιοανατολικά προάστια της Αθήνας και γνωρίζοντας τους ανθρώπους αυτούς, ήθελα εδώ και αρκετά χρόνια να κάνω αυτή την ταινία και να ασχοληθώ με αυτό τον κόσμο που βρίσκεται δίπλα μου (ενώ είναι ταυτόχρονα και αθέατος) και σπάνια έχει απασχολήσει το ελληνικό σινεμά. Έχει τη σεναριακή δομή μίας αμερικάνικης crime ταινίας αλλά με γεύση Βαλκανική».

NOMADLAND

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 22-23/5/2021)

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία, Βραβείο Σκηνοθεσία στις Κάννες, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Τορόντο, και αφού σάρωσε στα βρετανικά βραβεία BAFTA, στις Χρυσές Σφαίρες και στα Όσκαρ, η ταινία της Κλόι Ζάο. «Nomadland» θεωρείται ως η μεγάλη ταινία της χρονιάς αλλά και μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων, αν λάβουμε υπόψη τις βραβεύσεις αλλά και τις κριτικές που συγκέντρωσε. Κι όλα αυτά σε μια ιδιαίτερα “περίεργη” χρονιά εξαιτίας της πανδημίας η οποία δεν επέτρεψε την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Βέβαια αξίζει να αναφερθούμε και στην πρωταγωνίστρια, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, για την ερμηνεία της οποίας έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά εγκωμιαστικά σχόλια, η οποία, και η οποία ερμηνεία της χάρισε το τρίτο βραβείο Όσκαρ στην καριέρα της!

Η ΜακΝτόρμαντ, ερμηνεύει το ρόλο μιας 60χρονης γυναίκας, της Φραν, η οποία ταξιδεύει στην Αμερική με το βανάκι της, το οποίο έχει μετατρέψει σε σπίτι. Θύμα του “αμερικάνικου ονείρου” το οποίο, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, μετετράπη σε εφιάλτη.

Η Φραν, πρώην αναπληρώτρια δασκάλα και εποχιακή εργάτρια σε κατάστημα της Άμαζον, τελευταία δούλευε μαζί με το σύζυγό της σε εργοστάσιο κατασκευής γυψοσανίδων που έκλεισε. Έκλεισε όταν η μικρή πόλη Εμπάιρ στη Νεβάδα παρήκμασε τελείως και εγκαταλείφθηκε στην κυριολεξία από τους κατοίκους του. Η Φερν, όταν έχασε και το σύζυγό της, δεν είχε καμιά δουλειά πλέον εκεί κι έτσι επέλεξε τη φυγή. Φόρτωσε τα αναγκαία στο βανάκι της και ξεκίνησε τη νομαδική ζωή, αναζητώντας ευκαιριακές εργασίες ώστε να επιβιώνει.

Ταινία γυρισμένη στις αχανείς εκτάσεις των ΗΠΑ, σε εκτάσεις με ανοιχτύς ορίζοντες οι οποίοι όμως, δεν είναι και τόσο ανοιχτοί για ανθρώπους σα τη Φραν. Για ανθρώπους που έπεσαν θύματα της οικονομικής κρίσης και αναγκάστηκαν να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες. Ανθρώπους που έχουν στερηθεί στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η δουλειά και η ασφάλεια. Κι αυτό σε μια χώρα η οποία θεωρεί τη φτώχια περίπου ως έγκλημα, ως αποκλίνουσα συμπεριφορά! 

Βασισμένη στο βιβλίο «Η Χώρα των Νομάδων: Επιβιώνοντας στην Αμερική τον 21ο Αιώνα», της δημοσιογράφου Τζέσικα Μπρούντερ, που κυκλοφόρησε το 2017, η ταινία ενσωματώνει και πραγματικούς χαρακτήρες οι οποίοι ζουν ως ταξιδιώτες και κατασκηνωτές, δηλαδή ως νομάδες. Αποκτά έτσι μια ιδιαίτερη ντοκιμαντερίστικη αισθητική η οποία της προσδίδει έναν ιδιαίτερο ρεαλισμό.

Η τρυφερή ματιά της Κλόι Ζάο είναι ταυτόχρονα αιχμηρή, κριτική και αρκούντων κοινωνική προσεγγίζοντας μερικές χιλιάδες Αμερικανών και Αμερικανίδων οι οποίοι ζούν κοντά στους άλλους αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται πολύ μακριά τους!

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 21/5)

ΠΡΟΣΤΙΜΟ

Σκηνοθεσία: Φωκίων Μπόγρης 
Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Ευαγγελινός, Στάθης Σταμουλακάτος, Μαρία Μπαλούτσου, Βασίλης – Άγγελος Αναστασίου, Φένια Αποστόλου, Βαγγέλης Μουρίκης, Τζένη Κιτσέλη, Σίσσυ Τουμάση, Όμηρος Πουλάκης, Κώστας Στεφανάκης, Γιάννης Οικονομίδης

Ο Βαγγέλης είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Υπάρχει όμως κάτι το οποίο τον κάνει “διαφορετικό” από τους περισσότερους καθημερινούς ανθρώπους: είναι ντίλερ κάνναβης! Ήρεμος, άκακος και συνηθισμένος θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει έτσι εάν οι υποψιασμένοι γείτονές του δεν απειλούσαν πως θα τον καρφώσουν στην αστυνομία. Έτσι ο Βαγγέλης αναγκάζεται να ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι της αδελφής του, Κατερίνας, η οποία συζεί μα τον αρραβωνιαστικό της, τον Πέτρο. Ο τελευταίος όμως δεν είναι και πολύ “καλό παιδί” αφού εξασφαλίζει τα προς το ζην εργαζόμενος ως μπράβος για τον υπόκοσμο των Νότιων Προαστίων. Δηλαδή, όχι και πολύ σοβαρά πράγματα, μόνον κάτι ψιλοληστείες, ψιλοεκβιασμούς, ψιλοπροστασία σε μαγαζιά κλπ. Ψιλοπράγματα…

Συνέχεια

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ε.Κ.Κ. – Θύελλα στον κινηματογραφικό κόσμο

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 15-16/5/2021)

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ε.Κ.Κ.

Θύελλα στον κινηματογραφικό κόσμο

Του Στράτου Κερσανίδη

Σα να μην έφθανε η πολύμηνη απραξία εξαιτίας της υγειονομικής κρίσης, θύελλα ξέσπασε ξαφνικά στον κινηματογραφικό κόσμο μετά από την ανακοίνωση των χρηματοδοτικών προγραμμάτων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για το 2019 και το 2020.

Όλα ξεκίνησαν στις 28/4 όταν το ΕΚΚ, με δελτίο Τύπου που εξέδωσε, ανέφερε πως ολοκληρώθηκε η διαδικασία αξιολόγησης όλων των εκκρεμοτήτων που υπήρχαν όσων αφορά τις χρηματοδοτήσεις σχεδίων τα οποία εκκρεμούσαν. Υποστηρίζοντας λοιπόν πως «έκλεισε ο κύκλος των εκκρεμοτήτων», αναφέρει πως  «από τις 182 προτάσεις, που εξετάστηκαν για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, προεγκρίθηκαν 43 οι οποίες χρηματοδοτούνται συνολικά με το πόσο των 2.520.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, 25 κινηματογραφικά σχέδια ταινιών μικρού μήκους, 8 ντοκιμαντέρ και 10 μυθοπλασίας μεγάλου μήκους. Οι 6 από τις ταινίες μεγάλου μήκους που προεγκρίνονται, προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες». Συμπληρώσει δε πως η διαδικασία αυτή ξεκίνησε «τον περασμένο Νοέμβριο με τη συνδρομή συνεργατών readers», δηλαδή ανθρώπων οι οποίοι διάβασαν και αξιολόγησαν τις κατατεθείσες προτάσεις.

Και ενώ θα περίμενε κανείς την ικανοποίηση των επαγγελματιών του κινηματογράφου αφού, επιτέλους, μια σειρά από προτάσεις μπορούσαν πλέον να μπουν στο δρόμο της υλοποίησης, ξέσπασε η θύελλα.

Συνέχεια

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 8-9/5/2021)

Οδοιπόρος στις ρίζες και τη μνήμη

Του Στράτου Κερσανίδη

Στις 4 Μαΐου συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από το θάνατο τους Αλέξη Δαμιανού, το 2007. Ενός πολυσχιδούς καλλιτέχνη, μιας πληθωρικής προσωπικότητας που κατέφερε, με τρεις μόνον ταινίες στο ενεργητικό του, να θεωρείται εμβληματική μορφή και ένας από τους ανανεωτές του ελληνικού κινηματογράφου.

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1965, όταν έπαιξε στη μικρού μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Ο κλέφτης». Τα προηγούμενα χρόνια, έχοντας σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εργάστηκε ως θεατρικός ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας.

Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1921 στην Αθήνα. Στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Εκείνη την εποχή, όπως σε κάθε δύσκολη περίοδο, η τέχνη αποτελούσε καταφυγή για την ενίσχυση του ηθικού των ανθρώπων. Έτσι, ο Δαμιανός, μαζί με άλλους συναδέλφους του, όπως η Αλέκα Παΐζη, η Ασπασία Παπαθανασίου, ο Τάσος Ζαχαρίας κ.α. με επικεφαλής το Γιώργο Σεβαστίκογλου και με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, ίδρυσαν το Λαϊκό Θέατρο, το οποίο διαλύθηκε βίαια μετά το Δεκέμβρη του 1944. Τη θέση του Λαϊκού Θεάτρου πήραν οι Ενωμένοι Καλλιτέχνες και με το θίασο αυτό, το1946, ο Δαμιανός πρωτοεμφανίστηκε ως συγγραφέας με το έργο «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε».

Συνέχεια