ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 15 ως 21/2/1018)

Στον κόσμο του φανταστικού

 Του Στράτου Κερσανίδη

Στο φανταστικό κινηματογράφο ανήκει η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα αφού οι τέσσερις από τις έξι νέες ταινίες που προβάλλονται ανήκουν σε αυτό το κινηματογραφικό είδος.

Πρώτο και καλύτερο το θαυμάσιο φιλμ του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, «Το πλάσμα του νερού», που τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο, μια προσέγγιση της αγάπης αλλά και μια αλληγορία για το ρατσισμό και τον Ψυχρό Πόλεμο.

Από την πλευρά του ο Κόρνελ Μούντρουτζο, με «Το φεγγάρι του Δία», επιχειρεί τα δική του αλληγορία για το προσφυγικό πρόβλημα και την αύξηση της ξενοφοβίας στην Ευρώπη.

Ο «Μαύρος πάνθηρας», του Ράιαν Κούγκλερ, με ήρωα έναν μαύρο υπερήρωα ο οποίος αγωνίζεται για το Καλό, και «Το σπίτι των φαντασμάτων», των Μάικλ Σπίριγκ και Πίτερ Σπίριγκ   ένα μεταφυσικό θρίλερ τρόμου, εντάσσονται και αυτά στο φανταστικό σινεμά.

Προβάλλεται επίσης το πολύ καλό «Η κόρη της Άπριλ», του Μισέλ Φράνκο, ένα δραματικό φιλμ για τις σχέσεις ανάμεσα σε δυο αδελφές και τη μητέρα τους. Τέλος, οι μικροί σινεφίλ έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν την ταινία κινουμένων σχεδίων, «Το γατοξόρκι».

 

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

THE SHAPE OF WATER

Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Πρωταγωνιστούν: Σάλι Χόκινς, Μάικλ Σάνον, Οκτάβια Σπένσερ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Νταγκ Τζόουνς, Ρίτσαρντ Τζένκινς

Κατά τη δεκαετία του 1960 ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη ΕΣΣΔ, μαίνεται. Η Ελάιζα Εσπόζιτο, μια όχι ιδιαίτερα όμορφη, κωφάλαλη κοπέλα εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα κυβερνητικό εργαστήριο στο οποίο η αμερικανική κυβέρνηση κάνει διάφορα μυστικά προγράμματα. Μοναδικοί φίλοι της είναι ο Ζιλ, ένας μεσήλικας ομοφυλόφιλος γείτονάς της και η μαύρη συνάδελφός της, Ζέλντα. Συνέχεια

Advertisements

«ΝΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/2/2018)

Η ομορφιά της αγάπης

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Λούκα Γκουαντανίνο με την ταινία του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» (You call me by your name), σκηνοθετεί το μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν, κλείνοντας έτσι μια τριλογία στην οποία περιλαμβάνονται και οι προηγούμενες ταινίες του «Είμαι ο έρωτας» (2009) και «Κάτω από τον ήλιο» (2015). Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 8 έως 13/2/2018)

 Έρωτας χωρίς γεωγραφία

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Με πέντε νέες ταινίες υποδέχονται οι κινηματογράφοι τοπ κοινό τους αυτήν την εβδομάδα.

Μια ιστορία για ‘τον έρωτα που δεν έχει γεωγραφία’, σύμφωνα με τον Τρούμαν Καπότε, σκηνοθετεί ο Λούκα Γκουαντανίνο στην ταινία «Να με φωνάζεις με το όνομά σου»,  ένα λαμπερό κινηματογραφικό διαμάντι από την Ιταλία.

Πολύ ενδιαφέρον είναι το εξπρεσιονιστικό νουάρ του Χουάν Κάρλος Μεδίνα, «Ημερολόγιο φόνων».

Συγκλονιστικό το ντοκιμαντέρ «Ανθρώπινη ροή», του Άι Γουέι Γουέι για τους πρόσφυγες που αναζητούν νέα πατρίδα ταξιδεύοντας στο άγνωστο.

Η ταινία «Τα αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ», του Πολ ΜακΓκίκαν, είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του Πίτερ Τάρνερ και στη σχέση του με την Γκλόρια Γκράχαμ.

Τέλος, ολοκληρώνεται η τριλογία, «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι».

 

 ΝΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

CALL ME BY YOUR NAME

Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο
Πρωταγωνιστούν: Άρμι Χάμερ, Τίμοθι Κάλαμετ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Αμίρα Κασάρ

Η ερωτική επιθυμία μπορεί να υπάρξει ανεξαρτήτως φύλου. Μπορεί να είναι εντελώς αναπάντεχη ακόμη και για τους ίδιους τους ανθρώπους που τη νιώθουν. Να είναι μια ανακάλυψη του ίδιου μας του εαυτού, μια αποκάλυψη που φέρνει ταραχή, αμφιταλάντευση κι αβεβαιότητα γι’ αυτό που συμβαίνει. Αλλά υπάρχει, και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην την αφήσουμε να φύγει γιατί θα μας στοιχειώσει.

Ο Λούκα Γκουαντανίνο με την ταινία του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» (You call me by your name), σκηνοθετεί το μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν, κλείνοντας έτσι μια τριλογία στην οποία περιλαμβάνονται και οι προηγούμενες ταινίες του «Είμαι ο έρωτας» (2009) και «Κάτω από τον ήλιο» (2015).

Δεκαετία του 1980 σε μια επαρχιακή πόλη στη Λομβαρδία, στη Βόρεια Ιταλία ο 17χρονος Έλιο Πέρλμαν, περνά το καλοκαίρι του στην οικογενειακή βίλα, μαζί με τους γονείς του. Ο Έλιο νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, φλερτάρει με τη συνομήλική του, Μάρτσια και απολαμβάνει τη θερινή ραστώνη. Η ζωή του όμως θα αναστατωθεί όταν θα τους επισκεφθεί ένας αμερικανός καθηγητής, οικογενειακός φίλος και συνεργάτης του πατέρα του, ο Όλιβερ. Ο Έλιο αρχίζει να αισθάνεται μια έντονη έλξη για τον Όλιβερ που θα οδηγήσει και τους δύο σε δρόμους άγνωστους. Όπως λέει ο σκηνοθέτης, «ο Έλιο, ο Όλιβερ και η Μάρτσια έχουν μπλέξει σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι, όμοιο με αυτό που περιέγραψε κάποτε ο Τρούμαν Καπότε ως τον έρωτα, που δεν έχει γεωγραφία, δεν ξέρει από σύνορα».

Υπέροχη ταινία την οποία ο σκηνοθέτης οικοδομεί λίγο-λίγο χωρίς να εκβιάζει την εξέλιξη. Με τρόπο διακριτικό και διεισδυτικό, αφήνει την υπόθεση να εξελιχθεί έτσι όλα όσα συμβαίνουν να φαντάζουν εντελώς φυσιολογικά. Δίνει χρόνο στο θεατή να νιώσει τα συναισθήματα των ηρώων και σχεδόν να ξεχάσει πως πρόκειται για δύο άτομα του ιδίου φύλου και να επικεντρωθεί περισσότερο στους χαρακτήρες αυτούς καθαυτούς παρά στο φύλο τους. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί τις ψηφίδες της αφήγησης έτσι ώστε να μην αφήνει ρωγμές, να μη μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων αλλά προχωρά σε βάθος. Έτσι αρχίζει να εξερευνά και να αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της ερωτικής επιθυμίας, το φόβο και την ανασφάλεια που προκαλείται μπροστά σε μια ενδεχόμενη απόρριψη. Και βέβαια την ορμή η οποία ακολουθεί μετά την αποδοχή και από τον άλλον.

Στο όμορφο τοπίο της ιταλικής υπαίθρου αναδεικνύει τα σώματα και τα βλέμματα, μέσα σε μια αισθησιακή ατμόσφαιρα κι όλα όσα γίνονται, έρχονται με τρόπο φυσικό, απλά, ως αναπόφευκτη κατάληξη.

Ο Γκουαντανίνο κατάφερε να κάνει μια ταινία στην οποία αυτό που κυριαρχεί, αυτό που μένει δεν είναι η ομοφυλοφιλική σχέση  των δύο ανδρών αλλά ο έρωτας δύο ανθρώπων, η αγάπη και η ομορφιά της και μάλιστα με μια ποιητική προσέγγιση. Τολμηρή ταινία, ως θέμα, αλλά καθόλου προκλητική, βαθιά ανθρώπινη και διακριτική, τρυφερή και αισθησιακή.

Ένα από τα κορυφαία σημαία στην ταινία είναι όταν προς το τέλος ο Έλιο συζητά με τον πατέρα του και ο δεύτερος του αποκαλύπτει πως γνωρίζει και στέκεται στο πλευρό του. Χαρακτηριστικά του λέει: «Αν είσαι αρκετά τυχερός να νιώσεις κάτι βαθύ, ακόμα κι αν πονάει, μην το διώξεις μακριά. Είναι απώλεια να νιώσεις κάτι όμορφο και μετά να προσπαθήσεις να προσποιηθείς ότι δεν συνέβη».

Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών συμπληρώνουν αυτήν την υπέροχη ταινία, ένα λαμπερό κινηματογραφικό διαμάντι από την Ιταλία.

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΦΟΝΩΝ

THE LIMEHOUSE GOLEM

Σκηνοθεσία: Χουάν Κάρλος Μεδίνα
Πρωταγωνιστούν: Ολίβια Κουκ, Μπιλ Νάι, Ντάγκλας Μπουθ

Μια αιματοβαμμένη ιστορία με φόνους αφηγείται ο Χουάν Κάρλος Μεδίνα στη ταινία του «Ημερολόγιο φόνων» (The Limehouse Golem). Είναι η ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου ο οποίος έχει αναστατώσει την περιοχή Λάιμχαουζ στο Λονδίνο και έχει φέρει την αστυνομία σε πολύ δύσκολη θέση.

Η χρονιά είναι το 1880, μερικά χρόνια πριν από την εμφάνιση του Τζακ του Αντεροβγάλτη (ο πρώτος φόνος που αποδίδεται στον Τζακ συνέβη το 1888). Οι άγριοι φόνοι έχουν τρομοκρατήσει τους κατοίκους της περιοχής και το μυστήριο το οποίο καλύπτει το δράστη τους έχει κάνει να πιστεύουν πως δράστης είναι το Γκόλεμ, μυθικό πλάσμα της εβραϊκής παράδοσης (Βίβλος, ψαλμός 139). Το γλυπτό αυτό ομοίωμα που κατασκεύασε κάποιος ραβίνος και του έδωσε ζωή, έχει εμπνεύσει στο παρελθόν τους γερμανούς σκηνοθέτες Πάουλ Βέγκενερ και Καρλ Μπέζε, οι οποίοι το 1920 γύρισαν την ταινία «Γκόλεμ», δείγμα του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Στο «Ημερολόγιο φόνων», όλα ξεκινούν όταν βρίσκεται νεκρός στο κρεβάτι του ο δημοσιογράφος, Τζον Κρι. Οι έρευνες της αστυνομίας οδηγούν στη σύλληψη της συζύγου του, Ελίζαμπεθ, η οποία είναι ηθοποιός σε ένα σόου. Ένας άπειρος επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιάρντ, ο Τζον Κίλντερ, αναλαμβάνει την υπόθεση. Οι έρευνές του τον οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Κρι είναι το Γκόλεμ και έτσι προσπαθεί να σώσει την Ελίζαμπεθ, η οποία έχει καταδικαστεί, από την αγχόνη.

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία στην οποία κυριαρχεί το μυστήριο και οι ανατροπές. Η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε μισοφωτισμένα δωμάτια και σε μισοσκότεινα δρομάκια, με φωτοσκιάσεις και λονδρέζικη ομίχλη. Έτσι έχουμε ένα εξπρεσιονιστικό φιλμ νουάρ, ατμοσφαιρικό, με ρυθμό και πολύ καλές ερμηνείες.

Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς ο σκηνοθέτης εμπλέκει στην ταινία του τρία πρόσωπα που εμπλέκονται ως μάρτυρες στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Το πρώτο είναι ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος πέθανε το 1883 στο Λονδίνο. Το δεύτερο είναι ο άγγλος συγγραφέας Τζορτζ Γκίσινγκ (1857-1903) και το τρίτο ο Νταν Λίνο. Ο τελευταίος είναι μυθιστορηματικό πρόσωπο από το βιβλίο «Ο Νταν Λίνο και η κωμωδία του τρόμου», του Πίτερ Ακρόιντ (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), στο οποίο είναι βασισμένο και το σενάριο της ταινίας.

ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ

FILM STARS DON’T DIE IN LIVERPOOL

Σκηνοθεσία: Πολ ΜακΓκίγκαν
Πρωταγωνιστούν: Ανέτ Μπένινγκ, Τζέιμι Μπελ, Τζούλι Γουόλτερς, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Κένεθ Κράνχαμ, Στίβεν Γκράχαμ

Το 1978 στο Λίβερπουλ, ο Πίτερ Τάρνερ, νεαρός ηθοποιός, γνωρίζεται με τη διάσημη αμερικανίδα ηθοποιό, Γκλόρια Γκράχαμ η οποία κατά τις δεκαετίες 1940-50 είχα λάμψει στο Χόλιγουντ σε ρόλους φαμ φατάλ σε διάφορα φιλμ νουάρ. Γνωρίστηκαν ενώ διανυκτέρευαν σε ένα ξενώνα. Εκείνος, λίγο πριν τα 30, δε γνώριζε την ταυτότητα της Γκράχαμ. Παρά τη διαφορά ηλικίας, δημιούργησαν ένα δυνατό και βαθύ ερωτικό δεσμό. Παθιασμένοι και οι δύο, οδηγούν τη ζωή τους στα άκρα. Η Γκλόρια, η εκκεντρική ντίβα του σινεμά, στρέφεται πάντοτε στον Τάρνερ κάθε φορά που χρειάζεται στήριξη. Από αυτόν αντλεί παρηγοριά και δύναμη μέχρι και τις τελευταίες της τραγικές στιγμές.

Η ταινία είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του Πίτερ Τάρνερ, που εκδόθηκαν το 1986 και όπου καταγράφει τη σχέση του με την Γκράχαμ.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΡΟΗ

HUMAN FLOW

Σκηνοθεσία: Άι Γουέι Γουέι

«Θα είναι μεγάλη πρόκληση να αναγνωρίζουμε ότι ο κόσμος συρρικνώνεται. Και άνθρωποι από διαφορετικές θρησκείες και κουλτούρες θα πρέπει να μάθουν να συμβιώνουν».

Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του κινέζου καλλιτέχνη και ακτιβιστή, Άι Γουέι Γουέι ακολουθεί και καταγράφει το ατελείωτο ποτάμι των 65 εκατομμυρίων ανθρώπων που μετακινούνται παγκοσμίως. Θύματα του πολέμου, της πείνας, της κλιματικής αλλαγής αποτελούν έναν τεράστιο αριθμό, τον μεγαλύτερο από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει τόσο τις επιδράσεις του φαινομένου της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και το αντίκτυπο σε ανθρώπινο επίπεδο μέσα από προσωπικές ιστορίες.

Έχει γυριστεί σε 23 χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία, η Τουρκία, το Αφγανιστάν αλλά και το Μεξικό καταγράφοντας τις μετακινήσεις ανδρών, γυναικών και παιδιών στην αναζήτηση ενός ασφαλούς τόπου, ενός καταφυγίου, μιας νέας πατρίδας. Ένα ντοκιμαντέρ που σημαίνει το συναγερμό για να ένα φαινόμενο το οποίο δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του, όσοι φράχτες κι ναν σηκωθούν. Το ερώτημα που θέτει ο Αν Γουέι Γουέι, και πρόκειται για ένα παγκόσμιο ερώτημα στο οποίο ρέπει να απαντήσουν οι ισχυροί του κόσμου, είναι: Θα επιλέξει η παγκόσμια κοινωνία να απορρίψει το φόβο και τα προσωπικά συμφέροντα και να επιλέξει την ελευθερία, το σεβασμό προς τους συνανθρώπους;

ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΚΡΙ: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

FIFTY SHADES FREED

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Φόλεϊ
Πρωταγωνιστούν: Ντακότα Τζόνσον, Τζέιμι Ντόρναν

Ο Κρίστιαν Γκρέι και η Αναστάζια Στιλ έχουν παντρευτεί. Όμως ο Τζακ Χάιντ, ο πρώην εργοδότης της Αναστάζια, θέλει να την εκδικηθεί.

Αυτό είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας που βασίστηκε στην ομώνυμη συγγραφική τριλογία του Ε. Λ. Τζέιμς.

 

 

 

«Ο ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΥ ΕΡΙΞΕ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 4/2/2018)

Το Βαθύ Λαρύγγι της Ουάσινγκτον

Του Στράτου Κερσανίδη

Το 1976, ο σκηνοθέτης Άλαν Πάκουλα, με την ταινία «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», μετέφερε στον κινηματογράφο μία υπόθεση η οποία οδήγησε έναν πρόεδρο, τον Ρίτσαρντ Νίξον, στην παραίτηση.

Όλα ξεκίνησαν όταν αποκαλύφθηκε πως στις 17 Ιουλίου 1972, έγινε διάρρηξη στα γραφεία της Εθνικής Επιτροπής Δημοκρατικών, στο κτίριο Γουότεργκεϊτ. Η αποκάλυψη έγινε από τους δημοσιογράφους της Ουάσινγκτον Ποστ, Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ. Η έρευνα οδήγησε σε άμεση εμπλοκή του προεδρικού περιβάλλοντος και είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του Νίξον. Συνέχεια

«DOLPHIN MAN»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 4/2/2018)

Ο άνθρωπος που αγαπούσε το βυθό

Ο Ζακ Μογιόλ, υπήρξε ένας θρυλικός δύτης ο οποίος γεννήθηκε το 1927 στη Σαγκάη και αυτοκτόνησε το 2001 στο σπίτι του στο νησί Έλβα, στην Ιταλία. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που το 1976 ξεπέρασε με μια ανάσα το βάθος των 100 μέτρων (330 πόδια), κάτι που τότε οι επιστήμονες θεωρούσαν αδύνατον. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 1/2 έως 7/2/2018)

 Μόνον τέσσερις

 Του Στράτου Κερσανίδη

Τέσσερις μόνον ταινίες πρώτης προβολής περιλαμβάνει η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα.

Ο Πίτερ Λάντσμαν, με τον «Άνδρα που έριξε το Λευκό Οίκο», αποκαλύπτει το παρασκήνιο του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ το οποίο υπήρξε η αφορμή για την παραίτηση του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον.

Ο Λευτέρης Χαρίτος, με το ντοκιμαντέρ, «Dolphin man», σκιαγραφεί το πορτρέτο του δύτη, Ζακ Μαγιόλ, ο οποίος έγινε γνωστός με την ταινία «Απέραντο γαλάζιο».

Ο Πολ Τόμας Άντερσον, σκηνοθετεί το μεγάλο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, στην ταινία «Αόρατη κλωστή», με θέμα τον έρωτα ενός διάσημου μόδιστρου στην Αγγλία του 1950.

Τέλος, για τους μικρούς σινεφίλ προβάλλεται η πολύ καλή ταινία κινουμένων σχεδίων, «Ο άνθρωπος των σπηλαίων», του Νικ Παρκ.

 Ο ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΥ ΕΡΙΞΕ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ

MARK FELT: THE MAN WHO BROUGHT DOWN THE WHITE HOUSE

Σκηνοθεσία: Πίτερ Λάντσμαν
Πρωταγωνιστούν: Λίαμ Νίσον, Νταϊάν Λέιν, Τζος Λούκας, Τόνι Γκόλντγουϊν, Μάρτον Kσόκας

Στις 17 Ιουλίου 1972, έγινε διάρρηξη στα γραφεία της Εθνικής Επιτροπής Δημοκρατικών, στο κτίριο Γουότεργκεϊτ. Η αποκάλυψη έγινε από τους δημοσιογράφους της Ουάσινγκτον Ποστ, Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ. Η έρευνα οδήγησε σε άμεση εμπλοκή του προεδρικού περιβάλλοντος και είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του Νίξον. Συνέχεια

«ΕΝΑΣ ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/1/2018)

Υπό τον έλεγχο της Εταιρείας

Του Στράτου Κερσανίδη

Μια εταιρεία μπορεί να συσταθεί από φυσικά ή νομικά πρόσωπα προς την επίτευξη κάποιου κοινού σκοπού. Στο σύγχρονο κόσμο η λέξη παραπέμπει κυρίως σε απρόσωπες ενώσεις οι οποίες έχουν ως σκοπό την εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων. Κι όταν μπαίνει στη μέση το κέρδος και η εξουσία τότε η λέξη αποκτά ακόμη πιο αρνητική σημασία. Είναι κι αυτή μια κακοποίηση από αυτές που συχνά υφίστανται οι λέξεις, όταν το νόημά τους αλλάζει ή περιορίζεται. Συνέχεια