«ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ 15-16/1/2022)

Ακόμα μια ιστορία δύσκολης αγάπης

Όλα ξεκινούν από την πρώτη ματιά η οποία πυροδοτεί μια σειρά από εσωτερικές δονήσεις. Κι αυτές οι λαβυρινθώδεις εσωτερικές διαδρομές, οι οποίες λειτουργούν ανεξέλεγκτα, οδηγούν στη συνειδητοποίηση του έρωτα, της αγάπης για το άλλο άτομο, εκείνο το οποίο αποτέλεσε την οπτική αφορμή για να ανάψει η σπίθα όσων ακολούθησαν.

Δεν περνούν όλες οι ιστορίες αγάπης μέσα από δύσκολα μονοπάτια. Συμβαίνει όμως αρκετά συχνά και τότε καλούνται οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες, να παλέψουν ενάντια σε θεούς και δαίμονες για να καταφέρουν να είναι μαζί.

Ένα αισθηματικό κινηματογραφικό σενάριο, για να είναι σενάριο και να προκαλέσει το ενδιαφέρον, δεν μπορεί να αφηγείται μια εύκολη ερωτική ιστορία. Οι θεατές διψούν για δράση, θέλουν να συγκινηθούν και να κλάψουν με τα βάσανα των ηρώων και στο φινάλε να λυτρωθούν ή να μη λυτρωθούν, ανάλογα με την εξέλιξη που έχει επιλέξει ο/η σεναριογράφος.

Συνέχεια

Αποχαιρετισμός στο Δημήτρη Χαρίτο

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ 15-16/1/2022)

Πέθανε το περασμένο Σάββατο στα 92 του χρόνια, ο κριτικός κινηματογράφου και ποιητής, Δημήτρης Χαρίτος.

Για όσους είχαμε τη χαρά να τον γνωρίσουμε, ήταν ένας υπέροχος, γλυκός, ευγενής και βαθιά μορφωμένος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με τον οποίο χαιρόσουν να συζητάς.

Ο Δημήτρης Χαρίτος, ο οποίος γεννήθηκε το 1930 στην Αθήνα,  σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ βιοπορίστηκε ως εργαζόμενος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος στην Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ). Για αρκετά χρόνια ήταν μέλος στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Εθνικής Κινηματογραφίας του υπουργείου Πολιτισμού και για δύο χρόνια υπήρξε αντιπρόεδρος στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

Εμφανίστηκε στη ποίηση το 1955 με τη συλλογή «Ιστορία του Απρίλη». Ακολούθησαν οι συλλογές «Περιπέτειες με τον ήλιο, τη θάλασσα και τον έρωτα (1961), «Μανδραγόρες» (1980) και «Μυθεύματα και αυτοβιόγραφα» (2009), ενώ ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά.

Από το 1960 ασχολήθηκε με την κριτική κινηματογράφου και εικαστικών τεχνών. Ως κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου έγραφε για χρόνια στα περιοδικά Αντί και Νέα Εστία.

Σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου σημειώνει: «(…)Σε καιρούς σαν τους σημερινούς, όταν οι σειρήνες της ατομικής προβολής, της μόδας, του κενού εντυπωσιασμού, της διάχυτης αποσυσπείρωσης και της πνευματικής και γλωσσικής καθίζησης θριαμβεύουν, τότε η πραότητα, το εφηβικό σφρίγος και η βαθιά αφοσίωση στην έννοια της συλλογικής δράσης του Δημήτρη Χαρίτου συνθέτουν την πρώτη ύλη του προσωπικού του ίχνους κι ένα παράδειγμα για τους νεότερους».

Ανακοινώσεις εξέδωσαν επίσης το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

                                                                                                  Στρα. Κερ. 

Δύσκολοι καιροί για την κινηματογραφική αίθουσα

(από την ΕΠΟΧΗ, 8-9-1-2022)

του Στράτου Κερσανίδη

Διανύουμε ήδη τις πρώτες μέρες του 2022 έχοντας αφήσει πίσω μας μια δύσκολη χρονιά για όλους και όλες. Με τη πανδημία να μη λέει να μας αφήσει και με μια κυβέρνηση η οποία μέσα από παλινωδίες, ημίμετρα και ιδεοληψίες επιτείνει την κρίση, βρισκόμαστε ενώπιον μιας συνεχιζόμενη αβεβαιότητας ανάμεικτης με φόβο.

No time to die

Η χρονιά ξεκίνησε με την ανακοίνωση νέων –καθυστερημένων- μέτρων τα οποία, δυστυχώς δε συνοδεύονται από κάποια παράλληλα μέτρα ανακούφισης των επαγγελματικών ομάδων και των εργαζομένων που πλήττονται, αφού η κυβέρνηση φρόντισε να ψηφίσει έναν προϋπολογισμό χωρίς να λάβει υπόψη την πιθανότητα να συνεχιστεί και το 2022 η υγειονομική κρίση. Το ομολόγησε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Θόδωρος Σκυλακάκης ο οποίος δήλωσε τον περασμένο Νοέμβριο πως η κυβέρνηση σχεδίασε τον προϋπολογισμό «με την υπόθεση ότι η πανδημία, ως οικονομική μεταβλητή, θα φύγει σταδιακά από τις αρχές του 2022». Δυστυχώς όμως για την κυβέρνηση και ακόμη χειρότερα για την κοινωνία, η πανδημία όχι μόνον δε φαίνεται να μας εγκαταλείπει αλλά συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Και, μάλιστα, βρίσκει την κοινωνία ακάλυπτη και το ΕΣΥ αποδυναμωμένο αφού οι “επιτελικοί” αποφάσισαν να μειώσουν τις δαπάνες για την υγεία κατά 820 εκατομμύρια ευρώ!

Συνέχεια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗ

«Όλοι εν δυνάμει είμαστε πρόσφυγες»

του Στράτου Κερσανίδη

Από την προηγούμενη εβδομάδα προβάλλεται στις αίθουσες η πολυαναμενόμενη ταινία «Σμύρνη μου αγαπημένη», σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινάκη.

Δημοσιεύουμε σήμερα μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε ο σκηνοθέτης στο Στράτο Κερσανίδη στο ρ/σ 91.4 «στο κόκκινο» της Θεσσαλονίκης, στην εκπομπή «Η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων».

ΕΠΟΧΗ: Στην ταινία συνδέθηκε η προσφυγιά του 1922 με τη σύγχρονη προσφυγιά, με αποκορύφωνα το προσφυγικό κύμα του 2015 που όμως συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πως το σκεφτήκατε;

ΓΡ. ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗΣ: Στο σενάριο που έγραψε η Μιμή Ντενίση μαζί με τον Μάρτιν Σέρμαν, εκτός από την αρχή υπάρχει και στο φινάλε σύνδεση με το 2015, γίνεται ένας κύκλος. Όμως προτιμήσαμε κατά τη διάρκεια του μοντάζ τον προσφυγικό καταυλισμό του 1923 για να συνδεθεί ο καταυλισμός του 2015 με εκείνον του ’23, για να φανεί πως τίποτα δεν άλλαξε εκτός από την  ποιότητα της τέντας και τα ρούχα των ανθρώπων. Όλοι τους πέρασαν από την Τουρκία και προορισμός ήταν η Λέσβος. Απλώς αυτήν τη φορά οι πρόσφυγες ήταν Σύριοι. Κι αυτό δεν αλλάζει, ο αέναος κύκλος που κάνει η ανθρωπότητα, που η πολιτική και οι πολιτικοί δε μαθαίνουν, αυτός ο κύκλος αίματος με στόχο τον άνθρωπο, είναι ο ίδιος. Ήταν ένα κομμάτι που απασχόλησε και το σενάριο αλλά και όλους εμάς που “χτίσαμε” την ταινία. Δε θέλαμε να αφήσουμε ερήμην το προσφυγικό. Γιατί όλοι εν δυνάμει είμαστε πρόσφυγες, απλώς δεν το κατανοούμε ζώντας στην ψευδεπίγραφης  “αθανασία” μας και την ευμάρεια και έτσι δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως οι συσχετισμοί από τη μία μέρα στην άλλη αλλάζουν. Οι ήρωες της ταινίας, οι Σμυρνιοί τότε, που γιορτάζανε την Πρωτοχρονιά του 1922 ούτε καν υποπτευόντουσαν, δεν το πίστευαν  πως μερικούς μήνες μετά θα τους συμβεί ό,τι τους συνέβη.  Κι αυτό είναι σημαντικό για το πώς βλέπουμε εμείς τους σημερινούς πρόσφυγες. Και να μην ξεχνάμε πως η  Ελλάδα είναι μια χώρα προσφύγων και μεταναστών.

Συνέχεια

Η εθνική μυθολογία του 1821 στον ελληνικό κινηματογράφο – Μια επισκόπηση ταινιών με θέμα το ’21.

(το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο συλλογικό τόμο «1821-2021 Μνήμες τεχνών – Θραύσματα ιστορίας» μία έκδοση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και των εκδόσεων Νήσος, Αθήνα 2021)

Η εθνική μυθολογία του 1821 στον ελληνικό κινηματογράφο

Μια επισκόπηση ταινιών με θέμα το ’21.

Εθνικοί μύθοι και στερεότυπα αλλά και κάποιες πιθανές ρωγμές στο εθνικό αφήγημα.

Του Στράτου Κερσανίδη,

δημοσιογράφου-κριτικού κινηματογράφου

   Η Ιστορία κάθε έθνους – κράτους, προκειμένου να ενισχυθεί η εθνική συνοχή,  «εμπλουτίζεται» σε μεγάλο βαθμό από την εθνική μυθολογία του, την προβολή δηλαδή του ιστορικού παρελθόντος με τρόπο εξιδανικευμένο, στο οποίο παρεισφρέουν ακόμη και γεγονότα τα οποία δεν συνέβησαν.

   Σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της εθνικής μυθολογίας και των στερεοτύπων, παίζει η τέχνη και εν προκειμένω  ο κινηματογράφος, ως η πλέον λαϊκή και με μεγαλύτερη πρόσβαση στους πολίτες, τέχνη.

Πρώτες ταινίες για το 1821

   Ο κινηματογράφος εμφανίστηκε το 1896, δηλαδή 98 χρόνια μετά την κήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας, με κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, το 1828.

   Ως πρώτοι έλληνες κινηματογραφιστές θεωρούνται οι αδελφοί Μίλτος και Γιαννάκης Μανάκια οι οποίοι στις αρχές του 1900 έκαναν τις πρώτες κινηματογραφικές λήψεις. Μέχρι το 1910, όταν ιδρύθηκε η πρώτη εταιρία παραγωγής Αθήνη Φιλμς, γυρίζονταν κυρίως ταινίες επικαίρων, από τον ουγγρικής καταγωγής, Γιόζεφ Χεπ.

   Αρχικά γυρίστηκαν κάποιες κωμωδίες μικρού μήκους και το 1914, γυρίστηκε η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους, «Γκόλφω η βοσκοπούλα», σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μπαχατώρη. Έτσι εγκαινιάστηκε και το εγχώριο κινηματογραφικό είδος της «φουστανέλας», το οποίο υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές εκείνα τα χρόνια. Η παραγωγή ταινιών ανακόπηκε εξαιτίας του Μεγάλου Πολέμου και της Μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής στη συνέχεια.

Συνέχεια

«Σμύρνη μου αγαπημένη»

«Σμύρνη μου αγαπημένη»

Με επίκεντρο τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, την καταστροφή της Σμύρνης και το διωγμό των Ελλήνων κατοίκων της, ο Γρηγόρης Καραντινάκης σκηνοθετεί μια συγκλονιστική ταινία για τα ιστορικά γεγονότα τα οποία σημάδεψαν τη συλλογική μας μνήμη. Μια ταινία η οποία δίνει μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια ώστε η αναπαράσταση της εποχής να αγγίζει την τελειότητα. Κι ακόμη κατορθώνει με μια άνευ προηγουμένου σκηνοθετική μαεστρία να γυρίσει τις πολύπλοκες εκείνες σκηνές της καταστροφής, σκηνές με την κάμερα να κινείται διαρκώς μέσα στο πλήθος θυμάτων και θυτών, αποτυπώνοντας τη φρίκη. Ταινία-γροθιά την οποία παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα και η οποία υπερέβη κατά πολύ τα προσδοκίες μου.

Όμως περισσότερη σημασία για μένα έχει ο τρόπος με τον οποίο ο Καραντινάκης διαχειρίστηκε το θέμα του. Μιλώντας για την προσφυγιά του 1922, για τους κυνηγημένους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, μεγάλος αριθμός των οποίων βρήκε άσυλο στις ακτές της Λέσβου, τη συνδέει με τη σύγχρονη προσφυγιά, με το μεγάλο προσφυγικό κύμα του 2015, όταν χιλιάδες άνθρωποι, θύματα του πολέμου στη Συρία, αναζήτησαν άσυλο στον ίδιο τόπο.

Συνέχεια

«Γκούντα»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23-24/12/2021)

Το θρηνητικό γρύλισμα της Γκούντα

Μόνον όταν το ανθρώπινο είδος σταματήσει να θεωρεί τον πλανήτη ως ιδιοκτησία του θα μπορέσει να τον σώσει και να σωθεί. Όσο συμπεριφερόμαστε ως δερβέναγες με δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω σε οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό.

Αλήθεια έχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει πως όλοι οι ζώντες οργανισμοί του πλανήτη είμαστε μέρη ενός κύκλου που ξεκινά από τη γέννηση –με οποιονδήποτε τρόπο- και καταλήγει στο θάνατο; Και κυρίως, έχουμε συνειδητοποιήσει πως τα ζώα διαθέτουν έναν οργανισμό ο οποίος μοιάζει πολύ με το δικό μας;

Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αδιαφορούμε και αδυνατούμε να δούμε τα ζώα ως οντότητες οι οποίες γεννιούνται, πεθαίνουν, αρρωσταίνουν, πονάνε, αισθάνονται. Γιατί θεωρούμε πως ο ρόλος των ζώων είναι η εξυπηρέτηση του αδηφάγου είδους μας και τα χρησιμοποιούμε είτε ως συντροφιά, είτε για τη διασκέδασή μας είτε ως τροφή. Αυτά δε τα οποία ο άνθρωπος χρησιμοποιεί ως τροφή και τα εκτρέφει για αυτόν το λόγο βρίσκονται στη χειρότερη μοίρα.

Συνέχεια

«Σμύρνη μου αγαπημένη»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23-24/12/2021)

Η προσφυγιά δεν έχει τέλος

Αν μπορούσαμε να δούμε από κάπου μακριά τον πλανήτη μας, θα βλέπαμε χιλιάδες ανθρώπους να περπατούν. Να φεύγουν από κάποια μέρη και να κατευθύνονται προς κάποια άλλα. Να φεύγουν από τον πόλεμο, τη βία, την πείνα και να κατευθύνονται προς τα εκεί που θα βρουν ειρήνη, ηρεμία, τροφή.

Τα τελευταία χρόνια η Ευρώπη έχει γίνει το καταφύγιο χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών από χώρες του τρίτου κόσμου. Ιδίως μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία. Το 2015 το μεγάλο προσφυγικό κύμα έφτανε στα ελληνικά νησιά. Ένα από τα νησιά το οποίο υποδέχτηκε πολλούς πρόσφυγες ήταν η Λέσβος.

Το ίδιο νησί, το 1922 είχε δεχτεί ξανά μεγάλο κύμα προσφύγων. Τότε προερχόταν από την απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας και είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις περιουσίες τους για να σωθούν από την εκδικητική επέλαση του τουρκικού στρατού και των ατάκτων.

Συνέχεια

«200 μέτρα», του Αμίν Ναϊφέ

Ένα ρόουντ μούβι στα όρια

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Μουσταφά ζει στην από δω μεριά και η οικογένειά του στην από κει. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε πως η οικογένεια του ζει στην από δω κι εκείνος στην από κει. Γιατί, όταν στη μέση υπάρχει ένα τείχος που χωρίζει τους ανθρώπους δεν έχει σημασία σε ποια μεριά βρίσκεσαι.

Τι τείχος χωρίζει τα παλαιστινικά εδάφη από το Ισραήλ. Ο Μουσταφά για να πάει στο Ισραήλ χρειάζεται ειδική άδεια επειδή αρνείται να βγάλει ισραηλινή ταυτότητα, κάτι που έχει κάνει η γυναίκα του η οποία ζει απέναντι. Εκείνος μπορεί μόνον με άδεια εργασίας να περάσει. Τα βράδια επικοινωνούν μεταξύ τους αναβοσβήνοντας τα φώτα και μιλώντας στα κινητά τηλέφωνα. Η απόσταση ανάμεσά τους είναι μόλις 200 μέτρα, αλλά υπάρχει  το τείχος κι έτσι η μικρή αυτή απόσταση αποκτά ανυπέρβλητες διαστάσεις που το να τη διανύσεις είναι ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου.

Συνέχεια

«ΕΛΠΙΔΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 18-19/12/2021)

Σκηνές από μία σχέση

“Όλα μέσα στη ζωή είναι”, λέμε αλλά ποτέ αυτά τα “όλα” δεν είναι ίδια αλλά και ούτε ο καθένας από μας διαθέτει την ίδια δύναμη ούτε τον τρόπο να τα διαχειριστεί. Και πάντοτε πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις κάποιες από τις οποίες είναι πιο δύσκολες από άλλες, αν όχι, αξεπέραστες.

Η Μαρία Σοντάλ με την ταινία της «Ελπίδα» (Håp) μας φέρνει μπροστά σε μια τέτοια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα, η Άνια, και κατ’ επέκταση η οικογένειά της, όταν μαθαίνει πως είναι βαριά άρρωστη με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή της.

Η Άνια συζεί με τον Τόμας και έχουν έξι παιδιά, βιολογικά και θετά. Είναι πολλά χρόνια μαζί και καθώς έχουν απορροφηθεί από τις δουλειές τους και τις καριέρες τους έχουν παραμελήσει τη σχέση τους. Όταν όμως η Άνια διαγνωστεί με μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα η ζωή της να κινδυνεύει άμεσα θα φανεί και το χάσμα που είχε δημιουργηθεί ανάμεσά τους. Τότε θα συνειδητοποιήσουν το χρόνο που χάθηκε και την αγάπη που στέρησαν και στερήθηκαν. Τώρα όμως τα δεδομένα έχουν ανατραπεί και η Άνια έχει ανάγκη από τη στήριξη του Τόμας.

Συνέχεια

  • Ημερολόγιο

    • Ιανουαρίου 2022
      Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
       12
      3456789
      10111213141516
      17181920212223
      24252627282930
      31  
  • Αναζήτηση