ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (23/3 έως 29/3/2017)

(από το http://www.stokokkino.gr

Φτώχεια, ρατσισμός, διαπλοκή

 Κριτική – Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

 Η φτώχεια, ο ρατσισμός και η διαπλοκή είναι τα θέματα τα οποία αναδεικνύουν οι τρεις καλύτερες, κατά τη γνώμη μου, ταινίες της τρέχουσας κινηματογραφικής εβδομάδας.

Η φτώχεια και ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση μέσα σε ένα δύσκολο φυσικό περιβάλλον είναι το θέμα της ταινίας «Το κρύο της Τραπεζούντας» , του Μουσταφά Καρά, ο ρατσισμός και πως αυτός αναφύεται δίπλα μας, απασχολεί το Γιάννη Σακαρίδη, στην «Πλατεία Αμερικής» και η διαπλοκή πολιτικής, εκκλησίας και υποκόσμου δίνεται με το εκρηκτικό φιλμ «Υπόγεια πόλη» του ιταλού Στέφανο Σολίμα.

Ο Ξαβιέ Ντολάν, με την ταινία «Ακριβώς στο τέλος του κόσμου», αποδεικνύει τη σκηνοθετική του δεινότητα παρά τις τρικλοποδιές που του βάζει το σενάριο, ενώ οι  Χένρι Τζουστ και Άριελ Σούλμαν δεν τα πηγαίνουν άσχημα με το «Θάρρος ή αλήθεια» μια πολύχρωμη εφιαλτική περιπέτεια.

Ενδιαφέρουσα φαίνεται η ταινία «Κάποια να με προσέχει» του Γιάνος Έντελενι, η οποία αφηγείται τη σχέση ανάμεσα σε έναν κακότροπο καθηλωμένο πρώην ηθοποιό και την κοπέλα η οποία έχει αναλάβει να τον προσέχει.

Η εννιάδα κλείνει με την αδιάφορη κωμωδία «Φοβού τον πεθερό» του Γκάβιν Γουίσεν, τη μετριότατη περιπέτεια φαντασίας «Power Rangers», του Ντιν Ισραλάιτ και το ελληνικό δραματικό θρίλερ του Χρήστου Πυθαρά, «Ευτυχία».

ΤΟ ΚΡΥΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ

KALANDAR SOGUGU

Σκηνοθεσία: Μουστάφα Καρά
Πρωταγωνιστούν: Χεϊντάρ Σισμάν, Νουραϊ Γιεσιλαράζ, Χανίφε Καρά

Ο Μεχμέτ ζει σε ένα χαμόσπιτο μαζί με την οικογένειά του: την ηλικιωμένη μητέρα του,  τη γυναίκα του Χανιφέ και τα δυο παιδιά του, τον Ιμπραήμ και το Μουσταφά, ο οποίος έχει γεννηθεί με προβλήματα. Η ζωή είναι δύσκολη, τα χρέη τρέχουν και ο Μεχμέτ περιπλανιέται στα βουνά αναζητώντας χρυσάφι. Η Χανιφέ τον πιέζει να σταματήσει να ονειροβατεί και να πιάσει δουλειά στο κοντινό ορυχείο. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 15 έως 22/3/2017)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Ο ανθρωπισμός των αδελφών Νταρντέν

Κριτική – Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

Με το “Το άγνωστο κορίτσι” των αδελφών Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν να ξεχωρίζει, ανοίγει η νέα κινηματογραφική εβδομάδα οι οποία περιλαμβάνει 6 ταινίες. Το ανθρωπιστικό σινεμά των Νταρντέν, που πάντα μας γοητεύει, διεμβολίζει με τα θέματά του τον ατομικισμό και τη μισσαλοδοξία των κοινωνιών στο δυτικό κόσμο.

Το δύσκολο θέμα της αναπηρίας βρίσκεται στο επίκεντρο της βιωματικής ταινίας “Ένα βήμα τη φορά” των Γκραντ Κορ Μαλάντ και Μεντί Ιντίρ. Ο Σον Πεν σκηνοθετεί την ταινία “The last face”, η οποία μας μεταφέρει στη Λιβερία ανάμεσα στα μέλη μια ανθρωπιστικής αποστολής ενώ ο Σβεν Τάντιγκεν στην ταινία “Παράδοξη ευτυχία”, αφηγείται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που παλεύουν να ξεφύγουν από τους δαίμονές τους.

Μην αγνοήσετε την κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου παραμυθιού, “Η πεντάμορφη και το τέρας”, του Μπιλ Κόντον. Η εξάδα συμπληρώνεται από την ταινία τρόμου “Τρέξε”.

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

LA FILLE INCONNUE

Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιέρ Νταρντέν, Λικ Νταρντέν
Πρωταγωνιστούν: Αντέλ Ενέλ, Ολιβιέ Μπονό, Ζερεμί Ρενιέ, Λούκα Μινέλι, Κριστέλ Κορνίλ, Ολιβιέ Γκουρμέ, Φαμπρίτζιο Ροντζιόνε

Η Τζενί, νεαρή γιατρός σε μια γειτονιά της Λιέγης, εργάζεται μαζί με το Ζουλιέν, τον ασκούμενο βοηθό της. Ύστερα από μια κουραστική μέρα και αφού ή ώρα είναι περασμένη και το ιατρείο έχει κλείσει, χτυπά το κουδούνι. Ο Ζουλιέν πηγαίνει να ανοίξει αλλά η Τζενί τον αποτρέπει, λέγοντάς του πως είναι αργά. Την επόμενη μέρα δύο αστυνομικοί θα χτυπήσουν την πόρτα της και θα την ρωτήσουν εάν αντιλήφθηκε κάτι επειδή μια κοπέλα βρέθηκε νεκρή λίγο παραπέρα. Βλέποντας τι κατέγραψε η κάμερα του ιατρείου, η Τζενί διαπιστώνει πως η κοπέλα αυτή χτύπησε το κουδούνι του ιατρείου το προηγούμενο βράδυ, ζητώντας προστασία από κάποιον που την κυνηγούσε. Από εκείνη τη στιγμή η Τζενί θα κυριευτεί από ενοχές επειδή θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο και θα αρχίσει να αναζητά την ταυτότητα της νεκρής και τι κρύβεται πίσω από το θάνατό της. Συνέχεια

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΟ 19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(από το http://www.stokokkino.gr)

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΙΑ

Η αληθινή όψη του σύγχρονου καπιταλισμού

Του Στράτου Κερσανίδη

Δύο ταινίες οι οποίες αποκαλύπτουν το αληθινό πρόσωπο του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού της απατηλής λάμψης και της στυγνής εκμετάλλευσης αναδεικνύουν οι δύο ταινίες οι οποίες κέρδισαν τα βραβεία της κριτικής επιτροπής στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποία από φέτος έγινε διαγωνιστικό.

Η τελετή λήξης και απονομής των βραβείων, την οποία παρουσίασε ο Γιάννης Κουτσογιαννόπουλος, ήταν γρήγορη και λιτή.

Όλα ξεκίνησαν με ένα σύντομο φιλμάκι για το φετινό φεστιβάλ που γύρισαν οι φοιτητές του τμήματος κινηματογράφου στο ΑΠΘ και τη βοήθεια του καθηγητή τους, σκηνοθέτη, Περικλη Χούρσογλου. Ακολούθησε ο πολύ σύντομος χαιρετισμός της προέδρου, Ελίζ Ζαλαντό και του καλλιτεχνικού διευθυντή, Ορέστη Ανδρεαδάκη και αμέσως  μετά ακολούθησε η απονομή των βραβείων, αρχίζοντας από τα βραβεία για τα καλύτερα πιάτα σε εστιατόρια της πόλης.

Τα βραβεία του Διεθνούς Διαγωνιστικού

Αυτοκρατορία Ονείρων

Ο Χρυσός Αλέξανδρος απονεμήθηκε στο ντοκιμαντέρ «Αυτοκρατορία ονείρων» του Ντέιβιντ Μπόρεντσαϊν από τη Δανία το οποίο έχει ως θέμα το απατηλό οικονομικό θαύμα (;) της σύγχρονης Κίνας. Συνέχεια

19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (7)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Παιδεία , μνήμη, δικαιώματα

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Το σημερινό σημείωμα είναι το τελευταίο για το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και θα μας απασχολήσουν τρεις ταινίες οι οποίες πραγματεύονται τρία διαφορετικά θέματα και η κάθε μία έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον.

«Που ήμουν, που είμαι, που πάω – Φωνές αμφιθεάτρου»

Φοιτητές, καθηγητές και φιλόσοφοι μιλούν για την παιδεία. Τελικά ποιο είναι το ζητούμενο, η εκπαίδευση ή η χειραφέτηση; Στο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κεραμιδιώτη, «Που ήμουν, που είμαι, που πάω – Φωνές αμφιθεάτρου» άνθρωποι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι με την πανεπιστημιακή εκπαίδευση προσπαθούν να απαντήσουν σε μεγάλα ερωτήματα και σε σκέψεις μεγάλων στοχαστών όπως ο Πλάτων, ο Έγελος κ.α. Συνέχεια

19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (6)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Πλησιάζοντας τους ανθρώπους

 Του Στράτου Κερσανίδη

Η κάμερα του σκηνοθέτη στοχεύει στους ανθρώπους. Κι εκείνοι κοιτάζοντάς μας κατάματα αρχίζουν να μιλούν, αφηγούνται προσωπικές ιστορίες με τον δικό τους τρόπο ο καθένας.

«Σκέφτομαι τα κορίτσια που αγάπησαν»

«Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά, στο Αργοστόλι. Όταν ήμουν μικρός είδα τα κομμένα κεφάλια ανταρτών. Λοιπόν η αληθινή ζωή δεν είναι οι γιργόνες, είναι τα κομμένα κεφάλια των ανταρτών». Με αυτά τα λόγια ο Περικλής Κοροβέσης αρχίζει να μιλά μπροστά στην κάμερα του Σπύρου Σκάνδαλου και του Γιώργου Μπουγιούκου, έτσι αρχίζει το ντοκιμαντέρ «Σκέφτομαι τα κορίτσια που αγάπησαν». Συνέχεια

19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)

 

(από το http://www.stokokkino.gr)

Η πολλαπλότητα των θεμάτων

Του Στράτου Κερσανίδη

Το ντοκιμαντέρ μπορεί να ασχοληθεί με πάρα πολλά θέματα. Τα ζητήματα που απασχολούν και ενδιαφέρουν τους σκηνοθέτες είναι πάρα πολλά, όσες μπορεί να είναι και οι εκφάνσεις της ίδιας της ζωής. Τέχνη, πολιτική, ιστορία, καθημερινότητα όπως είναι και τα ντοκιμαντέρ στο σημερινό μας σημείωμα.

«Vive la fuite»

‘Οι τεχνίτες είναι πολλοί και πολλοί μπορούν πολλά. Όμως εκείνο που χαρακτηρίζει το μεγαλοφυή καλλιτέχνη, είναι το επιπλέον’, λέει ένας κριτικός τέχνης για τον Αλέξη Ακριθάκη, στο ντοκιμαντέρ «Vive la fuite», της Εύης Καραμπάτσου, που έχει ως θέμα το έργο και τη ζωή του σημαντικού αυτού έλληνα ζωγράφου. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ(έως 15/3/2017)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Ταξιδεύοντας με ένα Λάντα

Κριτική – Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

Κάθε ταινία του Φατίχ Ακίν κεντρίζει το ενδιαφέρον του κοινού, αφού ο τουρκικής καταγωγής γερμανός σκηνοθέτης πάντα έχει κάτι το ενδιαφέρον να παρουσιάσει. Αυτή τη φορά, με το «Βερολίνο αντίο», ξεκινά ένα τρελό ρόουντ μούβι με δύο 14χρονους φίλους οι οποίοι ταξιδεύουν με ένα Λάντα.

Ο Μάικ Μιλς, με τις «Καταπληκτικές γυναίκες» σκηνοθετεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία με φόντο τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Η εντυπωσιακή κατασκοπική περιπέτεια «Η συνωμοσία της σκιάς» του Τομά Κρουιτόφ, αναμένεται να κεντρίσει το ενδιαφέρον των σινεφίλ.

Δύο ελληνικές ταινίες έχουν τρη δική τους θέση στην κινηματογραφική εβδομάδα. Είναι το «Park» της Σοφίας Εξάρχου, μια κοινωνική ταινία για τη σύγχρονη νεολαία και η «Ουτοπία», του Νίκου Κουρού, η πρώτη βουβή ταινία που γυρίστηκλε στην Ελλάδα τα τελευταία 80 χρόνια.

Την εξάδα συμπληρώνει η φανταστική περιπέτεια, «Κονγκ: η νήσος του κρανίου», του Τζόρνταν Βογκτ Ρόμπερτς.

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

20th CENTURI WOMEN

Σκηνοθεσία: Μάικ Μιλς
Πρωταγωνιστούν: Ελ Φάνινγκ, Γκρέτα Γκέργουικ, Αλία Σόκατ, Λόρα Γουίγκινς, Ανέτ Μπένινγκ, Λούκας Τζέιντ Ζούμαν, Μπίλι Γκρούνταπ, Τζον Μπίλινγκσλι

Η ταινία μας μεταφέρει στον περασμένο αιώνα και συγκεκριμένα στο 1979, στην Σάντα Μπάρμπαρα των ΗΠΑ. Είναι μια εποχή που συμβαίνουν διάφορες πολιτικές αλλαγές, υπάρχει ένα κλίμα αμφισβήτησης και εξέγερσης. Συνέχεια