ΠΕΘΑΝΕ Η ΑΛΙΝΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η γλυκιά μας, Αλίντα

alida

Του Στράτου Κερσανίδη

Το ζεστό ξημέρωμα της 30ης Ιουλίου 2013, πέθανε η Αλίντα Δημητρίου, μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στο ντοκιμαντέρ και στις ιδέες της Αριστεράς. Συνέχεια

“ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ”

(Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/7/2013)

 

Διασχίζοντας μια γενιά

beat
του Στράτου Κερσανίδη

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές αρχές της δεκαετίας του 1950 αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ το περίφημο λογοτεχνικό κίνημα των μπιτ. Κυρίαρχες μορφές του κινήματος υπήρξαν ο Τζακ Κέρουακ και ο Άλεν Γκίνσμπεργκ, με τον πρώτο μάλιστα να θεωρείται και ως ο “ανάδοχός” του αφού αυτός εισήγαγε τον όρο μπιτ (beat).

 

Η γενιά των μπιτ (beat generation) έφερε μια πραγματική επανάσταση στην αμερικανική λογοτεχνία με την αντισυμβατική γραφή αλλά και τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής των εκπροσώπων της. Συνέχεια

“ΠΕΡΣΟΝΑ”

Η απομόνωση της σιωπής

personaΤο 1966 ο Ίγκμαρ Μπέργκμαν γύρισε την ταινία “Περσόνα” (Persona) η οποία προβλήθηκε στη χώρα μας με τον τίτλο “Έρωτας χωρίς φραγμούς”.

 

Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης και έκτοτε βυθίζεται στη σιωπή. Μεταφέρεται σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι για να αναρρώσει και τη συνοδεύει μια νοσοκόμα, η Άλμα. Η τελευταία προσπαθεί να εξακριβώσει τους λόγους για τους οποίους η Ελίζαμπεθ δε μιλά. Οι δυο γυναίκες είναι δυο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες. Παρόλα αυτά η Άλμα μιλά συνεχώς στην Ελίζαμπεθ και προσπαθεί να εκμαιεύσει λεπτομέρειες της ζωής της. Η Άλμα μιλά συνεχώς, και σύντομα θα αρχίσει να της εξομολογείται όλα της τα μυστικά της και τις πιο μύχιες σκέψεις της. Σ’ αυτό το διάστημα της συγκατοίκησης και της απομόνωσης, ανάμεσα στις δυο γυναίκες που μοιάζουν πολύ στην εξωτερική εμφάνιση, αναπτύσσεται μια παράξενη σχέση η οποία οδηγεί σταδιακά και με έναν παράξενο τρόπο, στην συγχώνευση των προσωπικοτήτων τους, της μίας μέσα στην άλλη. Συνέχεια

«ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/7/2013)

Των ταπεινών ανθρώπων

ladri

Του Στράτου Κερσανίδη

Η καθημερινή ζωή είναι η μοναδική μας πραγματικότητα. Ο μόχθος, ο αγώνας για επιβίωση είναι η πραγματικότητα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν επάνω στον πλανήτη. Που χαίρονται με πράγματα απλά κι απολύτως αληθινά. Όπως με το να βρουν μια δουλειά αφισοκολλητή, που μοιάζει ασήμαντη μα είναι τόσο σημαντική αφού χάρις σε αυτήν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν το φαγητό της οικογένειάς τους. Συνέχεια

«ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/7/2013)

 

Ερωτικές ιστορίες για θερινά βράδια

graf 

Μια ταινία εντελώς χαλαρωτική, εύπεπτη και τρυφερή που προσφέρεται για ένα ανέμελο θερινό βραδάκι στο σινεμά. Κάπως έτσι θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την αισθηματική κομεντί του Ρεγκί Ρουανσάρ «Χτυποκάρδια στο γραφείο» (Populaire). Συνέχεια

«Η ΑΡΠΑ ΤΗΣ ΒΙΡΜΑΝΙΑΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 14/7/2013)

Μουσική εναντίον πολέμου

arpa

του Στράτου Κερσανίδη

Είναι κάποιες ταινίες που μας σημαδεύουν. Που τις θυμόμαστε πάντα, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να επαναφέρουμε στη μνήμη μας λεπτομέρειες. Παραμένει όμως πάντοτε η εκείνη η αίσθηση που μοιάζει με το άγγιγμα του έρωτα που όσα χρόνια κι αν περάσουν παραμένει μια αναλλοίωτη αίσθηση. Συνέχεια

«Ο ΥΠΝΩΤΙΣΤΗΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/7/2013)

Ξανά το παρελθόν

hypno

Του Στράτου Κερσανίδη

Το παρελθόν είναι η μοναδική μας πραγματικότητα. Είναι κάτι που το γνωρίζουμε, που έχει συμβεί και το κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Συχνά καθορίζει, σε μεγάλο βαθμό, τις μελλοντικές ενέργειές μας.

Ο κινηματογράφος ουκ ολίγες φορές, έχει ασχοληθεί με τέτοια ζητήματα. Με θέματα, δηλαδή, που έχουν να κάνουν με πράγματα που συνέβησαν και ταλανίζουν τους ήρωες στο παρόν. Συνέχεια

«Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΗ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/7/2013)

Ο έρωτας υπάρχει παντού!

amour

Μπορεί να πρόκειται για αυταπάτη, αλλά όπως όλες οι αυταπάτες, διαχέεται παντού, τον συναντάμε σε κάθε μας βήμα και συχνά πέφτουμε στην παγίδα του. Την πιο γλυκιά παγίδα! Συνέχεια

Παραμιλώντας στην πλατεία Αριστοτέλους

(αναδημοσίευση από το ΔΡΟΜΟ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, 6/7/2013)

aristotelous 

Του Στράτου Κερσανίδη

«Όποιος κατάφερνε να τη γεμίσει», λέγανε οι παλιοί, «κέρδιζε τις εκλογές». Κυριολεκτικώς ή τεχνηέντως δε γνωρίζω καθότι με μπερδεύει η σπουδή τηλεσκηνοθετών όπως ο Τάσος Μπιρσίμ, οι οποίοι πάσχιζαν να τη δείξουν γεμάτη, μιας και «η Θεσσαλονίκη μίλησε» και διάφορα τέτοια ήταν πολύ σημαντικά προεκλογικά χαρτιά στις προηγούμενες δεκαετίες που κυριαρχούσαν οι πράσινοι και οι βένετοι της εγχώριας πολιτικής. Συνέχεια