«Ο θρίαμβος της θέλησης» και λίγα λόγια για το φασισμό

Από τις 25 ως τρις 27 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Χορτιάτη το 2ο Φεστιβάλ Ιστορικού Ντοκιμαντέρ.

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ, το Σάββατο 26/9 προβλήθηκε η ταινία του Ρόμπερτ Γιανγκ, «Ο θρίαμβος της θέλησης» (The triumph ot the spirit). Οι διοργανωτές του φεστιβάλ μου έκαναν την τιμή να προλογίσω την ταινία. Λόγω υποχρεώσεων δεν κατάφερα να είμαι συνεπής αλλά έστειλα το παρακάτω κείμενο, το οποίο διαβάστηκε πριν από την προβολή.

triumph

Ο φασισμός σήμερα και λίγα λόγια για την ταινία «Ο θρίαμβος της θέλησης»

Τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες, με το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα προς την Ευρώπη, πέραν από την τραγικότητα του ιδίου του γεγονότος αναδεικνύουν ένα τρομακτικό ζήτημα. Αυτό της ξενοφοβίας και του ρατσισμού που αναπτύσσεται στην ήπειρό μας.
Δεν πέρασαν παρά λίγα 24ωρα από τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου συζητήθηκε η αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών και η κατανομή των προσφύγων στις ευρωπαϊκές χώρες. Εκεί, λοιπόν, τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία εξέφρασαν την αντίθεσή τους, αρνούμενες να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί. Η Ουγγαρία ιδιαίτερα, στην οποία κυβερνά ο ακροδεξιός Βίκτορ Όρμπαν, ερχηγός του ξενοφοβικού και φασίζοντος κόμματος Γιόμπικ (που στα ουγγρικά σημαίνει «Καλύτερα»), έχει κατασκευάσει έναν φράκτη γύρω από τη χώρα του, για να εμποδίσει τους πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα. Συνέχεια

Advertisements

«Η ΘΕΣΗ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 27/9/2015)

posto

Για μια θέση μέσα στο μηχανισμό

του Στράτου Κερσανίδη

Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα αποτελεί έναν μηχανισμό, ο οποίος εργάζεται ακατάπαυστα, με σκοπό την επίτευξη των στόχων του ο οποίος είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, δημιούργημα της οποίας είναι ο εν λόγω μηχανισμός. Συνέχεια

«ΧΕΝΤΡΙΞ: Η ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΥΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 27/9/2015)

hedrix

Για τον Χέντριξ… χωρίς τα μουσική του!

Όπως μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ο –κατά πολλούς- κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία, ο Τζίμι Χέντριξ. Αυτό ακριβώς κατάδεικνύει και ο τίτλος της, «Χέντριξ: Η τύχη είναι με τους βιρτουόζους» (Jimi: All is by my side), σκηνοθέτης και σεναριογράφος της οποίας είναι ο Τζον Ρίντλεϊ. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (έως 30/9/2015)

Sicario: Ο εκτελεστής

Sicario: Ο εκτελεστής

«Sicario: Ο εκτελεστής» (Sicario), του Ντενίς Βιλνέβ: Τα σύνορα ΗΠΑ- Μεξικού είναι ένας χώρος βίας, διαφθοράς και εγκληματικότητας. Εκτός από τους παράνομους μετανάστες δρουν μεγαλέμποροι ναρκωτικών και ο πόλεμός τους με το νόμο είναι διαρκής. Συνέχεια

«ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/9/2015)

hearts

Εμμονές… εναλλακτικού τύπου

του Στράτου Κερσανίδη

Οι εμμονές αποτελούν ένα είδος ψύχωσης και συχνά, εάν δεν αντιμετωπιστούν, μπορεί να έχουν καταστρεπτικά αποτελέσματα. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ανθρώπων οι οποίοι έχουν επιλέξει έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής. Ως εδώ τίποτε το μεμπτό. Όταν όμως αυτός μετατρέπεται σε φανατισμό που οδηγεί στην εμμονή, τότε τα πράγματα γίνονται σοβαρά και ενίοτε, επικίνδυνα.
Ο Σαβέριο Κοστάντζο, στην ταινία «Πεινασμένες καρδιές» (Hungry hearts), μια τέτοια κατάσταση περιγράφει. Συνέχεια

«ΣΤΡΟΜΠΟΛΙ» και «UMBERTO D.»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/9/2015)

Διπλός ιταλικός νεορεαλισμός

Δύο αριστουργήματα του ιταλικού νεορεαλισμού διασταυρώνουν τα ξίφη τους από την περασμένη Πέμπτη. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τη «Σειρήνα του Μισισιπή», του Φρασνουά Τριφό, που επίσης προβάλλεται από την Πέμπτη, μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εβδομάδα.

Στρόμπολι, η γη του θεού

Στρόμπολι, η γη του θεού

Οι ταινίες στις οποίες αναφέρομαι είναι το «Στρόμπολι, γη του θεού» (1950) και ο «Umberto D.» (1952) που υπογράφουν δύο μεγάλα ονόματα του ιταλικού κινηματογράφου: ο Ρομπέρτο Ροσελίνι και ο Βιτόριο ντε Σίκα, αντίστοιχα. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/9/2015)

Η σειρήνα του Μισσισιπή

Η σειρήνα του Μισσισιπή

«Η σειρήνα του Μισσισιπή» (Le serene du Missisipi), του Φρανσουά Τριφό: Ένα από τα τρομερά παιδιά του γαλλικού νέου κύματος (νουβέλ βαγκ), ο Φρανσουθά Τριφό (1942-1984), αν και έφυγε μόλις στα 52 του χρόνια, άφησε ένα πολύ πλούσιο και πρωτοπόρο έργο. Με τη «Σειρήνα του Μισσισιπή», που γύρισε το 1969, ο Τριφό αποτίει φόρο τιμής στους αγαπημένους του Άλφρεντ Χίτσκοκ και Ζαν Ρενουάρ. Συνέχεια