Γκεόργκε Βιτανίδης (Gheorghe Vitanidis) – Ένας σημαντικός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής στη Ρουμανία

Γκεόργκε Βιτανίδης (Gheorghe Vitanidis)

Ένας σημαντικός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής στη Ρουμανία

του Στράτου Κερσανίδη

Αναζητώντας στοιχεία για την ιστορία του ρουμάνικου κινηματογράφου έπεσα επάνω στο όνομα του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, Γκεόργκε Βιτανίδης (Gheorghe Vitanidis). Το όνομά του ‘μύριζε’ Ελλάδα κι αμέσως τον συνέδεσα με τον ελληνισμό της πολιτικής προσφυγιάς. Ίσως επειδή η σχέση μου με αυτό το κομμάτι του ελληνισμού της Ρουμανίας είναι πιο βιωματική καθώς έχω γνωρίσει στα φοιτητικά μου χρόνια κάμποσους πολιτικούς πρόσφυγες.

Συνεχίζοντας την έρευνά μου όμως ανακάλυψα πως ο Γκεόργκε ή Γεώργιος αν προτιμάτε, Βιτανίδης, γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1929 στη Μανγκάλια, παραθαλάσσια πόλη και λιμάνι στη Μαύρη θάλασσα, κοντά στα σύνορα της Ρουμανίας με τη Βουλγαρία. Με σημερινό πληθυσμό γύρω στις 37.000 κατοίκους, η Μανγκάλια είναι η αρχαία Καλλάτις, πόλη ίδρυσαν Έλληνες άποικοι από την Ηράκλεια του Πόντου (Ποντοηράκλεια), τον 6ο π.Χ. αιώνα.

Έτσι συμπεραίνουμε πως η οικογένεια του Βιτανίδη έχει εγκατασταθεί στην περιοχή σε προηγούμενη εποχή. Συνέχεια

«ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 30/12/2018)

Εφιαλτική επιστροφή

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Ασγκάρ Φαραντί, γεννημένος το 1972 στο Ισφαχάν, είναι ο πιο μοντέρνος και εξωστρεφής ιρανός σκηνοθέτης. Βαθιά επηρεασμένος, τόσο θεματικά όσο και αισθητικά, από το αμερικάνικο και το ευρωπαϊκό σινεμά, συμπυκνώνει μέσα από τη δική του ιδιαίτερη ματιά μια σειρά από είδη όπως το δράμα, το αστυνομικό φιλμ, το θρίλερ, το κοινωνικό σινεμά.

Η πρώτη του ταινία που είδαμε στην Ελλάδα, «Πυροτεχνήματα την Τετάρτη» (2006), είναι ένα κοινωνικό δράμα με πολλές κοινωνικοπολιτικές αναφορές στο Ιράν. Όμως το 2009, έρχεται με το «Τι απέγινε η Έλι», για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τα όσα ξέραμε για το σινεμά της πατρίδας του, καθώς πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θρίλερ με θέμα τη μυστηριώδη εξαφάνιση μια κοπέλας που γίνεται η αφορμή να αναδειχτούν μια σειρά από κρυμμένα μυστικά ανάμεσα στους ήρωες (Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου). Συνέχεια

«Ο ΕΝΟΧΟΣ» (DEN SKYLDIGE)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 30/12/2018)

 Τηλεφωνικό θρίλερ δωματίου!

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Άσγκερ, είναι αστυνομικός στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Βρίσκεται εκεί και όχι στη δράση εξαιτίας ενός παραπτώματος στο οποίο έχει υποπέσει και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής του. Μια μέρα λοιπόν, λίγο πριν από τη λήξη της βάρδιας του δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα η οποία έχει απαχθεί. Με μοναδικό του μέσο το τηλέφωνο προσπαθεί να βρει μια άκρη και να σώσει τη γυναίκα. Όσο όμως προχωρά ανακαλύπτει όλο και περισσότερα στοιχεία που ανατρέπουν συνεχώς τα δεδομένα. Ταυτόχρονα έχει να παλέψει και με το χρόνο ο οποίος λειτουργεί εναντίον του. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 25 και 27/12/2018 έως 2/1/2019

(από το http://www.stokokkino.gr)

 Εντυπωσιακή έξοδος

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Εντυπωσιακή είναι η έξοδος από το 2018, καθώς την τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα προβάλλονται δύο ταινίες από εκείνες που «απαγορεύεται» να χάσετε!

Η πρώτη είναι ισπανική αλλά την υπογράφει ο ιρανός Ασγκάρ Φαραντί ο οποίοις μας έχει εντυπωσιάσει στο παρελθόν («Ένας χωρισμός», «Ο εμποράκος»). Πρόκειται για το δραματικό οικογενειακό θρίλερ, «Το ξέρουν όλοι» που επιβεβαιώνει τις τεράστιες δυνατότητες του Φαραντί ο οποίος έχει αφομοιώσει το αμερικάνικο και το ευρωπαϊκό σινεμά μέσα στη δική του ιδιαίτερη ματιά.

Η δεύτερη έρχεται από τη Δανία και είναι το καθηλωτικό θρίλερ δωματίου, «Ο ένοχος», του Γκούσταβ Μόλερ που προβλήθηκε στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ενθουσίασε το κοινό.

Ενδιαφέρουσα φαίνεται και η βιογραφική ταινία «Vice: Ο δεύτερος στην ιεραρχία», του Άνταμ ΜακΚέι, που αφηγείται τη ζωή του πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Ντικ Τσένεϊ.

Προβάλλονται επίσης η κωμική περιπέτεια, «Το απίθανο ταξίδι ενός φακίρη», του Κερν Σκοτ, το προκλητικό θρίλερ «The happy times murders», του Μπράιαν Χένσον, στο οποίο συνυπάρχουν άνθρωποι και κούκλες και η τρίτη συνέχεια της ελληνικής κωμωδίας «The Bachelor», του Γιάννη Παπαδάκου.

ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ

TODOS LO SABEN

Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί
Πρωταγωνιστούν: Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Ρικάρντο Νταρίν, Μπάρμπαρα Λένι, Έντουαρντ Φερνάντεζ, Ίνμα Κουέστα, Ελβίρα Μινγκέζ, Ραμόν Μπαρέα, Κάρλα Κάμπρα

Ο Ασγκάρ Φαραντί, ο οποίος από την αρχή έδειξε πως το σινεμά του έχει αυτό το ‘κάτι διαφορετικό’ σε σχέση με το ιρανικό σινεμά που λατρεύουμε, ούτως ή άλλως, έχει αναφορές σε πλήθος κινηματογραφικών ειδών, αναζητήσεων, πειραματισμών και νεοτερισμών, γυρίζει μια, επί της ουσίας ισπανική ταινία, η υπόθεση της οποία εκτυλίσσεται στην Ισπανία. Στην ταινία του αυτή για πρώτη φορά δεν καμία αναφορά στην πατρίδα του, το Ιράν. Συνέχεια

«Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 23/12/2018)

Γαϊτανάκι ερωτικών παρεξηγήσεων

 Του Στράτου Κερσανίδη

Το σινεμά της Νότιας Κορέας είναι περισσότερο γνωστό στη χώρα μας μέσα από ταινίες στις οποίες κυριαρχεί η αισθητική της βίας και η απονομή δικαιοσύνης μέσω της εκδίκησης. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό καθώς στη χώρα υπάρχει μια σημαντική κινηματογραφική παραγωγή η οποία απλώνεται και άλλα κινηματογραφικά είδη εκτός από το θρίλερ.

Ο Χονγκ Σανγκ – Σου, γεννημένος το 1961 έχει στο ενεργητικό του πάνω από 25 ταινίες, αρχής γενομένης το 1996. Αυτό που χαρακτηρίζει τον κινηματογράφο του Σανγκ – Σου είναι η λιτότητα στη γραφή και η ιδιαίτερη ευαισθησία που δείχνει σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων. Εξαιτίας της θεματικής αλλά και της αισθητικής των ταινιών του έχει χαρακτηριστεί από θεωρητικούς και κριτικούς του κινηματογράφου ως ο Γούντι Άλεν της Άπω Ανατολής. Οι ταινίες του έχουν κερδίσει πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία με πιο πρόσφατα τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ της Χιχόν για την τελευταία του ταινία «Ξενοδοχείο στο ποτάμι», η οποία δεν έχει προβληθεί ακόμη στην Ελλάδα. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 20/12 έως 26/12/2018)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Εορταστική ποικιλία

του Στράτου Κερσανίδη

Με ποικιλία ταινιών ώστε να καλύπτονται όλα τα γούστα η χριστουγεννιάτικη κινηματογραφική εβδομάδα.

Μια κομεντί από τη Νότια Κορέα, «Η επόμενη μέρα μιας σχέσης», του Χονγκ Σανγκ – Σου, ο οποίος βαδίζει στα χνάρια του Ερίκ Ρομέρ και του Γούντι Άλεν και το δράμα «Ποιος θα σου τραγουδήσει;», του Κάρλος Βερμούτ, ο οποίος βαδίζει στα χνάρια του Πέδρο Αλμοδόβαρ, είναι οι πιο σημαντικές από τις πέντε συνολικά ταινίες.

Προβάλλονται ακόμη η νέα εκδοχή της θρυλικής νταντάς «Η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει», δια χειρός Ρομπ Μάρσαλ, η παρωδία τρόμου, «Η Άννα και η αποκάλυψη», του Τζον ΜακΦέιλ, και η περιπέτεια «Bumblebee», του Τράβις Νάιτ.

 

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ

GEU-HU

Σκηνοθεσία: Χονγκ Σανγκ-Σου
Πρωταγωνιστούν: Γιουνχέ Τσο, Κι Τζοαμπαάνγκ, Μιν-Χι Κιμ, Σάε Μπιεόκ Κιμ, Χάε-Χιο Κουόν

Ο Μπονγκουάν είναι κριτικός λογοτεχνίας και ταυτόχρονα ιδιοκτήτης ενός μικρού εκδοτικού οίκου. Αν και παντρεμένος δε δίστασε να δημιουργήσει ερωτική σχέση με την Τσανγκσούγκ, την όμορφη υπάλληλό του. Μια σχέση η οποία κάποια στιγμή τελείωσε και η ερωμένη του Μπονγκσουάν έφυγε από τη δουλειά. Στη θέση της προσελήφθη μια νέα υπάλληλος, η Αρεούμ, η οποία εκτός από όμορφη έχει και τη φιλοδοξία να γίνει συγγραφέας. Την πρώτη μέρα που η νέα υπάλληλος έπιασε δουλειά, η Χαεγιού, η σύζυγός του εκδότη, ανακαλύπτει μέσα στα πράγματα του συζύγου της μια ερωτική επιστολή. Ο θυμός της είναι μεγάλος κι αποφασίζει να δράσει άμεσα. Συνέχεια

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΑΠΟ ΔΩ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 16/12/2018)

Σταύρος Τσιώλης: «Οι γυναίκες φέρνουν τη ζωή»

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Σταύρος Τσιώλης ευτυχώς δεν κράτησε το λόγο του και δε σταμάτησε το σινεμά το 2004, όπως μας είχε ‘απειλήσει’. Έτσι, 13 χρόνια μετά την προηγούμενη ταινία του, επανέρχεται με τις «Γυναίκες που περάσατε από δω» για να μας γοητεύσει για μια ακόμη φορά με τη νεανική, τη σπιρτόζικη ματιά του.

Ένα χρόνο πριν, και με αφορμή την προβολή της ταινίας στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Θεσσαλονίκης, ο Σταύρος Τσιώλης μίλησε στο «κόκκινο» της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στην εκπομπή «Με μια ομπρέλα κόκκινη». Όπως ήταν φυσικό τον ρωτήσαμε εάν με την ταινία αυτή κλείνει ‘η τριλογία των γυναικών’, όπως έγραψαν κάποιοι (‘Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε’ – 1992, ‘Ας περιμένουν οι γυναίκες’ – 1998 και ‘Γυναίκες που περάσατε από δω’ – 2018). Συνέχεια