“ΠΟΙΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΠΟΙΟΝ:”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 31/7/2016)

original

Η ληστεία, η διαφθορά και η θυρίδα

του Στράτου Κερσανίδη

Η στενή σχέση ανάμεσα στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι γνωστή. Το καθεστώς της διαπλοκής και η σχέση του με το τραπεζικό σύστημα είναι επίσης γνωστό. Οι ισχυροί δεσμοί που υπάρχουν ανάμεσα στους πυλώνες του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και το κράτος, δεν επιχειρείται πλέον ούτε να κρυφτούν, αφού οι νόμοι φτιάχνονται έτσι ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η διαφθορά και η διαπλοκή ενδύονται το μανδύα της νομιμότητας και το σύστημα πορεύεται, κοιτάζοντας σταθερά μπροστά και ουδέποτε στο πλάι, όπου συνωστίζονται οι δυστυχισμένες ιστορίες των καθημερινών ανθρώπων. Συνέχεια

“ΠΟΥ ΠΑΩ ΘΕΕ ΜΟΥ;”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 31/7/2016)

quo

Για μια μόνιμη θέση στο δημόσιο

Θα μπορούσε αφορά την Ελλάδα αλλά η ταινία αναφέρεται στην Ιταλία. Όπου μια θέση στο δημόσιο, η οποία κερδήθηκε με βουλευτική παρέμβαση -μέσο το λέμε- αποτελεί κάτι σαν φετίχ!

Ο Τσέκο Ζαλόνε, λοιπόν, από μικρό παιδί μεγάλωσε γαλουχημένος με στόχο να μπει σε μια μόνιμη θέση στο δημόσιο. Η οικογένειά του φρόντισε γι’ αυτό και με την απαραίτητη βουλευτική βοήθεια, ο Τσέκο έγινε δημόσιος υπάλληλος. Να όμως που τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα για έναν εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα. Η θέση του κινδυνεύει και μια ανώτερη υπάλληλος προσπαθεί να το πείσει να παραιτηθεί λαμβάνοντας την αντίστοιχη αποζημίωση. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (έως 3/8/2016)

(αναδημοσίευση από stokokkino.gr)

Η διαφθορά του συστήματος, γέλιο και μεγάλες επανεκδόσεις

Κριτική – Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

Το ισπανικό αστυνομικό θρίλερ «Ποιος κλέβει ποιον;» με υπόβαθρο στη διαφθορά του συστήματος, ξεχωρίζει από τις νέες ταινίες της εβδομάδας. Αναφέρομαι φυσικά σε εκείνες της πρόσφατης παραγωγής, αφού υπάρχουν και τρεις επανεκδόσεις που τις συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ο Βιμ Βέντερς με το ντεμπούτο του το 1972. «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριον από το πέναλτι» και ο Αντρέι Βάιντα με το «Δάσος με τις σημύδες» (1970), δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν. Όμως και το ευχάριστο μιούζικαλ «Funny face».

Η οκτάδα συμπληρώνεται από τέσσερις κωμωδίες, με την ιταλική «Που πάω, θεέ μου», να ξεχωρίζει.

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι αφού θα τα ξαναπούμε περί τα τέλη Αυγούστου.

cienanios

ΠΟΙΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΠΟΙΟΝ;

CIEN ANOS DE PERDON

Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Καλπαρσόσο
Πρωταγωνιστούν: Λούις Τόσαρ, Ροντρίγκο Ντε Λα Σέρνα, Ραούλ Αρέβαλο, Χοσέ Κορονάδο

“Ποιος κλέβει ποιον;” αναρωτιέται ο ελληνικό τίτλος της ταινίας του Ντάνιελ Καλπαρσόσο. Ένα ερώτημα το οποίο προκύπτει αυθόρμητα. Αλήθεια όταν γίνεται ληστεία σε μια τράπεζα ποιος είναι ο κλέφτης; Ή μήπως ισχύει η ρήση “ο κλέψας του κλέψαντος;”.

Άλλωστε οι ισχυροί δεσμοί που υπάρχουν ανάμεσα στους πυλώνες του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και το κράτος είναι γνωστοί, αφού οι νόμοι φτιάχνονται έτσι ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η διαφθορά και η διαπλοκή ενδύονται το μανδύα της νομιμότητας και το σύστημα πορεύεται, κοιτάζοντας σταθερά μπροστά και ουδέποτε στο πλάι, όπου συνωστίζονται οι δυστυχισμένες ιστορίες των καθημερινών ανθρώπων. Συνέχεια

“ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΑΠΟ ΚΟΚΚΑΛΟ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/7/2016)

Tomahowk1

Η ύβρις, η εκδίκηση κι ο τρόμος

Του Στράτου Κερσανίδη

Για την τήρηση των νόμων του κράτους υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν οριστεί να τους προστατεύουν. Υπάρχουν όμως και οι άγραφοι νόμοι, οι ηθικοί κανόνες οι οποίοι αποτελούν το συνεκτικό ιστό ανάμεσα στους ανθρώπους. Για τη διαφύλαξη αυτών των νόμων δεν υπάρχουν φύλακες ορισμένοι από την Πολιτεία αλλά είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι οι οποίοι αναλαμβάνουν την τήρησή τους αλλά και την τιμωρία όσων τους παραβιάζουν. Είναι εκείνη η διαφοροποίηση ανάμεσα στο νόμιμο και το ηθικό, δυο έννοιες που δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζονται. Η παραβίαση αυτών των ηθικών άγραφων νόμων αποτελεί ύβρη η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην εκδίκηση. Και όλο αυτό δημιουργεί ένα κλίμα τρόμου το οποίο στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων. Συνέχεια

“ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΑΓΟΥΡΑ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/7/2016)

merilyn

Ξανθός πειρασμός

Σε επανέκδοση, ψηφιακά επεξεργασμένη, προβάλλεται η διάσημη κωμωδία “Επτά φαγούρα” (Seven years itch) που γύρισε το 1955 ο Μπίλι Γουάιλντερ, , με πρωταγωνίστρια τη Μέριλιν Μονρόε.

Ο Ρίτσαρντ Σέρμαν, ο οποίος ζει σε ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν, μένει μόνος αφού η γυναίκα του και ο γιος του έχουν πάει για καλοκαιρινές διακοπές. Ο Σέρμαν, ο οποίος εργάζεται σε έναν εκδοτικό οίκο βιβλίων τσέπης, είναι πιστός σύζυγος και πατέρας. Ζει στην καθημερινή οικογενειακή ρουτίνα κρατώντας θαμμένη την επιθυμία του για κάτι διαφορετικό. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (έως 20/7/2016)

Πέντε συν τρεις

Κριτική – Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

Οκτώ ταινίες στην τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα από τις οποίες οι τρεις είναι επανεκδόσεις.

Χρονικά ξεκινώντας, πρόκειται για τις “My favorite brunette” (1947), “Επτά χρόνια φαγούρα” (1955) και “Η γιορτή της Μπαμπέτ” (1987).

Από τις υπόλοιπες πέντε, πρόσφατης παραγωγής, ξεχωρίζει το γουέστερν θρίλερ “Τσεκούρι από κόκκαλο”, του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Σ. Κρεγκ Ζάχλερ. Βέβαια το κοινό αναμένεται να στραφεί στην υπερπαραγωγή επιστημονικής φαντασίας “Star Trek beyond”.

Ενδιαφέρουσα φαίνεται η κατασκοπευτική περιπέτεια, “Ένας προδότης ανάμεσά μας”, ενώ απόλυτα ταιριαστή με την εποχή είναι η γαλλική αισθηματική κωμωδία, “Στάσου στο ύψος σου”. Η οκτάδα συμπληρώνεται από την περιπέτεια τρόμου, “Στα ρηχά νερά”.

Tomahawk

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΑΠΟ ΚΟΚΚΑΛΟ

BONE TOMAHAWK

Σκηνοθεσία: Σ. Κρεγκ Ζάχλερ
Πρωταγωνιστούν: Κερτ Ράσελ, Πάτρικ Γουίλσον, Μάθιου Φοξ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Λίλι Σίμονς, Ντέιβιντ Αρκέτ

Δυο άνδρες έχουν κλέψει και σκοτώσει κάποιον σε ένα ινδιάνικο νεκροταφείο. Καθώς φεύγουν δέχονται επίθεση και ο ένας σκοτώνεται. Έχει συντελεστεί η “ύβρις”.

Η επόμενη σεκάνς μεταφέρει τους θεατές σε ένα μπαρ στη μικρή πόλη Μπράιτ Χόουπ. Εκεί έχει καταφύγει ο επιζήσας ο οποίος συλλαμβάνεται από το σερίφη Φράνκλιν Χαντ ως ύποπτος. Κατά τη σύλληψή του τραυματίζεται και μια γυναίκα-γιατρός, η Σαμάνθα, πηγαίνει στη φυλακή για να βγάλει τη σφαίρα από το πόδι του. Όμως τη νύχτα ο κρατούμενος και η Σαμάνθα εξαφανίζονται. Έχουν απαχθεί από μια μυστηριώδη φυλή άγριων ανθρωποφάγων Ινδιάνων που ζουν ως τρωγλοδύτες. Είναι η “εκδίκηση” και ο συνακόλουθός της “τρόμος”. Ο σερίφης Χαντ, μαζί με το βοηθό του Τσίκορι, τον άνδρα της Σαμάνθας Άρθουρ και έναν ακόμη άνδρα, τον Μπρούντερ, ξεκινούν να σώσουν την άτυχη γυναίκα. Πρώτα όμως πρέπει να ανακαλύψουν το κρησφύγετο των ανθρωποφάγων Ινδιάνων. Συνέχεια

“ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΠΑΝΤΑ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 17/7/2016)corrispodenza

Ζώντας μετά από το θάνατο

Του Στράτου Κερσανίδη

Το εάν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, είναι ένα ερώτημα στο οποίο οι μέχρι σήμερα ανθρώπινες γνώσεις δεν έχουν καταφέρει να δώσουν απάντηση. Ο αγνωστικιστής φιλόσοφος, Τόμας Χένρι Χάξλεϊ, λέει για την αθανασία του ανθρώπου πως ούτε την βεβαιώνει ούτε την αρνείται. “Δεν βλέπω κανένα λόγο να την πιστέψω, από την άλλη όμως, δεν έχω και κανένα τρόπο να την καταρρίψω”, συνεχίζει. Όσο για τους μαρξιστές, η θεολογική έννοια της μετά θάνατον ζωής, απορρίπτεται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όμως πέρα από τη φιλοσοφία, τα δόγματα, τις αναζητήσεις και τα ερωτήματα υπάρχουν η ποίηση, η φαντασία, το όνειρο, ο έρωτας. Δηλαδή ένα συνονθύλευμα γοητευτικών προσεγγίσεων της ζωής που μπορεί να συνυπάρχει είτε αρμονικά είτε όχι, εντός του ιδίου ανθρώπου. Δηλαδή ενός ορθολογιστή επιστήμονα ο οποίος ενώ γνωρίζει πως ο θάνατος είναι το τέλος, προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή και μετά από το αναπόφευκτο. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 14/7 έως 20/7/2016)

(αναδημοσίευση από http://www.stokokkino.gr και http://www.altyerthess.gr)

Κριτική-Παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

Πέντε είναι οι νέες ταινίες που φιλοξενεί η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα. Ο Τζουζέπε Τορνατόρε, σκηνοθετεί τη δυνατή ερωτική ιστορία, “Θα σε περιμένω πάντα” ενώ ο Σιντάρο Σιμοσάουα, μας προτείνει ένα δυνατό θρίλερ. Και οι δύο ταινίες διαθέτουν πολύ δυνατό καστ.

Υπάρχει ακόμη η διασκεδαστική γαλλική κωμωδία, “Μαμά. Γύρισα” του Ερίκ Λαβέν, αλλά η μεγάλη κοσμοσυρροή αναμένεται από το παιδικό κοινό στη νέα ταινία της σειράς “Η εποχή των παγετώνων”, που αυτή τη φορά μας οδηγεί “Σε τροχιά σύγκρουσης”.

Την πεντάδα συμπληρώνει η επανέκδοση της μεγάλης ταινίας που γύρισε ο Ρομπέρτο Ροσελίνι το 1954, “Ο φόβος: Δεν πιστεύω πια στην αγάπη”, που είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του μεγάλου αυστριακού συγγραφέα, Στέφαν Τσβάιχ.

Θα Σε Περιμένω Πάντα

Θα Σε Περιμένω Πάντα

ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΠΑΝΤΑ

LA CORRISPODENZA

Σκηνοθεσία: Τζουζέπε Τορνατόρε
Πρωταγωνιστούν: Όλγα Κουριλένκο, Τζέρεμι Άιρονς, Σόνα Μακντόναλν

Ο Εντ, ένας μεσήλικας καθηγητής αστροφυσικής, ερωτεύεται την Έιμι, μια φοιτήτρια η οποία κάνει διδακτορικό. Ταυτόχρονο όμως η κοπέλα εργάζεται και ως κασκαντέρ, γυρίζοντας επικίνδυνες σκηνές στον κινηματογράφο. Η σχέση τους είναι πολύ δυνατή αλλά διακόπτεται ξαφνικά εξαιτίας του θανάτου του καθηγητή. Συνέχεια

“Η ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/7/2016)

belle

Φυλακισμένες στα στεγανά

Το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1970 διεκδίκησε το αυτονόητο. Μαζί όμως με το αυτονόητο υπήρχε και ένα μέρος του που διεκδικούσε κάτι περισσότερο, κάτι πιο δύσκολο το οποίο ακόμη και στις μέρες μας αντιμετωπίζεται, με καχυποψία αν όχι, με κρυφά γελάκια και χυδαία αστεία. Ήταν ο αγώνας για τη σεξουαλική απελευθέρωση η οποία περιελάμβανε και την ελεύθερη επιλογή συντρόφου ανεξαρτήτως φύλου. Συνέχεια

ΑΜΠΑΣ ΚΙΑΡΟΣΤΑΜ: Ο παγκόσμιος Ιρανός

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/7/2016)

abbas

του Στράτου Κερσανίδη

Ένα δέντρο μπορεί να μεγαλώνει, να ψηλώνει, τα κλαδιά του να πληθαίνουν, τα φύλλα του να φουντώνουν και η σκιά του να καλύπτει όλο και μεγαλύτερη έκταση. Οι ρίζες του όμως παραμένουν σταθερές, στο ίδιο σημείο, δυνατές και στέρεες ώστε να μπορούν να το στηρίξουν.

Ο Αμπάς Κιαροστάμι ήταν Ιρανός, το σινεμά του ήταν ριζωμένο βαθιά στο χώμα της πατρίδας του, έπαιρνε ζωή από τους ανθρώπους, την καθημερινότητά τους, τα βάσανα και τις χαρές τους. Οι εικόνες τους, εύγευστοι καρποί του δέντρου, κρεμασμένες στα κλαδιά του δέντρου που όλο και μεγάλωσε, έφταναν πολύ πιο μακριά από τα γεωγραφικά όρια της χώρας του. Έτσι το σινεμά του Αμπάς Κιαροστάμι, ιρανικό αλλά και παγκόσμιο, κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να απλωθεί πέρα από τις πολιτισμικές διαφορές που αναπόφευκτα υπάρχουν ανάμεσα στο Ιράν και τη Δύση. Το σινεμά του νίκησε το θρησκευτικό φανατισμό, υπονόμευσε δημιουργικά το χομεϊνικό καθεστώς και άγγιξε με καθαρό βλέμμα, μπολιασμένο με το θράσος της αθωότητας τη, δημοκρατική μεν, παρηκμασμένη δε, δυτική προσέγγιση της ζωής. Συνέχεια