ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΟΥΟΝΓΚ ΚΑΡ ΓΟΥΑΪ

Ιστορίες από τον πάτο του βαρελιού

Για τους ανθρώπου που ζουν και κινούνται εκτός πλαισίου, αουτσάιντερς και λούζερς που κινούνται συνήθως στους σκοτεινούς δρόμους, δε έχουν και πολύ καλές σχέσεις με το νόμο, που δρουν βιαίως αλλά και υφίστανται βία. Για αυτούς που η καθημερινότητά τους είναι ένα παράλληλο σύμπαν με το δικό μας αλλά παραμένει αόρατο, άγνωστο και μυστηριώδες. Που λειτουργούν με τους δικούς τους κώδικες και κανόνες και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να βγουν στην επιφάνεια από τον πάτο του βαρελιού που βρίσκονται. Ο Γουόνγκ Καρ Γουάι, ο σκηνοθέτης των σπαρακτικών αριστουργημάτων «Ερωτική επιθυμία» και «2046», σε παλιότερες ταινίες του πέφτει στον σκοτεινό κόσμο του περιθωρίου και αναδεικνύει την απελπισία και τα αδιέξοδα των χαρακτήρων του. Συνέχεια

«ΑΘΩΑ ΚΟΛΠΑ» και οι άλλες ταινίες της εβδομάδας

ΑΘΩΑ ΚΟΛΠΑ

Εκτός από τα τρία αριστουργήματα του Γουόνγκ Καρ Γουάι, που αναφέρονται σε διπλανή στήλη, η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα περιλαμβάνει ακόμη έξι ταινίες.

Ανάμεσά τους τα «Αθώα κόλπα» του 46χρονου πολωνού σκηνοθέτη Αντρέι Γιακιμόφσκι. Μια τρυφερή ταινία για τα χρόνια της παιδικής αθωότητας, με ήρωα το 10χρονο Στέφεκ, ο οποίος «χτίζει» το δικό του σύμπαν σε μια μικρή πολωνέζικη πόλη. Μαζί του η 17χρονη αδελφή του με τα δικά της προβλήματα και μια απόμακρη μητέρα. Συνέχεια

«ΡΑΣΟΜΟΝ» – Εξήντα χρόνια μετά

Το «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάουα, 60 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του, όταν κατέλαβε εξαπίνης το ανυποψίαστο κοινό του Φεστιβάλ Βενετίας και γενικότερα της Δύσης, παραμένει μια ταινία αναφοράς για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, με τις δεκαετίες που πέρασαν να μην έχουν αφαιρέσει τίποτα από τη φρεσκάδα, την πρωτοτυπία, τη γοητεία του. Συνέχεια

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ

Emek bizim, Istanbul bizim

«Το Εμέκ είναι δικό μας, η Πόλη είναι δική μας», ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε σε διαδήλωση που έγινε την περασμένη Κυριακή στην Κωνσταντινούπολη. Οι διαδηλωτές ξεκίνησαν από την πλατεία Ταξίμ και κατέβηκαν τον πεζόδρομο της Ιστικλάλ, κρατώντας πανό και πλακάτ, μοιράζοντας προκηρύξεις, φωνάζοντας συνθήματα και με μία μπάντα με πνευστά και κρουστά να δίνει το δικό της χρώμα στην πορεία. Συνέχεια

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΧΩΣ ΑΝΔΡΕΣ»

Ο προσωπικός δρόμος προς την ελευθερία

Η Σιρίν Νεσάτ είναι ιρανικής καταγωγής που ζει στις ΗΠΑ. Κάνοντας το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με την ταινία «Γυναίκες δίχως άνδρες» εντυπωσιάζει με την ωριμότητα που χειρίζεται ένα δύσκολο θέμα και με τη δεινότητα με την οποία σκηνοθετεί. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.  

Το 1953 ο Μοχάμαντ Μοσαντέκ, εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ιράν προσπάθησε να εθνικοποιήσει τις πετρελαιοπηγές που ανήκαν σε αμερικανικά και βρετανικά συμφέροντα. Συνέχεια

«ΓΚΕΝΣΠΟΥΡΓΚ», μια ταινία-απόλαυση (και οι άλλες ταινίες της εβδομάδας)

Εννέα νέες ταινίες, πολλές για να τις αντέξει ακόμη και ο φανατικός σινεφίλ, προβάλλονται αυτήν την εβδομάδα.

Ανεπιφύλακτα προτείνω τις «Γυναίκες δίχως άνδρες» ταινία για την οποία μπορείτε να διαβάσετε σε διπλανή στήλη.

Γκένσμπουργκ

Απολαυστική, που ρουφιέται σαν ένα ποτήρι νερό από το διψασμένο είναι η ταινία «Γκένσμπουργκ» του Ζοάν Σφαρ. Ο γραφίστας και κομίστας Σφαρ μεταφέρει στην οθόνη την πολυτάραχη ζωή ενός διάσημου μουσικού, του Σερζ Γκένσμπουργκ, ο οποίος έχει γράψει μια σειρά από το ομορφότερα γαλλικά τραγούδια. Η ταινία έχει ρυθμό, πολύ και όμορφη μουσική, ενώ αξίζει να σημειωθεί η καθόλα εξαιρετική ερμηνεία του Ερίκ Ελμοσνινό στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Συνέχεια