17ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΡΑΝΣΥΛΒΑΝΙΑ

 

Ο Αλέν Ντελόν στην ταινία «Για το τομάρι ενός μπάτσου»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/5/2017)

Ο Αλεν Ντελόν τιμώμενο πρόσωπο στο Κλουζ-Ναπόκα

του Στράτου Κερσανίδη

Ο θρύλος του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου κινηματογράφου, Αλέν Ντελόν, θα τιμηθεί σε μερικές μέρες για το σύνολο της καριέρας του στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τρανσυλβανία που θα πραγματοποιηθεί από τις 2 έως τις 11 Ιουνίου στο Κλουζ-Ναπόκα στη Ρουμανία. Συνέχεια

Advertisements

“AQUARIUS”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/5/2017)

Η 65χρονη Κλάρα έρχεται αντιμέτωπη με τον ανελέητο νόμο του κέρδους και ως μοναδικό όπλο που έχει να αντιπαραθέσει είναι η μνήμη.

Η ηρωίδα της ταινίας “Aquarius”, του βραζιλιάνου Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο, είναι μια γυναίκα η οποία έζησε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής της -ευχάριστες και δυσάρεστες- σε ένα διαμέρισμα, σε μια παραθαλάσσια περιοχή στο Ρέσιφε στα βόρεια της Βραζιλίας. Χήρα, μητέρα τριών ενήλικων παιδιών, συνταξιούχος μουσικοκριτικός και συγγραφέας, η Κλάρα αρνείται να εγκαταλείψει το διαμέρισμά της, που βρίσκεται σε ένα κτίριο της δεκαετίας του 1940 το οποίο ονομάζεται Ακουάριους. Συνέχεια

«αλητοσοφία», του Σώτου Ζαχαριάδη

 

Θα ήθελα να αφιερώσουμε τη σημερινή εκδήλωση-παρουσίαση σε έναν φίλο, ο οποίος ξαφνικά αποφάσισε πως αυτός ο κόσμος του πέφτει βαρύς. Στο Λάκη.

Έχοντας πάρει στα χέρια μου αυτό το βιβλίο σκεφτόμουν τι είδους παρουσίαση θα ταίριαζε να κάνω.

Να παρουσιάσω το βιβλίο ως ποιητική συλλογή;

Ως ποιητική συλλογή που συνοδεύεται από ζωγραφιές;

Ως μία αφορμή να παρουσιάσω το Σώτο; Και ως τι να παρουσιάσω το Σώτο;

Ως ζωγράφο, όπως τον ξέρουμε εμείς και ο πολύς κόσμος όλα αυτά τα χρόνια;

Ως ποιητή, αφού το βιβλίο είναι κυρίως μια ποιητική συλλογή;

Ως άνθρωπο, και φίλο, που η προσωπικότητά του αναδύεται μέσα από τα ποιήματα αλλά κυρίως από τα ‘τσιτάτα’ που περιέχει το βιβλίο και τα οποία συνοδεύουν την κάθε ζωγραφιά και το κάθε ποίημα;

Είπα, λοιπόν να μη ζοριστώ περισσότερο, και να αρχίσω να σημειώνω όσα θα πω –γιατί δυσκολεύομαι στα από στήθους- και είπα, ας αφήσω να με πάει όπου θέλει.

Νομίζω πως διαβάζοντας τα όσα έχει καταθέσει ο Σώτος σε αυτό το βιβλίο βγαίνει ένα συμπέρασμα. Πως ο άνθρωπος που τα έγραψε, αγαπάει την τέχνη αλλά πάνω απ’ όλα αγαπάει τη ζωή. Την αγαπάει και τη γεύεται. Γιατί τί άλλο μπορεί να σημαίνουν οι αναφορές του, είτε φανερές είτε καλυμμένες καμιά φορά, στις γυναίκες, τον έρωτα, τις παρέες, τους φίλους, το κρασί;

Μια κουβεντούλα με φίλους είναι αυτό το βιβλίο, με λέξεις οι οποίες βγαίνουν αβίαστα, χαλαρά, αγαπησιάρικα.

Λέξεις που ακολουθούν το τσούγκρισμα των ποτηριών και το «στην υγειά μας».

Λέξεις – λυγμούς, για ένα χωρισμό.

Λέξεις  που γελάνε.

Λέξεις που θυμούνται, που δεν ξεχνάνε.

Λέξεις που αγαπάνε.

Λέξεις ταξιδιάρικες, ονειροπόλες.

Τέλος, λέξεις αληθινές.

Γιατί, εν τέλει, αυτό είναι το ζητούμενο. Σε αυτό κατέληξα αφήνοντας τη σκέψη μου ελεύθερη.

Το βιβλίο αυτό, ξεχειλίζει από αλήθεια.

Δε θα χρησιμοποιήσω μεγαλόστομες λέξεις του τύπου «κατάθεση ψυχής» και άλλα τέτοια. Γιατί ο Σώτος Ζαχαριάδης δεν καταθέτει τίποτε, παρά έρχεται ανάμεσά μας και μας μιλάει. Κι επειδή μεγαλώσαμε και αραιώσαμε τα συχνά «άντε στην υγεία μας» και τις γλυκές κουβεντούλες μέχρι να σκάσει ο ήλιος, βρήκε αυτόν τον τρόπο για να είμαστε μαζί, παρέα.

Η αλητοσοφία, είναι η σοφία του δρόμου, όπως γράφει. Είναι η σοφία της παρέας που κάθεται γύρω από ένα τραπέζι. Είναι η σοφία της παρέας των φίλων. Τα ανομολόγητα και τα ομολογημένα. Όνειρα που έγιναν πράξεις αλλά και πιο πολλά που δεν έγιναν. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 25/5 έως 28/5/2017)

 (από το http://www.stokokkino.gr)

Η ταινία που ενόχλησε

 Κριτική-παρουσίαση: Στράτος Κερσανίδης

 Ενόχλησε την οικονομική ελίτ της Βραζιλίας και έτσι αποκλείστηκε από την επιτροπή η οποία επέλεξε την ταινία που θα εκπροσωπούσε τη χώρα για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Πρόκειται για την ταινία «Aquarius», του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο, με ηρωίδα μια γυναίκα η οποία αντιστέκεται σε μια κτηματομεσιτική εταιρία η οποία θέλει να τη βγάλει από το σπίτι στο οποίο έζησε όλη της τη ζωή.

Μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία αφηγείται «Το δείπνο» του Όρεν Όβερμαν, μια ταινία βασισμένη σε ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ακόμη δύο φορές το 2013 και το 2014.

Στο «Σουβενίρ», ο Μπάβο Ντεφούρν θυμάται μια παλιά τραγουδίστρια η οποία προσπαθεί να ξαναβγεί στη σκηνή ενώ οι Αντζελίν Πρελζοκάζ και  Βαλερί Μουλέρ στην «Πολίνα: Ο χορός είναι η ζωή μου», αναδεικνύουν τον αγώνα και τη ζωή μιας διάσημης και πρωτοπόρας μπαλαρίνας.

Ο άνθρωπος ο οποίος αποτέλεσε την αφορμή για να γεννηθεί η ιδέα για ο Ρόκι, που ενσάρκωσε ο Σταλόνε, είναι το θέμα της ταινίας του Φιλίς Φαλαρντό, «Chuk: Η ιστορία του πραγματικού Ρόκι Μπαλμπόα».

Τέλος η επτάδα συμπληρώνεται από εκόμη ένα επισόδιο της επιτυχημένης σειράς «Οι πειρατές της Καραϊβικής» με τον τίτλο «Η εκδίκηση του Σαλαζάρ» σε σκηνοθεσία Έσπεν Σάντμπεργκ και Γιοακίμ Ρόνινγκ.

AQUARIUS

Σκηνοθεσία: Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο
Πρωταγωνιστούν: Σόνια Μπράγκα, Μέβε Ζίκινς, Ιραντίρ Σάντος, Χουμπέρτο Τσαράο, Ζοραϊντε Κολέτο

Η 65χρονη Κλάρα έρχεται αντιμέτωπη με τον ανελέητο νόμο του κέρδους και ως μοναδικό όπλο που έχει να αντιπαραθέσει είναι η μνήμη. Η Κλάρα έζησε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής της -ευχάριστες και δυσάρεστες- σε ένα διαμέρισμα, σε μια παραθαλάσσια περιοχή στο Ρέσιφε στα βόρεια της Βραζιλίας. Συνέχεια

«ΑΦΤΕΡΛΩΒ»

 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/5/2017)

Ερωτικά πάθη, αδιέξοδα σχέσεων

Του Στράτου Κερσανίδη

 Με τον έρωτα δεν παίζεις γιατί θα καείς. Αλλά αν δεν παίξεις πως θα τον νιώσεις; Κι αν δεν τον νιώσεις πως θα προχωρήσεις στη ζωή; Γιατί όλα, ή σχεδόν όλα, κινούνται γύρω από την ανθρώπινη αυταπάτη που ονομάζουμε έρωτα. Που παίζεις μαζί του, τον νιώθεις, τσουρουφλίζεσαι, σε σημαδεύει και προχωράς. Με κάποιες δυσκολίες στην αρχή, αλλά προχωράς. Συνέχεια

Γιώργος Ζιάκας: Ταξίδι στο χώρο και το χρόνο

Εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου «Γιώργος Ζιάκας» Θέατρο-Κινηματογράφος-Ζωγραφική» των εκδόσεων Θεμέλιο, η οποία έγινε στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 12 Μαΐου 2017.

Θα προσπαθήσω να πω κι εγώ δυο λόγια για αυτό το μνημειώδες εκδοτικό επίτευγμα στο έργο του εικαστικού Γιώργου Ζιάκα.

Όταν που έγινε η ευγενική και τιμητική πρόσκληση να βρίσκομαι ανάμεσα στους παρουσιαστές του λευκώματος, ένιωσα μια ιδιαίτερη συγκίνηση αρχικά επειδή πίσω από την έκδοση βρίσκονται οι εκδόσεις Θεμέλιο. Εκδόσεις που κάποτε ήταν συνώνυμες με τις ιδεολογικές μας αναζητήσεις στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, συνδεδεμένες με τη  μυθική μορφή του Μίμη Δεσποτίδη.

Στη συνέχεια σκέφτηκα αν θα έπρεπε να επικεντρωθώ στο ίδιο το βιβλίο ή στο πρόσωπο για το οποίο έχει γραφτεί. Όταν το ξεφύλλισμα και είδα. πώς είναι χωρισμένο το πλούσιο υλικό του κατάλαβα πως η δική μου θέση στην παρουσίαση ήταν να περιοριστώ στα του κινηματογράφου. Κι έτσι θα επιχειρήσω να πω δυο λόγια, οπωσδήποτε φτωχά μπροστά στο τεράστιο καλλιτεχνικό έργο του Ζιάκα.

Η προσφορά του Γιώργου Ζιάκα στον κινηματογράφο ίσως να μην μπορεί να συγκριθεί ποσοτικά με την τεράστια προσφορά του προς το θέατρο αλλά δεν παύει να είναι εξίσου σημαντική.

Η πρώτη του επαφή με το σινεμά ήταν ως ενδυματολόγος στους «Προστάτες» του αείμνηστου Παύλου Τάσσιου, το 1973, κοινωνική ταινία η οποία δυστυχώς δε γνώρισε την επιτυχία που θα της άξιζε. Είχε όμως ήδη μια προηγούμενη πορεία στο χώρο του θεάτρου.

Από αριστερά: Στράτος Κερσανίδης, Πόλυ Κρημνιώτη, Βουβούλα Σκούρα και Γιάννης Ρήγας.

Το 1975, συνεργάστηκε με τον Γιάννη Σμαραγδή στο «Κελλί μηδέν» (η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1978) , μια ασπρόμαυρη ταινία για τον αντιδικτατορικό αγώνα βασισμένη στα ημερολόγιο του Αναστάσιου Μήνη, ‘111 μέρες στην ΕΣΑ’ και το βιβλίο ‘Ανθρωποφύλακες’ του Περικλή Κοροβέση.

Εδώ να σημειώσω πως την ίδια χρονιά προβλήθηκε ο εμβληματικός «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με το οποίο έμελλε να συνεργαστεί ο Γιώργος Ζιάκας, ήδη από την επόμενη ταινία του, του «Κυνηγούς», δύο χρόνια μετά. . Μια συνεργασία η οποία συνεχίστηκε για έξι ακόμη ταινίες, περιλαμβανόμενης και της «Άλλης θάλασσας», που έμεινε ανολοκλήρωτη λόγω του τραγικού θανάτου του σκηνοθέτη πριν από 5 χρόνια, το 2012. Συνέχεια

«Το αιγυπτιακό γραμματόσημο», του Οσίπ Μαντελστάμ – εκδόσεις Οροπέδιο

Μικρή εισαγωγή στην παρουσίαση του βιβλίου «Το αιγυπτιακό γραμματόσημο», του Οσίπ Μαντελστάμ των εκδόσεων Οροπέδιο, που έγινε στην 14 Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Κυριακή 14 Μαΐου 2017

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, λίγο πριν από τη λήξη της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, για να παρουσιάσουμε το βιβλίο «Το αιγυπτιακό γραμματόσημο», του Όσιπ Μαντελστάμ, των εκδόσεων Οροπέδιο.

Ένα βιβλίο το οποίο ανήκει στην κατηγορία εκείνων που δεν προσφέρεται για μια ευκολοχώνευτη ανάγνωση.

Το κάθε λογοτεχνικό κείμενο αλλά και ο ίδιος ο συγγραφέας, όταν θέλουμε να το προσεγγίσουμε, νομίζω πως θα πρέπει να πάρουν υπόψη και την εποχή του.

Από αριστερά: Δημήτρης Κανελλόπουλος, Στράτος Κερσανίδης, Ιωάννα Λιούτσια, Ηλίας Παπαμόσχος και Τέλλος Φίλης

Το συγκεκριμένο αναφέρεται σε μια εποχή που επικρατούσε αφενός ο επαναστατικός ενθουσιασμός αφετέρου η αβεβαιότητα για το μέλλον. Η αβεβαιότητα για το ότι τα πάντα βρίσκονται σε μια λεπτή ισορροπία που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλούμενα.

Εκεί και τότε συναντάμε τον Παρνόκ, τον ήρωα του βιβλίου. Ο οποίος περιφέρεται, ψάχνει, μονολογεί.

Η αφήγηση του Μάντελσταμ είναι ασθματική, υπνωτιστική, ποιητική, γεμίζει τις σελίδες με θραύσματα, αποσυναρμολογημένα μεν αλλά τα οποία δεν παύουν να αποτελούν κομμάτια ενός συνόλου το οποίο μπορεί να επανασυναρμολογηθεί. Συνέχεια