«ΠΟΡΤΟ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/10/2017)

Η αιωνιότητα των ερωτικών στιγμών

Του Στράτου Κερσανίδη

Είναι κάποιες στιγμές που επανέρχονται, που έχουν νικήσει το χρόνο και διεισδύουν στη μνήμη διαρκώς, εγκαθίστανται μέσα μας και μας ακολουθούν.

Ο έρωτας, μπορεί να είναι η κορυφαία ανθρώπινη αυταπάτη αλλά ως τέτοια, τροφοδοτεί διαρκώς όλες τις μορφές της τέχνης. Διεισδύει στη μνήμη και ερωτικές στιγμές από το παρελθόν επανέρχονται με τρυφερότητα πλέον, κρατώντας όμως πάντοτε στον πυρήνα τους κάποιον πόνο που ο χρόνος έχει μετατρέψει σε νοσταλγική ηδονή. Συνέχεια

Advertisements

«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/10/2017)

Αναζητώντας εκδίκηση

Ο Φρεντερίκ Μερμούντ, σκηνοθετεί την ταινία «Η γυναίκα με τη Μερσεντές» (Moka), έχοντας για πρωταγωνίστριες δύο εξαιρετικές ηθοποιούς: την Εμανουέλ Ντεβός και τη Ναταλί Μπαγί.

Η ζωή της Ντιάν Κράμερ ανατράπηκε όταν ο γιος της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Το μόνο που θέλει τώρα είναι να βρει τον οδηγό της καφέ Μερσεντές, ο οποίος εγκατέλειψε το θύμα του και έφυγε. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 28/9 έως 4/10/2017)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Έρωτας πέρα από το χρόνο

του Στράτου Κερσανίδη

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εβδομάδα, με έξι νέες ταινίες, ξεκινά από σήμερα Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2017.

Για τις μνήμες του έρωτα που δε χάνονται αλλά εγκλωβίζονται και επανέρχονται, μιλά το γοητευτικό “Πόρτο”, του Γκέιμπ Κλίνγκερ. Για τα γεγονότα που δεν είναι πάντα όπως φαίνονται μιλά το ψυχολογικό θρίλερ του Φρεντερίκ Μερμούντ, “Η γυναίκα με τη Μερσεντές”. Για εξαφανίσεις και φόνους παιδιών μιλά η ταινία “Το αυτό”, του  Αντρέ Μουσιέτι, που είναι βασισμένο σε βιβλίο του Στίβεν Κινγκ.

Φυσικά δεν μπορεί να μην απασχολήσει τους σινεφίλ η νέα ταινία του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, “Παράδεισος”.

Την εξάδα συμπληρώνουν “Οι 120 χτύποι το λεπτό”, του Ρομπέν Καμπιγιό, μια δυνατή ταινία για τα πρώτα χρόνια εμφάνισης του AIDS και η περιπέτειαAmerican assassin: Η εκδίκηση”, του Μάικλ Κουέστα.

ΠΟΡΤΟ

PORTO

Σκηνοθεσία: Γκέιμπ Κλίνγκερ
Πρωταγωνιστούν: Άντον Γιέλτσιν, Λούσι Λούκας, Πολ Καλάτρ, Φρανσουάζ Λεμπρόν

Το γοητευτικό Πόρτο, της Βόρειας Πορτογαλίας, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για την ερωτική ιστορία του Τζέικ και της Ματί, ενός αμερικανού και μιας γαλλίδας που επέλεξαν να ζήσουν εκεί. Εκείνος κάνει διάφορες δουλειές, εκείνη είναι αρχαιολόγος. Συναντιούνται σε κάποια ανασκαφή, τα πρώτα μακρινά βλέμματα, το τραίνο της επιστροφής, η συνάντηση σε ένα καφέ. Φεύγουν μαζί και μοιράζονται μια παθιασμένη νύχτα. Όμως η επόμενη μέρα κρύβει μια δυσάρεστη έκπληξη για τον Τζέικ. Συνέχεια

«ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 24/9/2017)

Το τούνελ της εξαπάτησης

Του Στράτου Κερσανίδη

Η εξαπάτηση είναι ένα μοτίβο που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ταινίες. Έτσι και ο Ροντρίγκο Γκράντε, με το «Στο τέλος του τούνελ», (El final del tunel) στήνει τη δική του ιστορία εξαπάτησης. Συνέχεια

«ΑΚΟΜΑ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΠΝΙΣΩ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 24/9/2017)

Μανιφέστο απελευθέρωσης για μουσουλμάνες

Αλγέρι 1995, οι φανατικοί ισλαμιστές τρομοκρατούν, βάζουν βόμβες, δολοφονούν. Αυτός είναι ο χώρος και ο χρόνος των γεγονότων που αφηγείται η Ραϊανά Ομπερμάγιερ, στην ταινία «Ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω» (A mon age je me cache encore pour fumer) που είδαμε στο περσινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Συνέχεια

Ο Τσαουσέσκου, ο Ταρκόφσκι και η Δράμα!

(αναδημοσίευση από τους «Υπότιτλους» του Φεστιβάλ Δράμας, 20/9/2017)

Του Στράτου Κερσανίδη

Δε θα το σκεφτόμουν ποτέ εάν δεν μου είχε τεθεί το ερώτημα. «Πως ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει σε χώρα του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού καταλήγει να είναι μέλος στην κριτική επιτροπή της FIPRESCI στη Δράμα;».

Αλήθεια, πως, ενώ σπούδαζα οικονομικά, αποφάσισα να γίνω κριτικός κινηματογράφου; Φλας μπακ…

Μετά βασάνων και κόπων, πάλευα με τις πανεπιστημιακές μου σπουδές στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου! Επειδή όμως έπρεπε να εξασκούμαι στη γλώσσα, διάβαζα καθημερινά την τοπική κομματική (φυσικά) εφημερίδα και πήγαινα στο θέατρο και πιο συχνά στον κινηματογράφο.

Ήταν το 1980, ήμουν στο δεύτερο έτος και παιζόταν τότε στο σινεμά το «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. Εγώ ιδέα δεν είχα περί Ταρκόφσκι, ρώσικο είναι, σκέφτομαι, άρα θα είναι καλό. Ταυτόχρονα θα εξασκήσω και τα ρουμάνικά μου διαβάζοντας τους υπότιτλους. Κόβω εισιτήριο, μπαίνω στο σινεμά και αρχίζει η ταινία.

Πέρασαν τα 160 λεπτά –δεν ήξερα, δε ρώταγα;- βγαίνω έξω και προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που με είχε βρει! Τζίφος, μαύρα μεσάνυχτα! Που πας ρε Καραμήτρο, χωρίς να γνωρίζεις τι εστί Ταρκόφσκι και χωρίς να καταλαβαίνεις καλά-καλά τι διαβάζεις; Παρόλα αυτά μου είχε μείνει η αίσθηση πως είχα δει κάτι συγκλονιστικό. Μόνο που δεν ήξερα τι ήταν αυτό!

Την επόμενη μέρα, ένας ρουμάνος συμφοιτητής μου, φανατικός σινεφίλ και γνώστης του Ταρκόφσκι αγορεύει σε δυο κοπελίτσες οι οποίες τον κοιτούν με θαυμασμό. Ε, λοιπόν, τον ζήλεψα! Κοίτα να δεις, σκέφτηκα, πως μπορεί και αντιλαμβάνεται μια ταινία. Άσε δε που έτσι αποκτά και θαυμάστριες! Θέλω κι εγώ! Και έτσι αποφάσισα να γίνω κριτικός κινηματογράφου.

Στη Δράμα πρωτοήρθα με αυτή την ιδιότητα το 1987. Την επόμενη χρονιά άρχισα να ασχολούμαι με τους Υπότιτλους και ανέλαβα την αρχισυνταξία για καμιά εικοσαριά χρόνια. «Ήμουνα νιος και γέρασα», που λένε.

Κάπως έτσι, μου έγινε η τιμή φέτος, να είμαι ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής της FIPRESCI. Για καλή μου τύχη συνέπεσε με τα 40χρονα του θεσμού. Κι αλήθεια χαίρομαι, που βλέπω αυτό το φεστιβάλ, όλα αυτά τα χρόνια, ενώ μεγαλώνει να διατηρεί τη νεανική του φρεσκάδα και να παραμένει σκανταλιάρικο και δημιουργικά ασυμβίβαστο.

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 21/9 έως 27/9/2017)

 (από το http://www.stokokkino.gr)

Εβδομάδα κοινωνικού-πολιτικού σινεμά

Του Στράτου Κερσανίδη

Έντονο αφήνει το στίγμα του ο κοινωνικός και πολιτικός κινηματογράφος σε τρεις από τις νέες ταινίες της εβδομάδας που διανύουμε.

Έτσι, στο φόντο του συναρπαστικού θρίλερ «Στο τέλος του τούνελ», του Ροντρίγκο Γκράντε, είναι η οικονομική κρίση στην Αργεντινή. Στο εξαιρετικό, «Ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω», η Ραϊανά Ομπερμάγιερ μιλά για τη θέση της γυναίκας στην Αλγερία και για το κύμα του ισλαμικού φανατισμού που έχει αναπτυχθεί στη χώρα. Τέλος, στην ταινία «Ομίχλη στον Αύγουστο»,  του Κάι Βέσελ, το θέμα είναι τα επιστημονικά προγράμματα ευθανασίας που εφάρμοζαν οι ναζί.

Η ταινία «Το κύμα», του Ρόαρ Ούτχαουγκ, είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία καταστροφής από τη Νορβηγία, η οποία αντιγράφει τις αντίστοιχες χολιγουντιανές παραγωγές. Στο «Leatherface» οι Αλεξάντρ Μπουστίγιο και Ζουλιέν Μορί, συνεχίζουν τις ιστορίες τρόμου που ξεκίνησαν το 1974 με το Σχιζοφρενή Δολοφόνο με το Πριόνι. Ο Μάθιου Βον σκηνοθετεί τη μέτρια περιπέτεια «Kingsman: Ο χρυσός κύκλος», ενώ η «Δεσποινίς ετών 50», της Βαλερί Λεμερσιέ και η «Μαμά ή γιαγιά;», της Νοεμί Σαλιό, είναι δυο ευχάριστες κωμωδίες από τη Γαλλία.  Προβάλλεται ακόμη το «Emoji: Η ταινία».

Βέβαια δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις δύο μεγάλες επαναπροβολές παλαιότερων ταινιών. Είναι η αριστουργηματική αλληγορία επιστημονικής φαντασίας, «Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη», που σκηνοθέτησε ο Νίκολας Ργκ το 1976, με τον Ντέιβιντ Μπάουι στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι ακόμη η κωμικοτραγική ταινία «Mystery train», που σκηνοθέτησε ο αγαπημένος μας Τζιμ Τζάρμους, το 1989.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ

AL FINAL DEL TUNEL

Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Γκράντε
Πρωταγωνιστούν: Λεονάρντο Σμπαράλια, Πάμπλο Εκάρι, Κλάρα Λάγκο, Φεντερίκο Λούπι

Ένας ανάπηρος άνδρας, ο Γιοακίμ, ζει με την ανάμνηση του θανάτου της γυναίκας και της κόρης του σε δυστύχημα, ενώ την ίδια ώρα κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του λόγω χρεών στην τράπεζα. Συνέχεια