«Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 28/4/20130

Ο μονόλογος μιας γυναίκας

3414 001Του Στράτου Κερσανίδη

Ένας άνδρας ξαπλωμένος δέχεται τις περιποιήσεις μιας γυναίκας. Εκείνος βρίσκεται σε κώμα εξαιτίας μιας σφαίρας που σφηνώθηκε στο λαιμό του κι αυτή τον φροντίζει ελπίζοντας πως θα γίνει καλά χάρις στις προσευχές που έκανε ο ιμάμης. Δυο κοριτσάκια παίζουν έξω από την πόρτα τους. Είναι οι κόρες τους. Συνέχεια

Advertisements

«Ο ΜΑΝΑΒΗΣ»

(αναδημοσίευση από τη ΕΠΟΧΗ, 28/4/2013)

manavisΤα γνήσια ανθρώπινα πρόσωπα

Ο Νίκος Αναστασίου, πλανόδιος μανάβης, κάνει μαζί με τη γυναίκα του, Σοφία, το ίδιο δρομολόγιο κάθε βδομάδα, όλο το χρόνο, από τη δεκαετία του ’80. Ξεκινώντας από τα Τρίκαλα, επισκέπτονται τα εγκαταλειμμένα χωριά της νοτιοδυτικής Πίνδου, διανύοντας μια απόσταση 75 χιλιομέτρων. Τα τελευταία χρόνια, τους βοηθάνε και τα δύο τους παιδιά, ο Κώστας κι ο Θύμιος. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί το ταξίδι τους καθώς περνούν οι τέσσερις εποχές του χρόνου.

Αυτό ήταν το κείμενο που συνόδευε την ταινία του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου «Ο μανάβης», η οποία προβλήθηκε στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τον προηγούμενο μήνα. Ένα κείμενο, απλά περιγραφικό, όπως άλλωστε όφειλε να είναι.

Από εδώ και πέρα παίρνει θέση η κριτική προσέγγισή της και αυτό που έχω προσωπικά να καταθέσω είναι πως «Ο μανάβης» υπήρξε μία από τις κορυφαίες στιγμές του φεστιβάλ.

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τον πλανόδιο μανάβη, ο οποίος ξεκινά κάθε πρωί από τα Τρίκαλα και γυρνάει τα χωριά του ορεινού δήμου Πύλης στη νοτιοδυτική Πίνδο. Μπροστά από την κάμερά του περνούν οι απλοί άνθρωποι των χωριών, μιλούν, χαριεντίζονται, τραγουδούν, συγκινούνται. Άνθρωποι βασανισμένοι, με πρόσωπα σκαμμένα από το χρόνο και τη σκληρή ζωή. Κι όμως, οι άνθρωπο αυτοί, έχουν ένα γνήσιο, ένα πηγαίο χιούμορ. Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος δεν ακολουθεί τη λογική της συνέντευξης. Δε ρωτά, δεν περιμένει απαντήσεις. Απλά στήνει την κάμερα του κι αφήνει τους ανθρώπους να μιλήσουν, να εκφραστούν.

Η ταινία δεν είναι κωμωδία, αν και πολλές φορές οι θεατές γελούν. Είναι μια ταινία τρυφερή και γεμάτη αγάπη, μια ταινία διασκεδαστική που συχνά σε κάνει να νιώθεις τα μάτια σου να υγραίνονται από τη συγκίνηση. Ο μανάβης, η γυναίκα του και οι δυο τους γιοι, οι άνδρες και οι γυναίκες των χωριών, οι τέσσερις εποχές του χρόνου, η καθημερινότητα, η επαφή με τον «έξω» κόσμο, εν τέλει η ίδια η ζωή –κι ο θάνατος- σε μια γωνιά της ελληνικής γης. Υπέροχα ανθρώπινα πορτρέτα σε μια ταινία που καταχειροκροτήθηκε για τη διεισδυτικότητα, τη συνέπεια και το σεβασμό που έδειξε ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος στους υπέροχους χωριάτες της Πίνδου.

Η ταινία προβάλλεται στη Θεσσαλονίκη, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας.

                                                                                    Στράτος Κερσανίδης

32ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/4/2013)

Η τελική ματιά

Εσείς φωτίζετε τη νύχτα

Εσείς φωτίζετε τη νύχτα

Γράφει ο Στράτος Κερσανίδης

Κατά γενική ομολογία, η ταινία «Εσείς φωτίζετε τη νύχτα» (SenaydinlatirsingeceyiThougildsttheeven) του Ονούρ Ονλιού, ήταν η καλύτερη στο τουρκικό διαγωνιστικό τμήμα, οπότε η βράβευσή της με τη Χρυσή Τουλίπα, μόνον έκπληξη δεν ήταν. Ξεφεύγοντας από κάθε συνηθισμένη αφηγηματική φόρμα, μιλά για τους απλούς ανθρώπους. Συνέχεια

«ΣΑΝ ΠΕΤΡΙΝΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΗ ΜΠΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/4/2013)

basiaΗ Ποίηση στο βράχο του μαρτυρίου

Η Ποίηση βρίσκεται παντού. Στον ουρανό και τη θάλασσα, σμιλευμένη πάνω στους βράχους, στις χαραμάδες των τοίχων, στους δρόμους και τα σταυροδρόμια, βαθειά μέσα στα βλέμματα των ανθρώπων. Συνέχεια

ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 18/4 έως 24/4/2013)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 21/4/2013)

Ταξισυνειδησία

Ταξισυνειδησία

«Ταξισυνειδησία» του Κώστα Βάκκα: Μια ξεχασμένη σελίδα της ελληνικής μεταναστευτικής εμπειρίας στην Αμερική: την παρουσία των μεταναστών στο ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα των Ηνωμένων Πολιτειών και τη διαδρομή της ελληνοαμερικανικής αριστεράς από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τα χρόνια των Μακαρθικών διώξεων. Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Συνέχεια

Κουτρουβαληδόν, κωλοτουμπηδόν, πρηνηδόν, αναφανδόν!

(αναδημοσίευση από το Φιλμ Νουάρ, 11/4/2013)

Όταν αρχίσει η κατρακύλα δεν υπάρχει σταματημός. Ο γκρεμός απύθμενος, άνευ τέλους η κουτρουβάλα. Από ένα σημείο και μετά, όλα είναι ζήτημα στιλ! Όσον αφορά τον Ευάγγελο τον Αμετροεπή, τι στιλ να αναζητήσεις, βολεύεσαι να παρατηρείς απλώς την κουτρουβάλα κι αναπολείς το «κάποτε» του εγκρίτου συνταγματολόγου, ο οποίος σκόνταψε επάνω στον εγωκεντρισμό, τον εγωισμό και τη ματαιοδοξία του. Συνέχεια

Εκδήλωση στη μνήμη του Γ. Μπανιά