ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ 2019

(δημοσιεύεται στην ΕΠΟΧΗ, 29/12/2019)

Το λαϊκό τραγούδι κι ο λαϊκός κινηματογράφος

Του Στράτου Κερσανίδη

Δύο μέρες έμειναν πριν αποχαιρετίσουμε το 2019. Και όπως κάθε χρόνο είναι μέρες απολογισμών και ανασκόπησης των όσων καλών και άσχημων συνέβησαν μέσα στη χρονιά που φεύγει.

Σήμερα από αυτή τη γωνιά της Εποχής δεν πρόκειται να γράψω για τις 10 καλύτερες –κατά τη γνώμη μου- ταινίες της χρονιάς. Αντίθετα θα σας απασχολήσω με δύο μόνον ελληνικές ταινίες, όχι κατ’ ανάγκη τις καλύτερες της χρονιάς, οι οποίες διαθέτουν δύο κοινά στοιχεία. Συνέχεια

“ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ”

(από την ΕΠΟΧΗ, 22/12/2019)

Ονειρεύονται τη ζωή στην πόλη

 του Στράτου Κερσανίδη

 Είναι δυσβάστακτη η αίσθηση του “κλειστού χώρου”, μοιάζει με φυλακή ακόμη κι όταν δεν είναι. Κόβει την ανάσα, ψαλιδίζει τα όνειρα και ακυρώνει τις επιθυμίες. Περιορίζει μόνον στα αναγκαία για την καθημερινή επιβίωση, δεν αφήνει χώρο για φιλοδοξίες και όνειρα. Κάποιος όμως τρόπος θα υπάρχει. Ακόμη κι αν δεν είναι αυτός που ο άνθρωπος επιθυμεί, δίνει την ευκαιρία να πάρει βαθιές ανάσες και πάνω απ’ όλα κουράγιο για να κοιτάξει πιο μακριά.

Κάπως έτσι είναι η ζωή για του ήρωες της ταινίας του Εμίν Αλπέρ “Τρεις αδελφές”. Κυλά μέσα στη ρουτίνα και την ακινησία του χρόνου, με ελάχιστες χαραμάδες διαφυγής. Συνέχεια

“Ευτυχία”, μια ταινία του Άγγελου Φραντζή

του Στράτου Κερσανίδη

Ποια είναι εν τέλει αυτήν η γυναίκα η οποία έγραψε τους στίχους από αμέτρητα τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε και τραγουδάμε; Γιατί συνήθως δε γνωρίζουμε τα ονόματα των στιχουργών, στην περίπτωση δε της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ούτε η ίδια ενδιαφερόταν να φαίνεται το όνομά της. Έγραψε δε σε μια εποχή που ο χώρος αυτός ήταν περίπου άβατο για μια γυναίκα. Όμως η Ευτυχία είχε τσαγανό. Ήρθε από τη Μικρά Ασία αποφασισμένη να αρπάξει τη ζωή από τα μαλλιά και να τη ρουφήξει μέχρι την τελευταία της σταγόνα. iΙ αυτό έκανε. Και μάλιστα, όχι χωρίς τίμημα.

Χώρισε τον πρώτο της άντρα, πήρε υπό την προστασία της μια «αδελφή», ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν μπάτσο, παθιάστηκε με τον τζόγο. Και έγραφε συνέχεια στιχάκια με τα οποία τροφοδοτούσε του πιο γνωστούς λαϊκούς μουσικούς της εποχής εκείνης. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Πληθωρική και πεισματάρα σκορπούσε στους ανθρώπους γύρω της πολύ αγάπη αλλά και απογοητεύσεις. Ήταν ντόμπρα και περήφανη, δεν έσκυβε το κεφάλι. Αλλά και πεισματάρα, όχι πάντοτε με την καλή έννοια. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 19 έως 25/12/2019)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Ο Τσέχοφ στην Ανατολία

του Στράτου Κερσανίδη

Ο πολύ σημαντικός τούρκος σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ, παρουσιάζει το τσεχοφικό δράμα «Τρεις αδελφές» με φόντο ένα χωριό της Ανατολίας, το οποίο τιμήθηκε με 5 βραβεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου ρης Κωνσταντινούπολης. Δηλαδή τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄ Γυναικείου Ρόλου, Μουσικής και Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου.

Όμως από αυτήν την εβδομάδα προβάλλεται και η πολυαναμενόμενη βιογραφική ταινία του Άγγελου Φραντζή “Ευτυχία”, με θέμα την ταραχώδη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Βέβαια για τους φαν της σειράς των ταινιών Ο Πόλεμος των Άστρων, το μέγα γεγονός είναι η τρίτη ταινία της τρίτης τριλογίας “Star Wars: Skywalkers Η Άνοδος” που σκηνοθετεί ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι και η δραματική ταινία “Μετά το γάμο”, του Μπαρτ Φρέντλιχ με την Τζούλιαν Μουρ και τη Μισέλ Γουίλιμας.

Τέλος, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν με το “Playmobil: Η ταινία”, του Λίνο ντε Σάλβο.

ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ

KIZ KARDESLER

Σκηνοθεσία: Εμίν Αλπέρ
Πρωταγωνιστούν: Σεμρέ Αμπουζίγια, Ετσέ Γιουκσέλ, Ελίν Καντεμίρ, Μουφίτ Καγιατσάν

Η Ρειχάν, η Νουράν και η Χαβά είναι τρεις αδελφές οι οποίες ζουν με τον πατέρα τους σε ένα φτωχικό ορεινό χωριό. Τα κορίτσια ονειρεύονται μια ζωή μακριά από τη φτώχεια και τη μιζέρια του χωριού, μια ζωή στην πόλη. Η μεγαλύτερη κόρη, η Ρειχάν, πήγε στο σπίτι του γιατρού κυρίου Νετζάτι, αλλά επειδή έμεινε έγκυος την έδιωξαν και γύρισε πίσω. Τώρα έχει παντρευτεί έναν άνδρα που δεν αγαπά και απέκτησε μαζί του ένα παιδί. Η μικρότερη, η Χαβά, επέστρεψε από το σπίτι που είχε σταλεί για να φροντίζει ένα μικρό παιδί, αλλά όταν εκείνο πέθανε επέστρεψε κι αυτή στο χωριό. Η μεσαία, η Νουράν, πήρε τη θέση της μεγαλύτερης στην οικογένεια του κυρίου Νετζάτι αλλά επειδή φέρθηκε άσχημα στο μικρό του γιο, η γυναίκα του την έδιωξε. Έτσι οι τρεις αδελφές βρέθηκαν ξανά μαζί, ενώ ο πατέρας τους διαπραγματεύεται με τον κύριο Νετζάτι, να πάρει μαζί του τη μικρότερη κόρη, τη Χαβά. Την ίδια ώρα ο γαμπρός του, ο άνδρας της Ρειχάν, παρακαλάει το γιατρό να του βρει μια δουλειά στην πόλη. Συνέχεια

“Ο Μπουνιουέλ στο λαβύρινθο με τις χελώνες”, μια ταινία του Σαλβαντόρ Σιμό

του Στράτου Κερσανίδη

Το 1933 ο Λουίς Μπουνιουέλ γύρισε ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου. Ήταν το συγκλονιστικό “Γη χωρίς ψωμί”, μια καταγραφή της σκληρής καθημερινότητας που ζούσαν κάτοικοι σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ευρώπης. Την επαρχία Λας Ούρδες, στην μεσοδυτική Ισπανία, κοντά στα σύνορα με την Πορτογαλία.

Ποια όμως είναι η ιστορία η οποία συνοδεύει τα γυρίσματα της ταινίας; Που βρήκε τα χρήματα ο Μπουνιουέλ; Πως γύρισε διάφορες αμφιλεγόμενες σκηνές;

Ο Σαλβαντόρ Σιμό αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο, όχι με μια ταινία ντοκιμαντέρ αλλά με μια ταινία μυθοπλασίας κινουμένων σχεδίων! Ξεκινώντας από το Παρίσι των σουρεαλιστών, στους οποίους ανήκε και ο ισπανός σκηνοθέτης, αφηγείται τα οικονομικά προβλήματα που είχε μετά την αποτυχία της “Χρυσής εποχής” η οποία ενόχλησε τους συντηρητικούς κύκλους της άρχουσας τάξης και την Εκκλησία. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 12 έως 18/12/2019)

(από το http://www.stokokkino.gr)

 Τι να σημαίνει Ζίζοτεκ;

 Του Στράτου Κερσανίδη

«Ζίζοτεκ» είναι παράξενος τίτλος της ταινίας του Βαρδή Μαρινάκη την οποία απολαύσαμε στο 60 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως μία από τις ελληνικές συμμετοχές στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα. Μια ταινία σπουδή στη συντροφικότητα, την ανάγκη επικοινωνίας και επαφής, την αναζήτηση κάποιου σκοπού.

Προβάλλονται επίσης οι ταινίες «Ραντεβού στο Μπελ Επόκ», του Νικολά Μπεντό, η οποία προβλήθηκε στις Κάνες εκτός συναγωνισμού, «Η ναυμαχία του Μίντγουεϊ», του Ρόλαν Έμεριχ, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα του πολέμου και το θρίλερ τρόμου «Μαύρα Χριστούγεννα» της Σοφία Τακάλ, διασκευή της καλτ ταινία του 1974.

Τελευταία στιγμή πληροφορηθήκαμε πως προβάλλονται επίσης οι ταινίες, ¨Οι δύο πάπες», του Φερνάντο Μεϊρέγιες, το οποίο συζητιέται για τα βραβεία Όσκαρ, «RGB, Μια ζωή για τη δικαιοσύνη», των Τζούλι Κοέν και Μπέτσι Γουέστ που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ το 2019 και το ντοκιμαντέρ «Μαριάν και Λέοναρντ: Λόγια αγάπης», του Νίκ Μπρούνφιλντ, με θέμα τη σχέση της Μάριαν και του Λέοναρντ Κοέν.

ΖΙΖΟΤΕΚ

Σκηνοθεσία: Βαρδής Μαρινάκης
Πρωταγωνιστούν: Αύγουστος Λάμπρου-Νεγρεπόντης, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Πηνελόπη Τσιλίκα, Νίκος Γεωργάκης

Την είδαμε στο 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ήταν μία από τις τρεις ελληνικές συμμετοχές στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα και άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις. Και είναι ιδιαίτερα ευχάριστο το γεγονός πως η σημαντική αυτή ελληνική ταινία βρήκε διανομή και προβάλλεται από αυτήν την Πέμπτη στις αίθουσες. Συνέχεια

“Λίλιαν”, μια ταινία του Αντρέας Χόρβατ

του Στράτου Κερσανίδη

Βλέπουμε τη νεαρή Λίλιαν, Ρωσίδα μετανάστρια στη Νέα Υόρκη, ενώ προσπαθεί να βρει δουλειά στη βιομηχανία ταινιών πορνό. Όμως ο άνθρωπος στον οποίο δίνει τη συνέντευξη διαπιστώνει πως έχει λήξει η βίζα παραμονής στις ΗΠΑ και το μόνο που τυης μένει εί9ναι να επιστρέψει στην πατρίδα της. Έτσι η Λίλιαν, η οποία δεν γνωρίζει λέξη αγγλικά, ξεκινά να επιστρέψει στη Ρωσία. Για αυτό επιλέγει τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο. Δηλαδή να διασχίσει με τα πόδια ολόκληρη σχεδόν τη βορειοαμερικανική ήπειρο, να φτάσει στο ΝΔ άκρο της Αλάσκας κι από εκεί να περάσει, μέσω του Βερίγγειου πορθμού, στη χώρα της.

Η Λίλιαν περπατά, παραμένει αμίλητη σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να επιβιώσει. Ο Χόρβατ σκηνοθετεί αργά, με υπνωτιστικό ρυθμό. Όπως ακριβώς αργά κυλά ο χρόνος στις μικρές πόλεις ντης αμερικανικής ενδοχώρας. Η νεαρή Ρωσίδα μοιάζει αποστασιοποιημένη, απλώς βλέπει όσα τηυς χρειάζονται ώστς να πετύχει αυτό που θέλει. Δηλαδή να επιβιώνει και να περπατά. Μέσω αυτής της σχεδόν χωρίς τέλο0ς πορείας, ο σκηνοθέτης παρατηρεί, καταγράφει και σχολιάζει. Συνέχεια

“Η βασίλισσα της καρδιάς”, μια ταινία της Μέι Ελτούχι

του Στράτου Κερσανίδη

Μια πλούσια μεσοαστική οικογένεια. Η Αν, πετυχημένη δικηγόρος και ο Πίτερ, πετυχημένος γιατρός. Ζουν με τις δίδυμες κόρες τους σε ένα πολυτελές σπίτι. Όλα κυλούν ομαλά μέχρις ότου έρχεται να μείνει μαζί τους ο Γκούσταβ, ο παραβατικός γιος του Πίτερ από προηγούμενο γάμο. Μια συμβίωση δύσκολη η οποία γίνεται ακόμη δυσκολότερη όταν ένα ειδύλλιο, υτο οποίο θα εξελιχθεί σε ερωτικό πάθος, ξεσπά ανάμεσα στην Αν και τον ανήλικο ακόμη γιο του άντρα της. Η κατάσταση πλέον κινείται σε τεντωμένο σχοινί. Τι θα συμβεί εάν το μυστικό αποκαλυφθεί; Θα μπορέσει η οικογένεια να παραμείνει ενωμένη;

Βραδυφλεγής βόμβα είναι η ταινία της Ελτούχι, η οποία εξελίσσεται μέσα από από εκρήξεις-αποκαλύψεις, μέχρι τη μεγάλη έκρηξη στο φινάλε.

Με πολύ προσεκτικό και μελετημένο τρόπο, η σκηνοθέτιδα χτίζει τους χαρακτήρες και τη μυθοπλασία . Κι ύστερα αρχίζει σιγά-σιγά να ‘υπονομεύει’ το φαινομενικά όμορφο οικοδόμημα της μεσοαστικής ευδαιμονίας, αρχικά με έναν κατά συνθήκη απαγορευμένο έρωτα. Που όμως, ως τέτοιος, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να κατατρώει τα θεμέλια της οικογενειακής ευτυχίας. Κι όταν η παράνομη ερωτική ιστορία αρχίζει να παραχωρεί τη θέση της στο ρυθμό του ψυχολογικού θρίλερ με την ένταση να κορυφώνεται, στην κυριολεξία σπάνε καρδιές! Συνέχεια

Η κανονικότητα του επιτελικού κράτους – Η περίπτωση του ΚΘΒΕ

(από το http://www.stokokkino.gr)

Η κανονικότητα του επιτελικού κράτους – Η περίπτωση του ΚΘΒΕ

Του Στράτου Κερσανίδη

Με τη νέα διοίκηση του ΚΘΒΕ συναντήθηκε η νέα ηγεσία του ΥΠ.ΠΟ. Συγκεκριμένα η υπουργός Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, και ο γ.γ. Σύγχρονου Πολιτισμού, κ. Νικόλας Γιατρομανωλάκης, ενημερώθηκαν από την πρόεδρο του δ.σ., κ. Γιάννα Καρύμπαλη και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ Νίκο Κολοβό, για τα χρονίζοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο φορέας.

Στο δελτίο Τύπου που έσπευσε να εκδώσει το υπουργείο αναφέρεται πως «τα σοβαρά και χρονίζοντα προβλήματα του ΚΘΒΕ εντάθηκαν την τελευταία πενταετία».

Επειδή προσπαθώ να παραμείνω ευγενής θα σημειώσω απλά πως μόνον ως δείγμα κακοήθειας και εκδικητικότητας μπορεί να εκληφθεί η παραπάνω αναφορά. Συνέχεια

“Το Χρυσό Γάντι”, μια ταινία του Φατίχ Ακίν

Μια συμφωνία του τρόμου

του Στράτου Κερσανίδη

Το Χρυσό Γάντι είναι ένα παρακμιακό μπαρ σε μια κακόφημη γειτονιά του Αμβούργου. Πελάτες του, άνδρες με σκοτεινό παρελθόν, χαμένοι μέσα στους προσωπικούς τους λαβυρίνθους, πνιγμένοι στον καπνό και το αλκοόλ και ξεπεσμένες πόρνες οι οποίες προσφέρουν τα γερασμένα τους κορμιά για ένα ποτήρι ποτό. Ατμόσφαιρα ζόφου και σήψης σε ένα περιβάλλον χωρίς αύριο.

Ο Φριτζ, ένας κακομούτσουνος άνδρας, ζει σε μια βρομερή σοφίτα και επισκέπτεται καθημερινά το Χρυσό Γάντι για να πιει και να ψαρέψει καμιά γηραλέα απελπισμένη πόρνη να του ζεστάνει το κρεβάτι. Μόνο που πολλές φορές αυτές οι πόρνες πέφτουν θύματα της παρανοϊκής του μανίας και τα κομμένα μέλη τους καταλήγουν σε μια αποθηκούλα κάτω από τον νεροχύτη της σοφίτας. Μοναχικές υπάρξεις που κανείς δεν πρόκειται να τις αναζητήσει ποτέ. Συνέχεια