«ZERO DARK THIRTY»

(Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/2/2013)

Κυνηγώντας τον Οσάμα Μπιν Λάντεν

zeroΤου Στράτου Κερσανίδη

Το νέο δόγμα του δυτικού κόσμου είναι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Στο όνομά του παραβιάζονται βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι ύποπτοι για τρομοκρατία αντιμετωπίζονται περίπου ως ένοχοι. Μυστικές φυλακές σε διάφορα μέρη του κόσμου «φιλοξενούν» του υπόπτους ενώ τα βασανιστήρια επανέρχονται ως τρόπος απόσπασης πληροφοριών, εν ονόματι της ασφάλειας. Στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, ως παράπλευρες απώλειες, και πολλοί φυλακίζονται χωρίς στοιχεία αλλά με απλές μόνον ενδείξεις. Συνέχεια

«ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ»

(Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/2/2013)

Η ζωή ανήκει σε όλους

sessionsΈνα πολύ λεπτό και δύσκολο θέμα, το οποίο προσφέρεται για κάθε είδους μελοδραματισμούς, είναι εκείνο της σεξουαλικής ζωής των ατόμων με αναπηρίες. Ο Μπεν Λέβιν, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας «Μαθήματα ενηλικίωσης» (The sessions), είναι ο πλέον κατάλληλος να μεταφέρει στον κινηματογράφο ένα τέτοιο θέμα, μιας και ο ίδιος σε ηλικία 6 ετών είχε προσβληθεί από πολιομυελίτιδα και έκτοτε κινείται με πατερίτσες. Η ταινία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αφηγείται τη ζωή του Μαρκ Ο’ Μπράιαν, ο οποίος είναι παραπληγικός εξαιτίας της πολιομυελίτιδας. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 21/2 έως 27/2/2013

Την πολύ καλή κινηματογραφική εβδομάδα συμπληρώνουν ακόμη δύο αξιόλογες ταινίες:

«Λόρενς για πάντα» (Lawrence anyways) του Ξαβιέ Ντολάν: Ο Λόρενς, ο οποίο εργάζεται ως καθηγητής, έχει μια παθιασμένη σχέση με τη Φρεντ. Μια μέρα της εκμυστηρεύεται πως του αρέσει να ντύνεται γυναικεία, χωρίς όμως να θέλει να χωρίσουν. Συνέχεια

Κινηματογραφική Λέσχη Σολάρις – Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Φαρενάιτ 9/11

Φαρενάιτ 9/11

Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013, στις 8.00 μ.μ., στο Θέατρο 90 Μοιρών, Φιλίππου 36, κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, θα προβληθεί η ταινία του Μάικλ Μουρ, «Φαρενάιτ 9/11» (2004). Συνεχίζουμε τη θεματική «Μια ματιά στην κρίση», πιάνοντας αυτή τη φορά το θέμα της τρομοκρατίας που αποσυνθέτει βίαια τα θεμέλια της κοινωνίας, καταλύοντας οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικής διακυβέρνησης. Συνέχεια

«ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ»

(Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 17/2/2013)

Τραγουδώντας την αθλιότητα και την ελπίδα

miserΤου Στράτου Κερσανίδη

Ουδέποτε συμπάθησα ιδιαίτερα τα μιούζικαλ. Και κυρίως εκείνα, τα απόλυτα μιούζικαλ που οι διάλογοι, σε ποσοστό 100% γίνονται τραγουδιστά. Δεν ξέρω αλλά δεν μου πάει ο τραγουδιστός διάλογος, με ενοχλεί, νομίζω πως στερεί την αληθοφάνεια, το ρεαλισμό, μου μοιάζει κάτι απόμακρο. Κάποιος φίλος μου είπε πως μάλλον δε μου αρέσουν επειδή είμαι κακόφωνος αλλά δεν έδωσα συνέχεια στην κουβέντα. Συνέχεια

«ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΣΑΡΑΓΟΣΑ»

(αναδημοσίευση από την Ε΅ΠΟΧΗ, 17/2/2013)

Μοναδική κινηματογραφική εμπειρία

saragΜια από τις κορυφαίες στιγμές στον παγκόσμιο κινηματογράφο αποτελεί η ταινία που γύρισε ο πολωνός Βόιτσεκ Χας το 1965.

Η ταινία, διάρκειας 3 ωρών, είναι βασισμένη σε βιβλίο που έγραψε το 1815 ο κόμης Γιαν Ποτότσκι.

«Το χειρόγραφο της Σαραγόσα» (Rekopis Znalezyoni w Saragossie) είναι μια  αινιγματική και γοητευτικά παράξενη ταινία που μας μεταφέρει σε έναν κόσμο παραμυθένιο, μόνο που το υποβλητικό αυτό παραμύθι απευθύνεται σε ενήλικες. Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 17/2/2013)

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα» (A good day to die hard – Die hard 5), του Τζον Μουρ: Ο σκληροτράχηλος Τζον Μακλέιν αναζητά το γιο του, Τζακ στη Μόσχα, Φτάνοντας εκεί ανακαλύπτει πως ο Τζακ δουλεύει ως μυστικός πράκτορας της κυβέρνησης, στην προσωπική ασφάλεια του Κομάροφ, ο οποίες είναι πληροφοριοδότης των ΗΠΑ. Κάπου εδώ μαθαίνουμε πως πίσω από όλα κρύβεται ο κίνδυνος μιας πυρηνικής καταστροφής και οι Μακλέιν, πατήρ και υιός, δε διστάζουν να διακινδυνεύσουν τις ζωές του βάζοντάς τα με τη σκληρή κι ανελέητη ρώσικη μαφία. Συνέχεια

Περί τυφλότητος

(αναδημοσίευση από το Φιλμ Νουάρ, 14/2/2013)

Ως γνωστόν, φίλτατοι και φίλτατες, «ο έρως είναι τυφλός» όπερ σημαίνει πως αναζητούμε διαρκώς το έτερόν μας ήμισυ σε ανθρώπους που ούτε το έτερον εκφράζουν πολλώ δε μάλλον το ήμισυ! Και όταν έρθει η οδυνηρή  ώρα του ξεστραβώματος, ανακαλύπτουμε την τυφλότητά μας αλλά πλέον το κακό έχει γίνει. Κι ύστερα προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως ο έρως εξακολουθεί να υφίσταται και αναζητούμε δικαιολογίες του στιλ «να μη χαλάσουμε το γάμο», «τι φταίνε τα παιδιά», «τι θα πει ο κόσμος» κι άλλες τέτοιες ανοησίες. Ανάβουμε και κανένα κεράκι στον Άγιο Βαλεντίνο –βοήθειά μας, μέρες που είναι- υπό τη μορφή χαζοχαρούμενων δώρων που κι αυτά πλέον έχουν καταντήσει δυσβάσταχτες πολυτέλειες, καθότι «δεν υπάρχει μία». Συνέχεια

«ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/2/2013)

Τραυματικές παιδικές μνήμες

filiaΤου Στράτου Κερσανίδη

Έχουμε δει χιλιάδες μέτρα φιλμ με θέμα τη ναζιστική βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Και δεν αναφέρομαι τόσο στις ταινίες μυθοπλασίας όσο στα ντοκιμαντέρ. Και παρά την περί του αντιθέτου άποψη, υποστηρίζω πως όσες ταινίες με αυτό το θέμα κι αν γίνουν, ποτέ δε θα είναι αρκετές. Γιατί παρόμοιο έγκλημα δεν έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα και επί πλέον οι νοσταλγοί του απόλυτου Κακού δήλωναν πάντοτε την παρουσία τους, εσχάτως δε με πολύ έντονο τρόπο. Συνέχεια

«ΧΙΤΣΚΟΚ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/2/2013)

Μα ποιος είστε κύριε Χιτς;

hitch 

Η απάντηση στο ερώτημα επιχειρείται να δοθεί από τον Σάσα Τζερβάζι στην ταινία του «Χίτσκοκ» (Hitchcock). Πριν όμως από αυτό οφείλουμε να σας συστήσουμε τον σκηνοθέτη, που τον γνωρίσαμε ως σεναριογράφο της ταινίας «The terminal» (Στίβεν Σπίλμπεργκ – 2004) και που σύμφωνα με το βιογραφικό του ξεκίνησε ως ροκ ντράμερ.

Τι κάνει, λοιπόν, ο Τζερβάζι; Σκηνοθετεί μια ταινία με ήρωα ένα από τα ιερά τέρατα του κινηματογράφου, τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Δεν τον βιογραφεία αλλά επικεντρώνεται στα γυρίσματα του αριστουργήματός του «Ψυχώ» (1960) και μέσα από αυτά προσπαθεί να σκιαγραφήσει την προσωπικότητά του και τη σχέση του με τη γυναίκα του και στενή συνεργάτιδά του, Άλμα Ρεβίλ.

Ο Χιτς, λοιπόν, όπως του άρεσε να τον αποκαλούν, συλλαμβάνει την ιδέα να μεταφέρει στον κινηματογράφο το βιβλίο που έγραψε ο Πίτερ Μπλοχ. Θεωρεί πως μπορεί να γίνει μεγάλη επιτυχία και επειδή δε θέλει οι θεατές να γνωρίζουν το φινάλε, αγοράζει όλα τα αντίτυπα του βιβλίου που κυκλοφορούν! Και έτσι ξεκινά μια εμμονική διαδικασία, με τον Χίτσκοκ να είναι αποφασισμένος να γυρίσει την ταινία χρηματοδοτώντας την ο ίδιος, αφού η εταιρία του φοβάται μια παταγώδη αποτυχία. Ακόμη και η σχέση του με τη γυναίκα του Άλμα διαταράσσεται εξαιτίας της προσήλωσης του Χιτς στο σχέδιό του, η οποία όμως τον στηρίζει όταν έρχονται τα δύσκολα. Παρακολουθούμε τον Χίτσκοκ να επιλέγει σεναριογράφο, να διαλέγει πρωταγωνίστρια –φυσικά τη ξανθιά Τζάνετ Λι, γνωστή η αδυναμία του στις ξανθιές-, να αγωνίζεται να ξεπεράσει τους σκοπέλους της λογοκρισίας και τέλος να καθοδηγεί και να μοντάρει το αριστούργημά του.

Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία η οποία μας φέρνει σε επαφή με έναν μεγάλο σκηνοθέτη και αποτελεί την αφορμή να ξαναθυμηθούμε τις ταινίες του. Ο Τζερβάζι, πέρα από τα στοιχεία που μας δίνει για τα γεγονότα που συνοδεύουν την ιστορία του «Ψυχώ», δίνει ιδιαίτερη σημασία στην προσωπικόητηα του Χίτσκοκ. Για τις εμμονές του, την τελειομανία του, το όραμά του, την αναζήτηση διεξόδου στο ποτό και το φαγητό, το πείσμα του. Αλλά, φυσικά, και για την αδιαμφισβήτητη ιδιοφυία του που αποζημιώνεται από την τελική δικαίωση μέσα από την επιτυχία της ταινίας.

Μέχρι ένα βαθμό ο σκηνοθέτης τα καταφέρνει, αλλά παρόλα αυτά, η ταινία του δεν είναι αντάξια μιας προσωπικότητας όπως ο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Υπάρχει όμως ο Άντονι Χόπκινς ο οποίος δίνει μια συνταρακτική ερμηνεία ως Χιτς. Η Έλεν Μίρεν, ως Άλμα, είναι εξίσου συγκλονιστική. Ο Σκάρλετ Γιόχανσον, ως Τζάνετ Λι, ανταποκρίνεται απόλυτα στο ρόλο της. Εκείνος όμως που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, αλλά δυστυχώς εμφανίζεται ελάχιστα, είναι ο Τζέιμς Ντ’ Άρσι, στο ρόλο του Άντονι Πέρκινς.

«Είσαι η πιο όμορφη ξανθιά που έχω γνωρίσει» λέει στο φινάλε ο Χίτσκοκ στη γυναίκα του. «Περίμενα 30 χρόνια για να μου το πεις αυτό» απαντά η Άλμα. «Μα γι’ αυτό είμαι μετρ του σασπένς» της ανταπαντά εκείνος με το γνωστό υπόγειο χιούμορ του.

                                                                                 Στράτος Κερσανίδης