«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΕΡΝΤΟΥ» και «Ο ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΤΑΣ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 7/7/2019)

Η αέναη γοητεία του φασισμού

του Στράτου Κερσανίδη

Τρεις μέρες πριν από την κρίσιμη εκλογική μάχη από το αποτέλεσμα της οποίας θα κριθεί εάν ο ελληνικός λαός θα επιλέξει τη συνέχιση μιας πορείας προς την πρόοδο ή την επαναφορά στις πιο σκοτεινές σελίδες του πρόσφατου αλλά και του ποιο μακρινού παρελθόντος, ήρθαν δύο ταινίες από το παρελθόν για μας θυμίσουν πως ο αγώνας είναι διαρκής και πως η λαϊκιστική εκδοχή της δεξιάς, δηλαδή ο φασισμός και οι παραφυάδες του, εξακολουθούν να γοητεύουν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.

Ο κύριος Βερντού

Το 1947, προβλήθηκε «Ο κύριος Βερντού» (Monsieur Verdoux), του Τσάρλι Τσάπλιν. Ταινία εμφανώς επικριτική για την πολιτική η οποία οδήγησε στην τραγωδία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία συνδέει την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού με την οικονομική εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Συνέχεια

Γαλλία, Ιαπωνία 1969

(από την ΕΠΟΧΗ, 30/6/2019)

Ερωτισμός χωρίς σύνορα

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Δυο ταινίες, δυο κόσμοι. Διαφορετικές ιστορίες, διαφορετική αισθητική με κοινό τόπο τον ερωτισμό. Από την Ιαπωνία η μία και από τη Γαλλία η άλλη, γυρισμένες και οι δύο το 1969, μια χρονική περίοδος που ο πλανήτης βρισκόταν σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή, ο ψυχρός πόλεμος στο αποκορύφωμά του, τα διάφορα κινήματα αμφισβήτησης και διεκδίκησης σε άνθηση.

Στην Ιαπωνία ο Τόσιο Ματσουμότο γυρίζει την ταινία «Η πένθιμη παρέλαση των ρόδων» (Bara no soretsu),  η οποία θεωρείται ως εμβληματική στο χώρο του γιαπωνέζικου queer κινηματογράφου.

Μια νεαρή τρανσέξουαλ που τη στοιχειώνει ένα δραματικό παρελθόν πιάνει δουλειά σε ένα μπαρ και τα φτιάχνει με τον ιδιοκτήτη, τον Γκόντα. Η μαντάμ Λέντα, η οποία εργάζεται πολλά χρόνια εκεί νιώθει πως η νέα της παίρνει τη θέση. Η Έντι μπλέκεται σε αυτό το ερωτικό τρίγωνο και παράλληλα ζει μια έντονη ζωή. Συνέχεια

ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ, ΒΑΡΝΤΑ, ΑΛΕΑ, ΒΙΣΚΟΝΤΙ

(από την ΕΠΟΧΗ, 23/6/2019)

 Η αγωνία του σινεφίλ μπροστά στην επιλογή

 Του Στράτου Κερσανίδη

Τέσσερις ταινίες από τον προηγούμενο αιώνα, με την παλαιότερη από αυτές να είναι 61 ετών, δημιουργούν μια πραγματική αγωνία στους σινεφίλ μπροστά στη δυσκολία της επιλογής. Τέσσερις ταινίες, ισάριθμα αριστουργήματα της 7ης Τέχνης που δίνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα καλοκαιρινά μας βράδια.

Το 1958, ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν γύρισε τις «Άγριες φράουλες» (Smultronstaallet), εμβληματική ταινία του σουηδού δημιουργού, που θεωρείται ως μία από τις 10 καλύτερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά.

Ένας ηλικιωμένος γιατρός, ο Άιζακ Μποργκ, ταξιδεύει με το αυτοκίνητό του για μια πόλη όπου πρόκειται να τιμηθεί στο πανεπιστήμιο για την 50χρονη καριέρα του. Συνέχεια

«ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 15/6/2019)

Η πορεία προς την προσωπική απώλεια

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Το 1929 ήταν μια χρονιά στη Γερμανία που κατά κάποιον τρόπο σήμανε την απαρχή της ραγδαίας αύξησης των οπαδών του Χίτλες και του ναζιστικού κόμματος. Η χώρα ζούσε ήδη μία δύσκολη οικονομική κρίση εξαιτίας η οποία επιτάθηκε από το οικονομικό κραχ στη Γουολ Στριτ το οποίο συμπαρέσυρε όλη την παγκόσμια οικονομία. Οι μεγαλύτερες τράπεζες χρεοκόπησαν, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στα ύψη, η ανεργία απογειώθηκε. Επόμενο ήταν να διαταραχτεί και η πολιτική ζωή και έτσι ήρθα στην επιφάνεια ο γερμανικός μιλιταρισμός ενισχυμένος και από τις ταπεινώσεις που είχε υποστεί η χώρα ως ηττημένη του Μεγάλου Πολέμου.

Από τη γενικότερη κατάσταση δε θα μπορούσε να μην επηρεαστεί ο κινηματογράφος ο οποίος κατέγραφε τα όσα συνέβαιναν στη γερμανική κοινωνία η οποία βάδιζε στην κόψη του ξυραφιού.

Μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα πεσιμισμού, ο Γκεόργκ Βίλχελμ Παμπστ, μετέφερε στον κινηματογράφο το βιβλίο «Ημερολόγιο ενός χαμένου κοριτσιού», το οποίο έγραψε η Μαργκαρέτε Μπέμε και πρωτοκυκλοφόρησε το 1905. Η κεντρική ηρωίδα του Παμπστ, η Θύαμις Χένινγκ, αποτελεί την περίπτωση μια τραγικής ηρωίδας η οποία δέχεται το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο. Μια ηρωίδα η οποία θα μπορούσε να ιδωθεί ως η ίδια η χώρα η οποία βυθίζεται όλο και περισσότερο. Συνέχεια

«ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 15/6/2019)

Παραλλαγή του Μύθου

Τριάντα χρόνια μετά από το «Αίμα του ποιητή», ο εμβληματικός αβανγκαρντίστας καλλιτέχνης, ο Ζαν Κοκτό, συνεχίζει με το δεύτερο μέρος της ορφικής τριλογίας του.

Ο Κοκτό μεταφέρει στη σύγχρονη εποχή, στα 1950 συγκεκριμένα, χρονιά που γυρίστηκε η ταινία, τον αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα.

Διάσημος ποιητής ο Ορφέας, όταν πεθαίνει η γυναίκα του Ευρυδίκη αποφασίζει να την ακολουθήσει στον Κάτω Κόσμο. Συνέχεια

«ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗ ΛΑΙΔΗ ΓΟΥΙΝΣΛΕΪ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 9/6/2019)

Μυστηριώδης φόνος σε τουρκικό νησί

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Ιρακινός κουρδικής καταγωγής ο Χινλερ Σαλίμ, γεννήθηκε το 1965 στην πόλη Άκνα στο ιρακινό Κουρδιστάν. Σκηνοθέτης αλλά και συγγραφέας είναι κυρίως γνωστός από τις ταινίες «Ζήτω η νύφη… και η απελευθέρωση του Κουρδιστάν»  (1998), «Βότκα λεμόνι» (2003) και «Η γλυκόπικρη πατρίδα μου» (2013).

Στην προηγούμενη του ταινία (αγγλικός τίτλος: My sweet pepper land), χρησιμοποίησε τους κώδικες του γουέστερν για να μιλήσει για το κουρδικό πρόβλημα. Τώρα, στην τελευταία του ταινία «Ποιος σκότωσε τη Λαίδη Γουίνσλεϊ» (Lady Winsley), χρησιμοποιεί τους κώδικες του αστυνομικού γρίφου με αρκετά νουάρ στοιχεία αλλά και κωμωδίας, θέλοντας να προσεγγίσει τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη τουρκική κοινωνία. Συνέχεια

«ΤΡΙΣΤΑΝΑ»

(Από την ΕΠΟΧΗ, 2/6/2019)

«ΤΡΙΣΤΑΝΑ»

Η αλληγορίας της σήψης

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο μεγάλος αυτός ισπανός σκηνοθέτης, ο οποίος έχει αποκληθεί και «πατέρας του σουρεαλιστικού σινεμά», γύρισε την «Τριστάνα» (Tristana), το 1970. Η ταινία είχε προταθεί το 1971 για το ξενόγλωσσο Όσκαρ το απονεμήθηκε στην ταινία «Ο κήπος των Φίντζι Κοντίνι», του Βιτόριο ντε Σίκα.

Βέβαια εδώ να σημειώσουμε πως η συγκεκριμένη ταινία ξεφεύγει κάπως από τη σουρεαλιστική ματιά του σκηνοθέτη καθώς διαθέτει ένα κατανοητό και βατό σενάριο. Παρόλα αυτά δεν απουσιάζου οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες. Συνέχεια