«Η ΕΠΑΥΛΗ ΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ»

(από την ΕΠΟΧΗ. 15/9/2019)

Το ξύπνημα του παρελθόντος

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Στις 24 Μαρτίου 1976 ο στρατηγός Χόρχε Ραφέλ Βιδέλα, επονομαζόμενος και Μαύρος Δικτάτορας, ανέτρεψε με πραξικόπημα την κυβέρνηση της Ιζαμπέλα Περόν και επέβαλε μια σκληρή δικτατορία στην Αργεντινή. Το Βιδέλα διαδέχθηκε το 1981 ο Ρομπέρτο Εντουάρντο Βιόλα αλλά ουσιαστικά εκείνος ήταν που κινούσε παρασκηνιακά τα νήματα. Τον Βιόλα διαδέχθηκε μετά από μερικούς μήνες ο Λεοπόλντο Γκαλτιέρι ο οποίος παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1982 και μετά από την ήτα της Αργεντινής στον πόλεμο των Φόκλαντ. Ο 1983 η χώρα οδηγήθηκε σε ελεύθερες εκλογές οι οποίες αποτέλεσαν και την απαρχή μιας μακράς δημοκρατικής περιόδου –όχι χωρίς προβλήματα- η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα.

Όπως είναι φυσικό η στρατιωτική δικτατορία του 1976 έχει σημαδέψει βαθιά την κοινωνία της Αργεντινής και είναι ένα θέμα το οποίο έχει απασχολήσει αρκετές φορές και τον κινηματογράφο της χώρας. Συνέχεια

42ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

(από την ΕΠΟΧΗ,15/9/2019)

Ένας Χρυσός Φοίνικας στη Δράμα

του Στράτου Κερσανίδη

Το 2015 με την ταινία “Ανάδρομος”, ο Βασίλης Κεκάτος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας. Ένα χρόνο μετά, με το “Zero star hotel”, κέρδισε ένα βραβείο στο Φεστιβάλ του Σάντανς ενώ το 2018, πάλι στη Δράμα, η ταινία του Η σιγή των ψαριών όταν πεθαίνουν”, κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Φέτος, ο Βασίλης Κεκάτος επανέρχεται στη Δράμα, αυτή τη φορά φέρνοντας μαζί με την ταινία του και το Χρυσό Φοίνικα για ταινία μικρού μήκους του Φεστιβάλ των Κανών. Μια διάκριση που για πρώτη φορά κέρδισε ταινία μικρού μήκους ελληνικής παραγωγής και έλληνας σκηνοθέτης.

Πρόκειται για την ταινία “Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς”, που είναι, όπως διαβάζουμε “μια ιστορία αγάπης που διαθέτει ένα από τα πιο ωραία φινάλε ταινίας μικρού μήκους που έχουμε δει τον τελευταίο (πολύ) καιρό”.

Η ταινία συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, μαζί με  άλλες 66 ταινίες από 60 χώρες του κόσμου. Από ελληνικής πλευράς, εκτός από την ταινία του Κεκάτου, συμμετέχουν οι ταινίες “Cloud”, του  Μιχάλη Δημητρίου, “Καρτ-ποστάλ από το τέλος; του κόσμου”, του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου καθώς και η “Εξομολόγηση”, του Ανδρέα Σιεηττάνη από την Κύπρο.

«Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανί κι εμάς». Η ταινία που κέρδισε Χρυσό Φοίνικα, προβάλλεται στη Δράμα.

Γιορτή του σινεμά

Για 42 χρονιά φέτος η όμορφη ακριτική πόλη φιλοξενεί ένα φεστιβάλ το οποίο με την πάροδο των χρόνων εξελίχθηκε όχι μόνον στον πιο σημαντικό πολιτιστικό θεσμό της ελληνικής επαρχίας, αλλά και σε ένα από τα πιο σημαντικά αντίστοιχα φεστιβάλ της Ευρώπης και του κόσμου. Συνέχεια

«Η ΕΜΜΟΝΗ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 9/9/2019)

Αναζητώντας την αλήθεια

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Ένα από τα θέματα που συχνά απασχολούν την κοινή γνώμη είναι η απονομή της δικαιοσύνης. Και δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις συγκάλυψης ή απόκρυψης ώστε να μην αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που αναλογούν αλλά σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες εξεύρεσης των αληθινών ενόχων. Όταν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ενοχής και η κοινή γνώμη λειτουργεί περισσότερο με το θυμικό, τις προκαταλήψεις και τις αναπόδεικτες «βεβαιότητες». Συνέχεια

«ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕΣ ΜΠΕΡΝΑΝΤΕΤ;»

(από την ΕΠΟΧΗ, 8/9/2019)

Παράξενη εξαφάνιση

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

«Είναι ένα σύνθετο πορτρέτο μιας ώριμης γυναίκας που ενώ τυγχάνει να είναι διάνοια, δεν εξασκεί την τέχνη της. Η Μπερναντέτ είναι ένα μαγευτικό πρόσωπο, μια δυναμική γυναικεία παρουσία που είναι ταυτόχρονα και η ‘φωνή’ πολλών ανθρώπων. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία είναι η δυσκολία ενός καλλιτέχνη ή κάποιου ατόμου που δημιουργεί να συνεχίσει να δημιουργεί εξαιτίας κάποιων παραγόντων», σημειώνει ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ αναφορικά με την ταινία του «Που χάθηκες Μπερναντέτ;» (Where’s you go Bernadette?). Συνέχεια

«ΟΚΤΩΒΡΗΣ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 1/9/2019)

Η επέλαση των μπολσεβίκων

Του Στράτου Κερσανίδη

Το 1927, με τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Σεργκέι Αϊζενστάιν -μαζί με τον Γκριγκόρι Αλεξάντροφ- γύρισε τον «Οκτώβρη». Ήταν ακόμη νωπές οι εντυπώσεις από το «Θωρηκτό Ποτέμκιν», που είχε γυρίσει δυο χρόνια πριν, βασισμένο και εκείνο σε ιστορικά γεγονότα.

Εδώ ο μεγάλος σοβιετικός σκηνοθέτης, όπως και στο «Ποτέμκιν», δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ιδεολογικό μοντάζ ή μοντάζ των εντυπώσεων, πειραματίζεται πάνω σε αυτό, το εξελίσσει. Πρόκειται για το μοντάζ το οποίο ο ίδιος επινόησε και σκοπεύει στο να οδηγηθεί ο θεατής, στο να εξάγει μια ιδεολογική θέση από δύο σεκάνς με διαφορετικό εννοιολογικό περιεχόμενο η κάθε μία. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο ταινίες είναι πως στον «Οκτώβρη» επιλέγει αντί της καθαρής μυθοπλασίας μια γραφή πιο ντοκιμαντερίστικη, σε μια προσπάθεια ρεαλιστικής απεικόνισης των όσων συνέβησαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Συνέχεια

«ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΙΡΙΑ» και «ΝΤΟΛΤΣΕ ΒΙΤΑ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 1/9/2019)

Ο μαγικός κόσμος του Φεντερίκο Φελίνι

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Φεντερίκο Φελίνι είναι ένας σκηνοθέτης τον οποίο δύσκολα μπορείς να κατατάξεις σε κάποιο κινηματογραφικό ρεύμα. Κι αυτό επειδή το σινεμά του δεν υποτάσσεται, ξεγλιστρά από το ένα είδος στο άλλο, ελίσσεται και εξελίσσεται. Είναι παιχνιδιάρικο και συγκινητικό, έχει στοιχεία νεορεαλιστικά αλλά και γκροτέσκα, είναι χαλαρό αλλά και στιβαρό, είναι δραματικό, κωμικό, αισθηματικό, ρεαλιστικό, σουρεαλιστικό, είναι όλα αυτά και πολλά ακόμη. Είναι, εν τέλει, το σύμπαν του μεγάλου αυτού δημιουργού, του Φεντερίκο Φελίνι (1920-1993).

Δύο ταινίες του έχουν την ευκαιρία να δουν οι θεατές αυτήν την εβδομάδα στους κινηματογράφους.

«Οι νύχτες της Καμπίρια» (Le notti di Cabiria), με έντονο το δραματικό στοιχείο, γυρίστηκε το 1957, κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και η πρωταγωνίστρια Τζουλιέτα Μασίνα –και σύζυγος του σκηνοθέτη- κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες.

Η Καμπίρια είναι μια καλόκαρδη πόρνη η οποία αναζητά τον αληθινό έρωτα. Όμως όλοι όσοι της υπόσχονται αγάπη το μόνο που θέλουν είναι να την εκμεταλλευτούν. Κάποιος της κλέβει την τσάντα, η Καμπίρια θέλει να πέσει στον Τίβερη, ο Όσκαρ που τον ερωτεύεται αποδεικνύεται προικοθήρας. Συνέχεια

Πέθανε ο Σταύρος Τσιώλης

Η ποίηση του αυτοσαρκασμού

Του Στράτου Κερσανίδη

 «Σήμερα Τρίτη 23 Ιουλίου, στις 6.10 το πρωί ο αγαπημένος μας πατέρας φίλος και αδελφός, Σταύρος Τσιώλης.
Ταξίδεψε στους ουρανούς, πέταξε προς έναν άλλο πολύχρωμο γαλαξία, ένα καλύτερο κόσμο όπου οι ψυχές χαίρονται το λίκνισμα των αστεριών και δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προσεύχονται για όλους και όλα τα μικρά σπάνια και ταπεινά πράγματα που αγάπησαν σ’ αυτή τη ζωή…

Μόνο λύπη γι όλα αυτά που μας χώρισαν και άγια τύχη γι όλα αυτά που ένωσαν».

Με αυτό το συγκινητικό μήνυμα, το οποίο αναρτήθηκε την περασμένη Τρίτη το πρωί, η οικογένεια του σκηνοθέτη Σταύρου Τσιώλη ανακοίνωσε το θάνατό του σε ηλικία 82 ετών.

Ο Τσιώλης ήταν ένας από τους σημαντικότερους αλλά και τους πιο αγαπητούς σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου. Συνέχεια