Θεσσαλονίκη, Μέγαρο Εργάς, 1926 (Βενιζέλου με Σολωμού)

Advertisements

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 20 Απριλίου 2018, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, ημερίδα με θέμα:  «Τηλεοπτική πραγματικότητα και πολιτισμός: Όψεις-Στρεβλώσεις-Ανισότητες».

Η ημερίδα διοργανώθηκε από το Τμήμα Τέχνης και Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης και περιελάμβανε τέσσερις ενότητες με τέσσερις ομιλητές η κάθε μία.

Είχα την τιμή να συμμετάσχω στην πρώτη από αυτές με μία εισήγηση η οποία είχε το θέμα: «Ιδιωτική τηλεόραση: Πρότυπα, στερεότυπα, κλισέ ή ανοιχτό παράθυρο σε έναν εικονικό κόσμο;»

Ιδού:

Ο καθηγητής Καρλ Γιένσεν (1929-2015), είναι ο ιδρυτής του Project Censored, μια πρωτοβουλίας η οποία παρακολουθεί και ερευνά τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, από το 1976.

Σύμφωνα με τον Γιένσεν, «το μέλλον του Τύπου στη νέα χιλιετία φαντάζει δυσοίωνο». Λέει, λοιπόν ο καθηγητής: «Ο Τύπος έχει τη δύναμη να παρακινήσει τους ανθρώπους να καθαρίσουν το περιβάλλον, να εμποδίσουν τη διάδοση των πυρηνικών, να εξαναγκάσει ανέντιμους πολιτικούς να εγκαταλείψουν τα αξιώματά τους, να μειώσει τη φτώχεια, να προσφέρει ποιότητα ιατρικής περίθαλψης για όλους, ακόμη και να σώσει ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως το έκανε στην Αιθιοπία το 1984. Όμως, αντί γι’ αυτά, τον χρησιμοποιούμε για να προωθήσουμε το σεξ, τη βία και όλες τις υπερβολές και για να γεμίσουμε τις τσέπες ήδη ζάπλουτων μεγιστάνων των μέσων ενημέρωσης». Συνέχεια

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 27/12/2017 έως 3/1/2018

(από το http://www.stokokkino.gr)

Θαυμάσιο τέλος, υπέροχη αρχή

Του Στράτου Κερσανίδη

Με τον καλύτερο τρόπο αποχαιρετούμε το 2017 και υποδεχόμαστε το 2018. Κι αυτό επειδή η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα η οποία βρίσκεται στο όριο του παλιού με το νέο χρόνο διαθέτει ένα μικρό μεν, ιδιαίτερα ικανοποιητικό δε, μενού ταινιών.

«Τα μυστικά της Τεχεράνης», του Αλί Σουζάντεχ, είναι μια συγκλονιστική γνωριμία με την ‘άγνωστη’ πλευρά της πρωτεύουσας του Ιράν, με το σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί τη γοητευτική τεχνική της ροτοσκόπησης. «Το πάρτι», της Σάλι Πότερ, είναι μια θαυμάσια μαύρη κωμωδία στην οποία κυριαρχεί το βρετανικό αυτοσαρκαστικό χιούμορ. Μαζί τους είναι και ο πάντοτε εύστοχος και διεισδυτικός, Τοντ Χέινς με «Το δωμάτιο των θαυμάτων». Για τον άνθρωπο ο οποίος εφηύρε το τσίρκο μα μιλά η πολύ καλή ταινία του Μάικλ Γκρέισι, «The greatest showman», ενώ το «Θαύμα», του Στίβεν Τσόμπσκι, είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία για τη διαφορετικότητα.

Σας εύχομαι Καλή Χρονιά, με Υγεία!

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ

TEHRAN TABOO

Σκηνοθεσία: Αλί Σουζάντεχ

Πρωταγωνιστούν: Ελμίρα Ραφιζαντέχ, Ζαχρά Αμίρ Αμπραχίμ, Αράς Μαραντί, Βιλάλ Γιασάρ, Νεγκάρ Μόνα Αλιζάντεχ

Καταβύθιση στη σκοτεινή, την άγνωστη πλευρά μιας πόλης η οποία για τους περισσότερους Δυτικούς «χαρακτηρίζεται από στερεότυπα που ποικίλουν από τον εξωτισμό του ‘1001 νύχτες’ έως το σκληρό ισλαμικό καθεστώς», λέει ο σκηνοθέτης, Αλί Σουζάντεχ. «Όμως», συνεχίζει, «η πραγματικότητα στους δρόμους της είναι πολύ διαφορετική».

Η ταινία έχει γυριστεί με την τεχνική της ροτοσκόπησης (rotoscoping), δηλαδή στη μετατροπή των γυρισμάτων της ταινίας σε κινούμενο σχέδιο. Γι’ αυτό και οι ρόλοι ερμηνεύονται από πραγματικούς ηθοποιούς. Συνέχεια

“Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ”

(από την ΕΠΟΧΗ, 17/12/2017)

Συναντιόμαστε στο όνειρό μας

του Στράτου Κερσανίδη

 Δεν είναι σπάνιο το γεγονός, ακόμη και σε ανθρώπους οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τη μεταφυσική να συμβούν γεγονότα τα οποία δύσκολα εξηγούνται με τη λογική. Συνήθως τα ονομάζουμε συμπτώσεις και μάλλον έτσι είναι. Η τέχνη συνηθίζει να πιάνεται από τέτοια περιστατικά, να τα μεγιστοποιεί και να τα χρησιμοποιεί ως εργαλεία μυθοπλασίας. Αυτό συμβαίνει και με την ταινία της Ίλντικο Ένιεντι  «Η ψυχή και το σώμα» (A teströl és lélekröl), κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Συνέχεια

Ο Τσαουσέσκου, ο Ταρκόφσκι και η Δράμα!

(αναδημοσίευση από τους «Υπότιτλους» του Φεστιβάλ Δράμας, 20/9/2017)

Του Στράτου Κερσανίδη

Δε θα το σκεφτόμουν ποτέ εάν δεν μου είχε τεθεί το ερώτημα. «Πως ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει σε χώρα του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού καταλήγει να είναι μέλος στην κριτική επιτροπή της FIPRESCI στη Δράμα;».

Αλήθεια, πως, ενώ σπούδαζα οικονομικά, αποφάσισα να γίνω κριτικός κινηματογράφου; Φλας μπακ…

Μετά βασάνων και κόπων, πάλευα με τις πανεπιστημιακές μου σπουδές στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου! Επειδή όμως έπρεπε να εξασκούμαι στη γλώσσα, διάβαζα καθημερινά την τοπική κομματική (φυσικά) εφημερίδα και πήγαινα στο θέατρο και πιο συχνά στον κινηματογράφο.

Ήταν το 1980, ήμουν στο δεύτερο έτος και παιζόταν τότε στο σινεμά το «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. Εγώ ιδέα δεν είχα περί Ταρκόφσκι, ρώσικο είναι, σκέφτομαι, άρα θα είναι καλό. Ταυτόχρονα θα εξασκήσω και τα ρουμάνικά μου διαβάζοντας τους υπότιτλους. Κόβω εισιτήριο, μπαίνω στο σινεμά και αρχίζει η ταινία.

Πέρασαν τα 160 λεπτά –δεν ήξερα, δε ρώταγα;- βγαίνω έξω και προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που με είχε βρει! Τζίφος, μαύρα μεσάνυχτα! Που πας ρε Καραμήτρο, χωρίς να γνωρίζεις τι εστί Ταρκόφσκι και χωρίς να καταλαβαίνεις καλά-καλά τι διαβάζεις; Παρόλα αυτά μου είχε μείνει η αίσθηση πως είχα δει κάτι συγκλονιστικό. Μόνο που δεν ήξερα τι ήταν αυτό!

Την επόμενη μέρα, ένας ρουμάνος συμφοιτητής μου, φανατικός σινεφίλ και γνώστης του Ταρκόφσκι αγορεύει σε δυο κοπελίτσες οι οποίες τον κοιτούν με θαυμασμό. Ε, λοιπόν, τον ζήλεψα! Κοίτα να δεις, σκέφτηκα, πως μπορεί και αντιλαμβάνεται μια ταινία. Άσε δε που έτσι αποκτά και θαυμάστριες! Θέλω κι εγώ! Και έτσι αποφάσισα να γίνω κριτικός κινηματογράφου.

Στη Δράμα πρωτοήρθα με αυτή την ιδιότητα το 1987. Την επόμενη χρονιά άρχισα να ασχολούμαι με τους Υπότιτλους και ανέλαβα την αρχισυνταξία για καμιά εικοσαριά χρόνια. «Ήμουνα νιος και γέρασα», που λένε.

Κάπως έτσι, μου έγινε η τιμή φέτος, να είμαι ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής της FIPRESCI. Για καλή μου τύχη συνέπεσε με τα 40χρονα του θεσμού. Κι αλήθεια χαίρομαι, που βλέπω αυτό το φεστιβάλ, όλα αυτά τα χρόνια, ενώ μεγαλώνει να διατηρεί τη νεανική του φρεσκάδα και να παραμένει σκανταλιάρικο και δημιουργικά ασυμβίβαστο.

 

 

Γιώργος Ζιάκας: Ταξίδι στο χώρο και το χρόνο

Εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου «Γιώργος Ζιάκας» Θέατρο-Κινηματογράφος-Ζωγραφική» των εκδόσεων Θεμέλιο, η οποία έγινε στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 12 Μαΐου 2017.

Θα προσπαθήσω να πω κι εγώ δυο λόγια για αυτό το μνημειώδες εκδοτικό επίτευγμα στο έργο του εικαστικού Γιώργου Ζιάκα.

Όταν που έγινε η ευγενική και τιμητική πρόσκληση να βρίσκομαι ανάμεσα στους παρουσιαστές του λευκώματος, ένιωσα μια ιδιαίτερη συγκίνηση αρχικά επειδή πίσω από την έκδοση βρίσκονται οι εκδόσεις Θεμέλιο. Εκδόσεις που κάποτε ήταν συνώνυμες με τις ιδεολογικές μας αναζητήσεις στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, συνδεδεμένες με τη  μυθική μορφή του Μίμη Δεσποτίδη.

Στη συνέχεια σκέφτηκα αν θα έπρεπε να επικεντρωθώ στο ίδιο το βιβλίο ή στο πρόσωπο για το οποίο έχει γραφτεί. Όταν το ξεφύλλισμα και είδα. πώς είναι χωρισμένο το πλούσιο υλικό του κατάλαβα πως η δική μου θέση στην παρουσίαση ήταν να περιοριστώ στα του κινηματογράφου. Κι έτσι θα επιχειρήσω να πω δυο λόγια, οπωσδήποτε φτωχά μπροστά στο τεράστιο καλλιτεχνικό έργο του Ζιάκα.

Η προσφορά του Γιώργου Ζιάκα στον κινηματογράφο ίσως να μην μπορεί να συγκριθεί ποσοτικά με την τεράστια προσφορά του προς το θέατρο αλλά δεν παύει να είναι εξίσου σημαντική.

Η πρώτη του επαφή με το σινεμά ήταν ως ενδυματολόγος στους «Προστάτες» του αείμνηστου Παύλου Τάσσιου, το 1973, κοινωνική ταινία η οποία δυστυχώς δε γνώρισε την επιτυχία που θα της άξιζε. Είχε όμως ήδη μια προηγούμενη πορεία στο χώρο του θεάτρου.

Από αριστερά: Στράτος Κερσανίδης, Πόλυ Κρημνιώτη, Βουβούλα Σκούρα και Γιάννης Ρήγας.

Το 1975, συνεργάστηκε με τον Γιάννη Σμαραγδή στο «Κελλί μηδέν» (η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1978) , μια ασπρόμαυρη ταινία για τον αντιδικτατορικό αγώνα βασισμένη στα ημερολόγιο του Αναστάσιου Μήνη, ‘111 μέρες στην ΕΣΑ’ και το βιβλίο ‘Ανθρωποφύλακες’ του Περικλή Κοροβέση.

Εδώ να σημειώσω πως την ίδια χρονιά προβλήθηκε ο εμβληματικός «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με το οποίο έμελλε να συνεργαστεί ο Γιώργος Ζιάκας, ήδη από την επόμενη ταινία του, του «Κυνηγούς», δύο χρόνια μετά. . Μια συνεργασία η οποία συνεχίστηκε για έξι ακόμη ταινίες, περιλαμβανόμενης και της «Άλλης θάλασσας», που έμεινε ανολοκλήρωτη λόγω του τραγικού θανάτου του σκηνοθέτη πριν από 5 χρόνια, το 2012. Συνέχεια

Για το σκηνοθέτη Σταύρο Ψυλλάκη και για το βιβλίο «Μικρές Υιοθεσίες»

Το Σάββατο 11 Μαρτίου, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Μικρές υιοθεσίες», ένας αφιερωματικος τόμος στο έργο του σκηνοθέτη, Σταύρου Ψυλλάκη.

Έχοντας την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα στους παρουσιαστές, έκανα την παρακάτω μικρή παρουσίαση.

 

Με αφορμή το βιβλίο «Μικρές υιοθεσίες», αφιερωμένο στο έργο του σκηνοθέτη, Σταύρου Ψυλλάκη

Κυρίες και κύριοι, δεν ξέρω αν σήμερα βρισκόμαστε εδώ  για να μιλήσουμε για τις «Μικρές Υιοθεσίες» ή για το έργο του ίδιου του Σταύρου Ψυλάκη, το οποίο ήταν και η αφορμή για την έκδοση αυτού του αφιερωματικού τόνου.

Νομίζω όμως πως αν μιλήσουμε για το βιβλίο αναγκαστικά θα αναφερθούμε και στο Σταύρο Ψυλλάκη, έναν σκηνοθέτη με ένα –θα τολμήσω να το πω- τρομακτικό σε έκταση και εύρος έργο. Συνέχεια