«Ο ΡΑΦΤΗΣ»

Πρόβα νυφικού!

Του Στράτου Κερσανίδη

Στο φύλλο της Εποχής της 29ης Σεπτεμβρίου 2013, είχαμε φιλοξενήσει συνέντευξη της, 22χρονης τότε, σκηνοθέτιδας Σόνιας Λίζα Κέντερμαν, με αφορμή της προβολή της μικρούς μήκους ταινίας της «Νικολέτα», στο Φεστιβάλ της Δράμας. Την είχα ρωτήσει τότε αν έχει στα σκαριά κάποια ταινία μεγάλου μήκους. Η απάντησή ήταν: «Γράφουμε το σενάριο με την Τρέϊσι Σάντερλαντ και είμαστε στο στάδιο αναζήτησης παραγωγών και χρηματοδότησης. Η ταινία διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα και είναι μια προσωπική ιστορία ενός ράφτη που οι οικονομικές συνθήκες τον οδηγούν να ανακαλύψει τρόπους ώστε να επανεφεύρει το επάγγελμά του ανακτώντας έτσι την αξιοπρέπειά του».

Οκτώ χρόνια μετά η ταινία εκείνη προβάλλεται στους κινηματογράφους. Μάλιστα έκανε πανελλήνια πρεμιέρα στο 61ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο διεξήχθη διαδικτυακά και απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), το Ειδικό Βραβείο Νεότητας και το πρώτο βραβείο της ΕΡΤ. Μερικές μέρες πριν είχε κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Μαύρες Νύχτες του Ταλίν στην Εσθονία.

Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν είχε δείξει από την αρχή μαζί με το ταλέντο και την ιδιαίτερα ευαισθησία στη ματιά της. Κάτι που φαίνεται τόσο στη «Νικολέτα» όσο και στη δεύτερη μικρού μήκους ταινία της «Λευκό σεντόνι» (2014). Και έρχεται τώρα με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, «Ο ράφτης», να αφηγηθεί μια τρυφερή,  ανθρωποκεντρική ιστορία η οποία εκτυλίσσεται στη σύγχρονη Αθήνα.

Ο Νίκος ένας 50χρονος ράφτης, εργάζεται στο ραφείο που είχε ανοίξει ο επίσης ράφτης πατέρας του. Ένα ακόμη επάγγελμα από τα δεκάδες επαγγέλματα που χάνονται και η οικονομική κρίση έρχεται να τους δώσει μια ώρα αρχύτερα τη χαριστική βολή. Θύμα της συγκυρίας κι αυτός ενώ η τράπεζα απειλεί να κατάσχει το μαγαζί του. Ως μια πράξη απελπισίας, αποφασίζει να βγει στο δρόμο, να γίνει πλανόδιος για να εξασφαλίσει πελατεία. Και εκεί έξω θα ανακαλύψει πως η τέχνη του δεν πρέπει να περιορίζεται στα ανδρικά κοστούμια αλλά μπορεί να επεκταθεί και στα γυναικεία και ακόμη καλύτερα στα νυφικά! Έτσι ο Νίκος, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του και με τη βοήθεια της παντρεμένης γειτόνισσάς του, της Όλγας αλλά και της μικρής της κόρης, Βικτώριας, αρχίζει να παίρνει όλο και περισσότερες παραγγελίες και να ράβει νυφικά φορέματα. Την ίδια ώρα θα βρεθεί πιο κοντά στη Όλγα, μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε ένα γάμο με τον Κώστα, έναν καλοπροαίρετο αλλά ανιαρό άνδρα. Η κατάσταση θα περιπλακεί αλλά την ίδια ώρα ο Νίκος θα έχει βρει τη λύση στο επαγγελματικό του πρόβλημα.

Ταινία συγκινητική, τρυφερή, με έντονο το λυρικό στοιχείο και με μια διάχυτη μελαγχολία. Ο ράφτης είναι ένας άνδρας ο οποίος ενώ μοιάζει αδύναμος και συμβιβασμένος με τη μοίρα του αποδεικνύεται πως διαθέτει τεράστια αποθέματα δύναμης, πίστης και έμπνευσης ώστε να διεκδικήσει τη ζωή του. Από την άλλη η Όλγα βλέπει στο πρόσωπό του και κυρίως στη συνεργασία μαζί του, μια διέξοδο από την αδιάφορη καθημερινότητά της.

Η σκηνοθέτιδα παρακολουθεί με τρυφερότητα τους ήρωές της τονίζοντας τη θετική τους πλευρά. Πρόκειται για ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ανθρώπους που χαμογελούν και πίσω από το ευγενικό τους χαμόγελο κρύβουν μια βασανισμένη ψυχή. Όμως η Κέντερμαν δεν τους αφήνει να πέσουν θύματα αλλά τους οπλίζει με δύναμη δίνοντας ένα αισιόδοξο μήνυμα πως «όλα μπορεί να πάνε καλύτερα».

Θαυμάσιες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, άνδρες και γυναίκες. Θα ήθελα όμως να σταθώ ιδιαίτερα στην ερμηνεία του Δημήτρη Ήμελλού, στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ερμηνεία η οποία συμπυκνώνεται στο βλέμμα και τις μικρές, σχεδόν αδιόρατες συσπάσεις του προσώπου, τον πόνο, τη μελαγχολία και την απόγνωση αλλά και την πίστη, τη δύναμη και την ελπίδα. Κι όλα αυτά μέσα από έναν χαρακτήρα ευγενή, απόμακρο και μοναχικό. Βλέποντάς τον θυμήθηκα την ερμηνεία της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στη «Χώρα των νομάδων» και θεωρώ πως η ερμηνεία του Ήμελλου είναι ισάξια, αν όχι καλύτερη από εκείνη της αμερικανίδας ηθοποιού.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Ανάμεσά μας» (Le jeune Ahmed), των Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν: Οι αδελφοί Νταρντέν βρίσκονται πάντα μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, μέσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων και της κοινωνίας που ζουν. Κι αυτό το κάνουν μέσα από καθημερινές ιστορίες στις οποίες όμως καθρεφτίζεται η κοινωνικό-πολιτική κατάσταση.

Σε μια μικρή πόλη στο Βέλγιο ζει με την οικογένειά του ο 13χρονος Αχμέντ. Όμως οι επιρροές που δέχεται από τον φανατικό ιμάμη, Γιουσούφ, αρχίζουν να τον επηρεάζουν. Έτσι αρχίζει να αλλάζει η συμπεριφορά του και να απομακρύνεται από τους φίλους του αλλά και από την οικογένειά του. Ξαφνικά τα βάζει με τη μητέρα του επειδή εκείνη πίνει κρασί, μαλώνει με την αδελφή του για τα ρούχα που φοράει ενώ θεωρεί πως η Ινές, η μαθηματικός του, δεν είναι αγνή κι έτσι αρνείται να της δώσει το χέρι! Ο Αχμέντ αφιερώνει πλέον πολύ χρόνο στις προσευχές, παρακολουθεί βίντεο με τη τζιχάντ ενώ φαίνεται πως έχει γοητευτεί από την απόφαση που πήρε ο ξάδελφός του να γίνει μάρτυρας! Κι όταν ο Γιουσούφ κατηγορεί της Ινές ως αποστάτισσα ο Αχμέντ θα βρεθεί μπλεγμένος στο φαύλο κύκλο του φανατισμού και της βίας.

Οι αδελφοί Νταρντέν επιχειρούν να κοιτάξουν κατάματα ένα από τα μεγάλα προβλήματα του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Χωρίς ηθικοπλαστική διάθεση και χωρίς κανενός είδους διδακτισμό, θέτουν το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων μιλώντας ξεκάθαρα για την ηθική, πολιτική και θρησκευτική σύγκρουση η οποία μαίνεται στην καρδιά των ευρωπαϊκών χωρών. Αλλά με βαθιά ουμανιστική ματιά και με συγκατάβαση σκύβουν πάνω στο πρόβλημα θεωρώντας πως μόνος δρόμος είναι η ανεκτικότητα, η κατανόηση, η ευρύτητα πνεύματος και ψυχής.

Ακόμη μια εξαιρετική ταινία των βέλγων σκηνοθετών η οποία τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών.

«Μήλα», του Χρήστου Νίκου: Έχοντας κάνει πρεμιέρα το Σεπτέμβριο του 2020 στο τμήμα Ορίζοντες του Φεστιβάλ της Βενετίας και έχοντας ταξιδέψει και βραβευτεί σε πολλά φεστιβάλ σε ολόκληρο τον κόσμο, η ταινία «Μήλα» του Χρήστου Νίκου, προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Ο 40χρονος Άρης, θα προσβληθεί από έναν ιό, ο οποίος προκαλεί αμνησία. Μπαίνει σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης το οποίο έχει ως σκοπό να δημιουργήσει νέες μνήμες άρα και μια νέα ζωή στα θύματα του ιού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο Άρης αναλαμβάνει καθημερινά διάφορες αποστολές ηχογραφημένες από τους γιατρούς. Στο τέλος κάθε αποστολής βγάζει μια φωτογραφία πολαρόιντ ως αποδεικτικό στοιχείο. Το ίδιο πρόγραμμα αποκατάστασης ακολουθεί και μια γυναίκα, η Άννα, την οποία θα συναντήσει ο Άρης εκεί.

Μια ταινία αινιγματική με έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία, η οποία εξετάζει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και διερευνά τα όρια της ταυτότητας. Ποιος είναι ο ήρωας; Πως μπορεί να φτιαχτεί ένας άλλος άνθρωπος; Πως λειτουργεί η μνήμη;

 «Μαθήματα περσικών» (Persian lessons), του Βαντίμ Πέρελμαν: Γαλλία 1942. Οι ναζί έχουν ξεκινήσει το κυνήγι των Εβραίων. Ο Ζιλ συλλαμβάνεται μαζί με άλλους ομοεθνείς του και στέλνεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Την τελευταία στιγμή γλυτώνει το θάνατο επειδή έπεισε τους Γερμανούς πως δεν είναι Εβραίος αλλά Πέρσης. Τότε ο διοικητής του στρατοπέδου, Κοχ, ζητά να του μάθει περσικά, επειδή σκέφτεται μετά τον πόλεμο να ανοίξει εστιατόριο στο Ιράν.

Η ζωή του Ζιλ κρέμεται από μία κλωστή καθώς υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί το ψέμα του. Έτσι αρχίζει να επινοεί «περσικές» λέξεις τις οποίες διδάσκει στον Κοχ. Σιγά-σιγά δημιουργείται μια ξεχωριστή σχέση ανάμεσα στον αιχμάλωτο και το διοικητή η οποία όμως δεν αρέσει στους άλλους κρατούμενους ούτε στους στρατιώτες. Και όσο περνά ο καιρός το σχέδιο του Ζιλ κινδυνεύει να αποκαλυφθεί καθώς κάποιοι αρχίζουν να υποψιάζονται πως δεν είναι στα αλήθεια Πέρσης. Ο κλοιός στενεύει.

«Οι Κρουντς: Νέα εποχή» (The Croods: New age) , του Τζόελ Κρόφορντ: Οι Κρουντς χρειάζονται ένα νέο μέρος για να ζήσουν. Έτσι λοιπόν η προϊστορική οικογένεια ξεκινάει την αναζήτηση μιας ασφαλέστερης περιοχής που θα αποτελεί το σπιτικό της.

«Κρουέλα» (Cruella), του Γκρεγκ Γκιλέσπι: Στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1970, ένα ορφανό κορίτσι, η Εστέλλα, ονειρεύεται να κατακτήσει τον κόσμο της μόδας και να γίνει σχεδιάστρια. Ιδιαίτερα οξυδερκής καταφέρνει να βρεθεί κοντά στη διάσημη φασιονίστα βαρόνη φον Χέλμαν, η οποία θα διακρίνει το μεγάλο ταλέντο της κοπέλας. Ανάμεσα στις δύο γυναίκες θα δημιουργηθεί μια εκρηκτική σχέση ενώ μια σειρά από γεγονότα και αποκαλύψεις θα αναγκάσουν την Εστέλλα να αποκαλύψει τη διαβολική πλευρά του εαυτού της και να μεταμορφωθεί σε άγρια, εκδικητική κι αμείλικτη Κρουέλλα! 

«Ένα ήσυχο μέρος 2» (A quiet place part 2), του Τζον Κρασίνσκι: Η οικογένεια Άμποτ μετά τα θανατηφόρα γεγονότα στο σπίτι αντιμετωπίζουν τώρα τους κινδύνους του έξω κόσμου. Όμως τα πλάσματα που κυνηγούν δεν αποτελούν τη μοναδική απειλή. Θρίλερ τρόμου.

                                                                                                Σινεφίλ

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s