“Το Χρυσό Γάντι”, μια ταινία του Φατίχ Ακίν

Μια συμφωνία του τρόμου

του Στράτου Κερσανίδη

Το Χρυσό Γάντι είναι ένα παρακμιακό μπαρ σε μια κακόφημη γειτονιά του Αμβούργου. Πελάτες του, άνδρες με σκοτεινό παρελθόν, χαμένοι μέσα στους προσωπικούς τους λαβυρίνθους, πνιγμένοι στον καπνό και το αλκοόλ και ξεπεσμένες πόρνες οι οποίες προσφέρουν τα γερασμένα τους κορμιά για ένα ποτήρι ποτό. Ατμόσφαιρα ζόφου και σήψης σε ένα περιβάλλον χωρίς αύριο.

Ο Φριτζ, ένας κακομούτσουνος άνδρας, ζει σε μια βρομερή σοφίτα και επισκέπτεται καθημερινά το Χρυσό Γάντι για να πιει και να ψαρέψει καμιά γηραλέα απελπισμένη πόρνη να του ζεστάνει το κρεβάτι. Μόνο που πολλές φορές αυτές οι πόρνες πέφτουν θύματα της παρανοϊκής του μανίας και τα κομμένα μέλη τους καταλήγουν σε μια αποθηκούλα κάτω από τον νεροχύτη της σοφίτας. Μοναχικές υπάρξεις που κανείς δεν πρόκειται να τις αναζητήσει ποτέ.

Αυτήν είναι η αληθινή ιστορία του Φριτς Χόνκα, ενός κατά συρροή δολοφόνου ο οποίος συντάραξε την κοινή γνώμη στη Γερμανία τη δεκαετία του 1970. Κι αυτήν επέλεξε ο Φατίχ Ακίν να μεταφέρει στον κινηματογράφο, επιχειρώντας ένα έμμεσο σχόλιο στο οικονομικό θαύμα της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Με εικόνες που θυμίζουν ταινίες του γερμανικού εξπρεσιονισμού (και ιδίως το “Μ, ο δολοφόνος του Ντίσελντορφ”, του Φριτζχ Λανγκ) αλλά με την προσωπική του ματιά, ο Φατίχ Ακίν μεταφέρει στο θεατή τον τρόμο και την αγριότητα μέσα από εικόνες ωμής βίας που σοκάρουν. Κι αν ο Λανγκ και οι άλλοι του εξπρεσιονισμού, “έβλεπαν” το ναζισμό να έρχεται, ο Ακίν “βλέπει” τα απόνερα που άφησε το πέρασμά του.

Ο Χόνκα είναι το “άλλο” πρόσωπο της ευημερίας, εκείνο που πρέπει να παραμείνει κρυφό. Το οποίο όμως δεν είναι παρά η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, αποτέλεσμα της ίδιας κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής συνθήκης.

Σκηνοθεσία κυνική, χωρίς στρογγυλέματα, μετωπική αντιμετώπιση ενός θέματος που δεν μπορεί να κρυφτεί. Αντίθετα πρέπει να αποκαλυφθεί σε όλες τις τρομακτικές του διαστάσεις. Αυτό επιχειρεί ο Φατίχ Ακίν. Να αφηγηθεί τα γεγονότα με τρόπο ανελέητο, δε θέλει να ωραιοποιήσει ούτε να δικαιολογήσει. Θέλει να κοιτάξει μαζί μας, όχι τον μηχανισμό γέννησης της βίας αλλά το αποτέλεσμά του. Δεν είναι κοινωνιολόγος, κινηματογραφιστής είναι!

Βέβαια τα συμπεράσματα βγαίνουν, καθώς ο Χόνκα δεν είναι απλά σάπιος αλλά ζει μέσα στην σαπίλα. Και δεν παύει να είναι άνδρας ο οποίος δολοφονεί γυναίκες!

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s