«Η ΕΜΜΟΝΗ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 9/9/2019)

Αναζητώντας την αλήθεια

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Ένα από τα θέματα που συχνά απασχολούν την κοινή γνώμη είναι η απονομή της δικαιοσύνης. Και δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις συγκάλυψης ή απόκρυψης ώστε να μην αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που αναλογούν αλλά σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες εξεύρεσης των αληθινών ενόχων. Όταν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ενοχής και η κοινή γνώμη λειτουργεί περισσότερο με το θυμικό, τις προκαταλήψεις και τις αναπόδεικτες «βεβαιότητες».

«Λόγω έλλειψης στοιχείων, η δικαστική αλήθεια είναι ουσιαστικά βασισμένη σε φήμες και συκοφαντίες. Είναι εύκολο να δημιουργήσεις έναν ένοχο βασισμένος σε συναισθήματα, προβολές και φαντασιώσεις», λέει  ο Αντουάν Ρεμπό, σκηνοθέτης της ταινίας «Η εμμονή» (Une intime conviction), η οποία πραγματεύεται μια τέτοια υπόθεση.

Καταρχήν να σημειώσουμε πως η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Και συγκεκριμένα στην υπόθεση Ζακ Βιγκέρ η οποία απασχολεί από το 2009 τη γαλλική κοινή γνώμη. Ο σκηνοθέτης μιλώντας για τον άνθρωπο από τον οποίο εμπνεύστηκε λέει:

«Ένας φίλος μου, το 2009, μου μίλησε για τον Ζακ Βιγκέρ, καθηγητή Νομικής στην Τουλούζη και μου τον περιέγραψε ως έναν κάπως παράξενο άνδρα, αλλά πολύ κινηματογραφόφιλο, τον οποίο και είχε γνωρίσει σε ένα φεστιβάλ και ο οποίος κατηγορείτο πως δολοφόνησε τη σύζυγό του, που είχε εξαφανιστεί πριν από εννέα χρόνια. Πρότεινε το θέμα αυτό να γυριστεί σε ταινία».

Επιφυλακτικός στην αρχή ο Αντουάν Ρεμπό, γοητεύτηκε από την υπόθεση και παρακολούθησε στο κακουργιοδικείο δύο δίκες σχετικά με την υπόθεση, όπου γνώρισε τα δυο παιδιά του κατηγορούμενου, τα οποία μεγάλωσαν ακούγοντας επί μια δεκαετία πως η μητέρα τους εξαφανίστηκε και πως ο πατέρας τους κατηγορείται πως την έχει δολοφονήσει.«Ξαφνικά ανακάλυψα τον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης στη χώρα μου, αλλά και τον πόνο μιας οικογένειας καταδικασμένης στην αβεβαιότητα», λέει ο Ρεμπό και κάπως έτσι αποφάσισε να μπει στην περιπέτεια να μεταφέρει στον κινηματογράφο την υπόθεση Βιγκέρ.

Στην ταινία βλέπουμε τη Νόρα, μια γυναίκα ένορκο στην πρώτη δίκη να προσπαθεί να βρει στοιχεία υπέρ του κατηγορούμενου επειδή πιστεύει με πάθος πως είναι αθώος. Έτσι απευθύνεται σε έναν γνωστό δικηγόρο και τον πείθει να αναλάβει την υπεράσπιση του Βιγκέρ στο Εφετείο. Οι δυο τους ξεκινούν μια δύσκολη μάχη για την απονομή δικαιοσύνης ενώ η θέση του κατηγορουμένου γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Όμως η Νόρα επιμένει σε τέτοιο βαθμό ώστε η αναζήτηση της αλήθειας της γίνεται εμμονή.

Όπως λέει ο σκηνοθέτης, «ο κινηματογράφος οφείλει μεταξύ άλλων να δίνει και μια άλλη προοπτική. Να αφηγηθεί αυτή τη δίκη και να φωτίσει από κοντά τη διαδικασία της δικαιοσύνης. Να μας παρουσιάσει τη λειτουργία του Κακουργιοδικείου σήμερα. Να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την πολυπλοκότητα της διαδικασίας και να κατανοήσουμε το δράμα που εξελίσσεται κατά τη διάρκεια μιας δίκης. Η ταινία σέβεται όσα ελέχθησαν στο κοινό και στις  τηλεφωνικές συνομιλίες. Αναφορικά με την υπόθεση δεν χρειάστηκε να επινοήσουμε κάτι. Τα πάντα είναι αληθινά. Μόνο η Νόρα είναι φανταστικό πρόσωπο στην υπόθεση αυτή».

Τελειώνοντας αξίζει να σταθούμε στις εξαιρετικές ερμηνείες της Μαρίνα Φόις και του Ολιβιέ Γκουρμέ.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s