«ΤΟ ΒΑΠΟΡΑΚΙ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 5/1/2019) 

Ποτέ δεν είναι αργά

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Έχει φτάσει αισίως τα 88 αλλά συνεχίζει να κάνει ταινίες. Αυτή τη φορά μάλιστα εκτός από τη σκηνοθεσία αποφάσισε να κρατήσει για τον εαυτό του και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δέκα χρόνια μετά από τη τελευταία φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Τότε ήταν το «Γκραν Τορίνο» (2008), τώρα είναι η νέα του ταινία «Το βαποράκι» (The mule), η οποία βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Ο λόγος για τον Κλιντ Ίστγουντ, έναν από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες αλλά και μία από τις πλέον αντιφατικές προσωπικότητες στο αμερικάνικο σινεμά.

Πολιτικά συντηρητικός, υποστηρικτής των Ρεπουμπλικάνων, ο Κλιντ Ίστγουντ, μας έχει προσφέρει μερικές από τις πιο προοδευτικές ταινίες στις οποίες αναφέρεται μεν στις χαμένες παραδοσιακές αξίες αλλά μέσα από μια προοδευτική και βαθιά ανθρωπιστική προσέγγιση. Έτσι με τις ταινίες του έχει αντιταχθεί ακόμη και σε στερεοτυπικές αντιλήψεις της συντηρητικής Αμερικής προβληματισμένος κι ο ίδιος για την πορεία που ακολουθεί η χώρα του και συνολικά ο δυτικός κόσμος. Οι ήρωές του λειτουργούν με βάση τους δικούς τους ηθικούς κώδικες, παραμένουν σταθεροί σε αυτούς ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστούν.

Στο «Βαποράκι», ο Κλιντ Ίτσγουντ ερμηνεύει τον Ερλ Στόουν, έναν άνδρα βετεράνο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με τις επιλογές της ζωής του. Τώρα, που πλησιάζει τα 90 μπροστά στην χρεοκοπία της επιχείρησής του και βυθισμένος στις τύψεις, με αποκορύφωμα την αδυναμία του να βοηθήσει οικονομικά στο γάμο της εγγονής, αποφασίζει να επανορθώσει. Κάνοντας έναν απολογισμό καταλήγει πως δεν πρόσφερε όσο χρόνο έπρεπε στην οικογένειά του και θεωρεί πως υπήρξε κακός σύζυγος και κακός πατέρας. Πιστεύει πως μπορεί και τώρα να επανορθώσει εξασφαλίζοντας κάποια χρήματα για τους αγαπημένους του. Και τότε του παρουσιάζεται μια μοναδική ευκαιρία. Του προτείνουν να μεταφέρει ναρκωτικά με το αυτοκίνητό του, καθώς η οδήγηση είναι κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, έχοντας περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του στο δρόμο οδηγώντας εξαιτίας της δουλειάς του. Επειδή δύσκολα η αστυνομία μπορεί να υποψιαστεί έναν ηλικιωμένο άνδρα να είναι μπλεγμένος σε εμπόριο ναρκωτικών, ο Ερλ θα τα καταφέρει περίφημα. Κι όχι μόνον αυτό αλλά σύντομα αρχίζει να ανεβαίνει και στην ιεραρχία του καρτέλ. Κάποια στιγμή όμως θα μπει στο στόχαστρο του Κόλιν Μπέιτς, ενός πράκτορα στο τμήμα δίωξης ναρκωτικών, ο οποίος αρχίζει να τον υποπτεύεται και να παρακολουθεί τις κινήσεις του.

Ο Κλιντ Ίστγουντ, λέει για την ταινία του: «Ο Ερλ δεν τα έχει πάει καλά με την οικογένεια του, αλλά την ίδια στιγμή αυταπατάται, δίνοντας συμβουλές στους άλλους για οικογενειακά θέματα. Τώρα θέλει να ασχοληθεί με την οικογένεια, αλλά είναι πια δύσκολο». Και συνεχίζει: «Είναι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, χρειάζεται χρήματα, αλλιώς θα χάσει το σπίτι του και το έργο μιας ζωής. Μόλις κερδίσει χρήματα, δεν μπορεί να αντισταθεί και κάνει τον Ρομπέν των Δασών για να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Αλλά είναι στην παρανομία και αυτό είναι επικίνδυνο. Μου άρεσε η ιδέα αυτού του τύπου που έχει τόσα εμπόδια να ξεπεράσει».

Ο σεναριογράφος, Νικ Σενκ, έχει εμπνευστεί από μια πραγματική ιστορία. «Το πιο επιτυχημένο βαποράκι στην ιστορία του καρτέλ της Σιναλόα ήταν ο λιγότερο ύποπτος τύπος: ένας 90χρονος τύπος που ταξίδευε για δουλειές. Τον λάτρευαν. Τον πότιζαν και τον τάιζαν. Οπότε άρχισα από αυτό», λέει.

Για το χαρακτήρα που ερμηνεύει, ο Ίστγουντ λέει: «Είχα διαβάσει το άρθρο στους Τάιμς της Νέας Υόρκης για τον τύπο στον οποίο βασίσαμε τον Ερλ και μου άρεσε η ιδέα να παίξω έναν ρόλο της ηλικίας μου. Πάντα παρατηρώ και μαθαίνω πράγματα, όπως και ο Ερλ. Όσο περισσότερο ζεις, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι δεν ξέρεις τα πάντα. Οπότε, απλώς συνεχίζεις». «Νιώθει σαν σωτήρας, αλλά ηθικά καταρρέει. Ξέρεις ότι κάνει κάτι που δεν είναι σωστό και μια μέρη θα πληρώσει το τίμημα» λέει ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής.

Για την ιστορία αναφέρουμε πως ο Κλίντ Ίστγουν έχει σκηνοθετήσει 40 ταινίες ενώ έχει παίξει σε περισσότερες από 70.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Η Άγρια αχλαδιά» (Ahlat agaci), του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν: Ο νεαρός Σινάν μετά τις σπουδές του επιστρέφει στο χωριό του. Εν τω μεταξύ έχει γράψει το πρώτο του βιβλίο και σκέφτεται πως θα το εκδώσει. Γύρω από το κέντρο ο Τζεϊλάν αρχίζει να ξεφλουδίζει με φλας μπακ τα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν στον ασφυκτικό μικρόκοσμο του χωριού. Ιδιαίτερα με τη σχέση του Σινάν με τον πατέρα του, Ιντρίς, συνταξιούχο δάσκαλο ο οποίος ξοδεύει όλα του τα λεφτά στο τζόγο. Εκτός από τον τζόγο, ο Ιντρίς σκάβει καθημερινά και με επιμονή ένα πηγάδι παρά το γεγονός πως όλοι του λένε πως δεν πρόκειται να βρει ποτέ νερό.

Μέσα από συναντήσεις με διάφορους ανθρώπους, ο Σινάν θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει διάφορα σκοτεινά σημεία μέσα του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μια κοπέλα από το σχολείο, ο δήμαρχος του χωριού, ένας εργολάβος, ένας γνωστός συγγραφέας, δυο ιμάμηδες, οι παλιού του φίλοι, η οικογένειά του. Ο Τζεϊλαν δίνοντας μεγάλη σημασία στους διαλόγους και λιγότερο στην εικόνα, εξερευνά για μια ακόμη φορά την ίδια την ύπαρξη του ήρωά του και το πώς αυτός φτάνει να συνειδητοποιήσει το μέγεθός του κι όλα αυτά μέσα από τις σχέσεις του με την οικογένεια αλλά και το ιδιότυπο περιβάλλον ενός μικρού επαρχιακό τόπου. Διεισδυτικός και με κριτική ματιά, ο μεγάλος τούρκος σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα πορτρέτο της πατρίδας του τοποθετώντας μέσα σε αυτό το μεγάλο κάδρο τους ήρωές του.

Ακόμη μια γοητευτική ταινία, η οποία παρά τη μεγάλη της διάρκεια (188 λεπτά) και την πυκνότητα των νοημάτων, κατορθώνει να μαγνητίσει, να γοητεύσει και να κρατήσει τους θεατές γραπωμένους.

Επίσημη πρόταση της Τουρκίας για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ.

«Το πράσινο βιβλίο» (Green book), του Πίτερ Φαρέλι: Κατά τη δεκαετία του 1960 ο αμερικανικός Νότος δεν ήταν ακόμη ιδιαίτερα φιλόξενος τόπος για τους Αφροαμερικάνους. Εκείνη την εποχή, λοιπόν, ένας διάσημος παγκοσμίως πιανίστας, ο δρ. Ντον Σίρλεϊ, ξεκινάει από το Μανχάταν για μια μεγάλη περιοδεία στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Ο έγχρωμος Σίρλεϊ για τις ανάγκες του ταξιδιού προσλαμβάνει ως οδηγό τον Τόνι Λιπ, ο οποίος εργαζόταν ως πορτιέρης σε μια ιταλοαμερικανική γειτονιά στο Μπρονξ. Ο λευκός οδηγός λοιπόν και ο μαύρος εργοδότης ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι έχοντας ως μόνο οδηγός το Πράσινο Βιβλίο, δηλαδή έναν ταξιδιωτικό οδηγό ο οποίος υποδεικνύει τα ελάχιστα καταλύματα και εστιατόρια τα οποία είναι ασφαλή για τους Αφροαμερικανούς. Στο ταξίδι αυτό θα αντιμετωπίσουν πολλές καταστάσεις, άλλοτε έντονα ρατσιστικές και άλλοτε φιλικές καθώς και τη μεταξύ τους παράξενη σχέση η οποία θα δοκιμαστεί μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες.  «Destroyer», της Καρίν Κουσάμα: Η Έριν Μπελ, ντεντέκτιβ στην αστυνομία του Λος Άντζελες, βρίσκεται σε μυστική αποστολή στην Καλιφόρνια με σκοπό να εξαρθρώσει μια εγκληματική σπείρα της οποίας ηγείται ένας τρομερός μαφιόζος, ο Σίλας. Η Μπελ προσπαθεί να διεισδύσει στη συμμορία αλλά σε μια αποτυχημένη ληστεία της συμμορίας κινδυνεύσει να αποκαλυφθεί η ταυτότητά της και ο Σίλας καταφέρνει να διαφύγει. Έχουν περάσει από τότε κάμποσα χρόνια όταν ο επικίνδυνος κακοποιός επιστρέφει ακόμη πιο δυνατός άρα και περισσότερο επικίνδυνος. Αυτή τη φορά έχει καταστρώσει ένα σχέδιο με το οποίο σκοπεύει να κάνει τη μεγαλύτερη ληστεία τράπεζας στην ιστορία! Όμως η Έριν, η οποία έχει ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του από το παρελθόν ετοιμάζεται να τον σταματήσει. Θα τα καταφέρει;

«Μια δεύτερη ευκαιρία» (Second act), του Πίτερ Σίγκαλ: Η 43χρονη Μάγια, ιδιοκτήτρια καταστήματος λιανικής, βλέπει τα όνειρά της να μην πραγματοποιούνται. Όμως αρπάζει την πρώτη ευκαιρία που της δίνεται για να κατακτήσει τη λεωφόρο Μάντισον και να αποδείξει στους γιάπηδες της Νέας Υόρκης πως η ίδια η ζωή μπορεί να διδάξει πολύ περισσότερα από τα ακριβά κολέγια.

«Escape room», του Άνταμ Ρομπιτελ: Έξι άγνωστοι μεταξύ του ‘παίκτες’ μπαίνουν στο escape room και καλούνται να βρουν την έξοδο από κάθε δωμάτιο σε μια διαδικασία γεμάτη δυσκολίες και δυσεπίλυτους γρίφους. Δυνατό ψυχολογικό θρίλερ για γερά νεύρα.

«Γουίλι» (Wheely), του Γιουσρί Αμπντούλ Χαλίμ: Ο Γουίλι είναι ένα αυτοκίνητο που εργάζεται ως ταξί αλλά ονειρεύεται να τρέξει σε αγώνες ταχύτητας. Όταν ερωτεύεται ένα σπορ αυτοκίνητο η ζωή του αλλάζει.

«Η απίστευτη ιστορία του γιγαντιαίου αχλαδιού» (Den utrolige historie om den kampestore pare), των Φίλιπ Αϊνστάιν Λίπσκι, Γιόργκεν Λέρνταμ, Αμαλί Νέζμπι Φικ: Ο ελέφαντας Σεμπάστιαν και η γάτα Μίτσο προσπαθούν να βρούν τον εξαφανισμένο δήμαρχο της πόλης τους. Ο εξαφανισμένος έχει προλάβει με μήνυμά του να τους ενημερώσει πως βρίσκεται σε ένα Μυστηριώδες νησί και έχει κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη. Μαζί με το μήνυμα τους έχει αφήσει και έναν σπόρο ο οποίος την επόμενη μέρα έχει φυτρώσει και έχει γίνει ένα τεράστιο αχλάδι. Το αχλάδι το μετατρέπουν σε πλοίο, χάρις στον καθηγητή Γκλουκόζ και με αυτό προσπαθούν να φτάσουν στο Μυστηριώδες νησί.

Σινεφίλ  

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s