59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (4)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Λογοτεχνία, κοινωνία και πολιτική

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Στο σημερινό, τέταρτο σημείωμά μας από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κάνουμε αναφορά σε πέντε ταινίες. Δύο από αυτές είναι βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κάθε μία. Πρόκειτια για τ το «Μαγικό δέρμα» του Κωνσταντίνου Σαμαρά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και «Η δεξιά τσέπη του ράσου», του Γιάννη Λαπατά, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη.

Υπάρχουν άλλες δύο ταινίες στις οποίες ξεχωρίζει η έντονη κοινωνική ματιά. Πρόκειται για τη «Η δουλειά της», του Νίκου Λαμπότ και το «Holy booom», της Μαρίας Λάφη.

Τέλος, είναι μια πολιτική ταινία, με θέμα το Κυπριακό, του Μάριου Πιπερίδη, με τίτλο «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», η οποία έχει κερδίσει τις καρδιές του κοινού.

«Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», του Μάριου Πιπερίδη

Ο Γιάννης σχεδιάζει να φύγει από την Κύπρο σε μερικές μέρες. Στο μεταξύ χρωστά λεφτά σε κάποιους ύποπτους τύπους αλλά και πέντε ενοίκια. Όταν όμως ο σκύλος του, ο Τζίμι, μια μέρα περνά τη Νεκρή Ζώνη και μπαίνει στην κατεχόμενη Λευκωσία, αναγκάζεται να περάσει από την άλλη πλευρά και να τον φέρει. Όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν εάν στην επιστροφή δεν αντιμετώπιζε ένα αναπάντεχο πρόβλημα. Ενώ κανείς δε ζητά διαβατήριο, οι Ελληνοκύπριοι δεν του επιτρέπου να περάσει τον Τζίμι στην Ελληνοκυπριακή πλευρά επειδή απαγορεύεται να εισέρχονται ζώα από το Βορά στο Νότο. Έτσι αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια ενός Τουρκοκύπριου ο οποίος θα τον συστήσει σε κάποιον λαθρέμπορο για να περάσει παράνομα τον Τζίμι από τα κατεχόμενα στην ελεύθερη Κύπρο. Μεγάλο μπλέξιμο!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία η οποία την βλέπει κανείς με τέτοια ευχαρίστηση που δεν καταλαβαίνει πως περνά η ώρα. Βασισμένη σε ένα πολύ έξυπνο και δεμένο σενάριο και μια σκηνοθεσία σφιχτή, χωρίς να κάνει κοιλιά ούτε στιγμή αποτελεί αυτό που αποκαλούμε ‘σινεμά με τα όλα του’. Η ταινία έχει δράση, ανατροπές, χιούμορ, πολύ καλές ερμηνείες, ωραίο φινάλε. Αλλά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτό. Γιατί όλο το ‘ζουμί’ είναι η ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη επάνω στο Κυπριακό.  Ο παραλογισμός των συνόρων, η βαρβαρότητα της κατοχής και το πώς επηρεάζονται οι ζωές των ανθρώπων και από τις δύο πλευρές, Αφήστε δε που δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε τις παγιωμένες ιδέες που έχουν τόσο οι μεν όσο και οι δε για τους «άλλους». Που όμως όταν έρθουν σε επαφή μοιάζουν να αμβλύνονται.

Συμπέρασμα: η ταινία μου άρες, τη φχαριστήθηκα! (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

«Μαγικό δέρμα», του Κωνσταντίνου Σαμαρά

Ο Νίκος θέλει, έχει επιθυμίες. Θέλει να γίνει συγγραφέας, θέλει και την Κρίστι με την οποία είναι πολύ ερωτευμένος. Παρόλα αυτά η ζωή τον πηγαίνει από αποτυχία σε αποτυχία. Όταν και μέρα τον περιθάλπει ένας συλλέκτης, του προσφέρει όμ,τι θέλει από την τεράστια συλλογή του. Ο Νπκος διαλέγει ένα πολύτιμο βάζο το οποίο όμως μέσα του κρύβει ένα κουτάκι στο οποίο βρίσκεται ένα κομμάτι δέρμα αλόγου. Αυτό είναι το κλειδί για να πετύχει όλα όσα επιθυμεί. Φυσικά με ένα πολύ ακριβό κόστος.

Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς μεταφέρει στο σινεμά το ομότιτλο βιβλίο του Ονορέ του Μπαλζάκ, με μια σύγχρονη και ιδιαίτερη ματιά. Το αποτέλεσμα είναι μια ‘δύσκολη’ ταινία στην οποία το παράδοξο, συμβαδίζει με το γκροτέσκο αλλά πίσω και από τα δύο αναδύεται η θλίψη. Παρότολμο και φιλόδοξο εγχείρημα, το οποίο συνοδεύεται από ιδιαίτερη φροντίδα στα κοστούμια, τα σκηνικά και τη φωτογραφία με αποτέλεσμα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εικαστικό αισθητικό αποτέλεσμα. (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ)

«Η δουλειά της», του Νίκου Λαμπότ

Η Παναγιώτα, νοικοκυρά γύρω στα 40, ζει μια ανιαρή ζωή με τον άνδρα και τα δυο της παιδιά. Γνωρίζει ελάχιστα γράμματα –με δυσκολία μπορεί να διαβάσει- και το μοναδικό πράγμα που γνωρίζει είναι να φροντίζει την οικογένειά της. Όταν όμως ο άντρας της μένει άνεργος, η Παναγιώτα αποφασίζει να αναζητήσει δουλειά και προσλαμβάνεται από μια ιδιωτική εταιρία καθαρισμού για λογαριασμό ενός νέου πολυκαταστήματος. Δουλεύει με αφοσίωση και συνέπεια και δε λέει κουβέντα όταν βιώνει την εργασιακή εκμετάλλευση. Η Παναγιώτα μέσα από τις νέες συνθήκες της ζωής της αρχίζει να κοινωνικοποιείται, να νιώθει χρήσιμη και οικονομικά ανεξάρτητη. Μετά από αυτό ποτέ δε θα είναι ο ίδιος άνθρωπος.

Με κοφτερή, διεισδυτική ματιά ο Νίκος Λαμπότ αφηγείται μια ανθρώπινη ιστορία, μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Διεισδύει με εξαιρετικό τρόπο στις κοινωνικές συνθήκες, μιλά για τις εργασιακές σχέσεις αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που αναδεικνύει είναι η σχέση της ηρωίδας της με το οικογενειακό και το κοινωνικό της περιβάλλον. Με πολύ καλή δουλειά στους χαρακτήρες, ο Λαμπότ παρουσιάζει μια ταινία λιτή, σφιχτοδεμένη η οποία δε χάνει το στόχο της. Ο οποίος είναι η θέση της γυναίκας στην οικογένεια, στον εργασιακό χώρο και μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

«Η δεξιά τσέπη του ράσου», του Γιάννη Λαπατά 

Ένας καλόγερος ζει σε ένα μοναστήρι μαζί με τη σκυλίτσα του. Είναι ο μοναδικός καλόγερος που έχει μείνει στη μονή και η Σίσυ, η σκυλίτσα, είναι η μοναδική του συντροφιά. Τη μέρα που πεθαίνει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, η σκυλίτσα του φέρνει στον κόσμο τρία κουταβάκια. Όμως το πρωί θα τη βρει νεκρή με τα τρία κουταβάκια πλάι της.

Το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη μεταφέρεται με υποδειγματικό τρόπο στον κινηματογράφο από το Γιάννη Λαπατά ο οποίος σέβεται απόλυτα το κείμενο και την ατμόσφαιρα. Μια εντελώς ανθρωποκεντρική προσέγγιση στην οποία υπερισχύει ο άνθρωπος του θείου και να ανθρώπινα συναισθήματα της μεταφυσικής.

Στρωμένη σκηνοθεσία, η οποία ακολουθεί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του κεντρικού χαρακτήρα, με έντονο το στοιχείο της γνήσιας συγκίνησης. (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ)

 «Holly boom», της Μαρίας Λάφη

Ο 16χρονος Ιγκέ είναι από τις Φιλιππίνες και ζει με τους γονείς του οι οποίοι διατηρούν εστιατόριο. Ο Μανού είναι από την Αφρική, συγκατοικεί με την κοπέλα του, τη Λένα η οποία το έχει σκάσει από το σπίτι της και έχει ύποπτα πάρε-δώσε. Η Άντια είναι από την Αλβανία και ζει σε ένα υπόγειο μαζί με το μωρό της και χωρίς διαβατήριο που το κρατούν κάποιοι μαφιόζοι. Η Θάλεια είναι μια ηλικιωμένη Ελληνίδα η οποία έχει ένα μικρό εργαστήριο επισκευής ρούχων. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μένουν στην ίδια πολυκατοικία κάπου στην Αθήνα. Όταν ένα βράδυ ο Ιγκέ ανατινάζει με τους φίλους του ταχυδρομικό κουτί στη γειτονιά θα επηρεαστούν οι ζωές όλων. Γιατί μαζί με του κουτί θα καεί το LSD που περιμένει ο Μανού, τα έγγραφα που χρειάζεται η Άντια και ένα γράμμα για τη Θάλεια από το χαμένο παιδί της. Οι ζωές όλων αυτών των ανθρώπων αλληλοεπηρεάζονται, σχέσεις δοκιμάζονται και νέες σχέσεις δημιουργούνται σε μια ταινία σκηνοθετημένη με νεύρο και με έντονη κοινωνική ματιά σε μια πολυεθνική Αθήνα που αλλάζει. Η σκηνοθέτιδα προσεγγίζει  τους ήρωές της με αγάπη, ευαισθησία και διακριτικότητα καθώς και θέματα όπως ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση και η παραβατικότητα έχοντας πάντοτε στο επίκεντρό της τον άνθρωπο. Ωραίο σενάριο μέσα σε απολύτως ρεαλιστικό πλαίσιο και σκηνοθεσία στιβαρή και μετρημένη. (ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ)

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s