«Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/9/2018)

Μια ονειροπαρμένη κωμωδία

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

«Ήτανε λέει λεφτάδες, ρέστοι, μπερδεμένοι

Και τραγουδούσαν από το βράδυ ως το πρωί

Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει

Ήτανε λέει, ήτανε λέει…»

Άκης Πάνου

 

Με οκτώ ταινίες στο ενεργητικό του –η προηγούμενη πριν από 14 χρόνια- ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ένας κινηματογραφιστής που αγαπούμε, επανέρχεται με αυτήν την ‘ονειροπαρμένη κωμωδία’, όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος.

«Έκανα μια ονειροπαρμένη κωμωδία. Μια ταινία για το γέλιο, τη χαρά, το τραγούδι, τη μουσική, τον έρωτα, γιατί στη ζωή υπάρχουν κι’ άλλα πράγματα εκτός από τα οικονομικά», λέει ο Πανουσόπουλος, συστήνοντάς μας την ταινία του «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει». Κι όλο αυτό είναι εμπνευσμένο από τους στίχους του τραγουδιού «Ήτανε λέει», σε στίχους και μουσική του Άκη Πάνου, το οποίο σε πρώτη εκτέλεση ερμήνευσε το 1975 ο Μανώλης Τοπάλης.

Ποια είναι όμως η χώρα αυτή στην οποία αναφέρεται ο τίτλος της ταινίας; Είναι το Αρμενάκι, ένα φανταστικό αιγαιοπελαγίτικο νησί στο οποίο οι άνθρωποι ζουν έξω από τις γνωστές νόρμες με μοναδικό τους σκοπό τη χαρά της ζωής. Αδιαφορούν για το τουριστικό συνάλλαγμα, θεωρούν το χρήμα ξεπερασμένο και τα αυτοκίνητα αχρείαστα. Σε αυτό το νησί φτάνουν ο Φελίξ, ένας γάλλος ευρωβουλευτής και η Αύρα, μια νεαρή οικονομολόγος, οι οποίοι είναι δεν έχουν ιδέα για τον τρόπο ζωής των κατοίκων του νησιού. Εκεί θα συναντηθούν με τον αλλοπαρμένο δάσκαλο, Βιτόριο και την πληθωρική χήρα, Χρύσα. Ο Φελίξ ερωτεύεται παράφορα τη Χρύσα, ενώ η Αύρα ξαναβρίσκει τον ανεκπλήρωτο νεανικό της έρωτα, τον ιταλό αρχιτέκτονα Βιτόριο, που εδώ και 10 χρόνια είναι δάσκαλος στο Αρμενάκι.

Φυσικό είναι οι ζωές των δύο επισκεπτών του νησιού να επηρεαστούν και να αλλάξουν όταν θα έρθουν σε επαφή με τους ντόπιους. Ο Πανουσόπουλος μέσα από δύο ερωτικές ιστορίες περιγράφει την Ελλάδα και τους Έλληνες, τον τρόπο ζωής και τη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα και τις δυσκολίες της, ο οποίος είναι ο ίδιος «μ΄ αυτόν που θα έφτιαχνε ολονών το κέφι», συμπληρώνει ο σκηνοθέτης. Αυτό ακριβώς συμβολίζει το Αρμενάκι, δηλαδή το κέφι, το πάθος, τον έρωτα, το χορό και το τραγούδι. Είναι ένας τόπος ιδεατός, συμβολικός, ένα τόπος που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζει αλλά οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν.

Υπάρχει όμως στην πραγματικότητα ένας τέτοιο νησί; Οι συνειρμοί σίγουρα οδηγούν στην Ικαρία, όπου γυρίστηκε η ταινία, έναν τόπο που δε μοιάζει με τους άλλους και οι άνθρωποί του έχουν τη δική τους προσέγγιση για τη ζωή. Άλλωστε ο Πανουσόπουλος έχει δεσμούς με την Ικαρία, από τον καιρό της εξορίας του πατέρα του. «Οι Ικαριώτες είναι μοναδικοί», λέει για τη φιλοσοφία ζωής των κατοίκων, που συμμετέχουν στην ταινία ενώ πολλοί κρατούν και βασικούς ρόλους. Σε «υπέροχη εμπειρία» αναφέρεται ο σκηνοθέτης μιλώντας για τα γυρίσματα, και χαρακτηρίζει την ταινία ως «ένα ντοκιμαντέρ σκηνοθετημένο με την έννοια του καθημερινού για μια  άλλη προσέγγιση της ζωής, συντροφιά με τους Ικαριώτες». Και συνεχίζει: «Δεν προτείνω βέβαια σοβαρά αυτά που παρουσιάζονται στην ταινία, δεν αποτελούν λύσεις, είναι αστεία… για να γελάσουμε. Το απαντάει και στο ρεφρέν του τραγουδιού του ο Άκης Πάνου…  ‘άστον να λέει του χει σαλέψει το μυαλό’».

Μια ταινία η οποία χωρίς να παίρνει πολιτική θέση στοχεύει στον πυρήνα αυτού που (πρέπει να) επιδιώκει η πολιτική, δηλαδή στην ανθρώπινη ευτυχία. Όπως χαρακτηριστικά λέει η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, η οποία ερμηνεύει την Αύρα, «ελπιδοφόρα θα τη χαρακτήριζα την ταινία. Αν και ο πατέρας μου δεν θέλει να περνάει μηνύματα μέσα από τις ταινίες. Δεν τον ενδιαφέρουν τα διδακτικά έργα».

 

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

«ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ»

Ποιος ήταν ο Τζον Κάλαχαν;

 Γεννημένος το 1951, ο Τζον Κάλαχαν έμεινε παράλυτος στα 21 του χρόνια μετά από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα το οποίο συνέβη μετά από ένα δυνατό μεθύσι. Καθηλωμένος πλέον σε καροτσάκι ο Κάλαχαν δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε, όχι μόνον να ζει αλλά και κατάφερε να γίνει διάσημος καρτουνίστας. Τα θέματά του ήταν αρκετά προκλητικά καθώς αφορούσαν συχνά ζητήματα τα οποία θεωρούνταν ταμπού στη γελοιογραφία, όπως για παράδειγμα οι αρρώστιες και οι αναπηρίες. Ο Κάλαχαν πέθανε το 2010.

Βασισμένη στη ζωή του Τζον Κάλαχαν είναι η ταινία «Μην ανησυχείς δε θα φτάσει μακριά με τα πόδια» (Don’t worry, he won’t get far on foot), του Γκας Βαν Σαντ με τον Γιοακίν Φίνιξ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στην ταινία παρακολουθούμε το πώς το τραγικό δυστύχημα άλλαξε τη ζωή του Τζον Κάλαχαν, ο οποίος μέσα από την τέχνη βρήκε το νόημα της ζωής. Ο ίδιος ανακάλυψε το ταλέντο του την εποχή που έκανε φυσιοθεραπείες. Τελικά ασχολήθηκε με αυτό, τα σκίτσα του άρχισαν να δημοσιεύονται ενώ ο ίδιος συνέχισε –παρά την αναπηρία του- να ζει έντονα, προκλητικά και με πολύ αλκοόλ!

Η ιδέα να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη η ζωή του Τζον Κάλαχαν προέκυψε 20 χρόνια πριν όταν το πρότεινε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς στο Γκας Βαν Σαντ.

«Γνώριζα το Τζον από τη δεκαετία του ’80 στο Πόρτλαντ», αναφέρει ο Βαν Σαντ. Ήμασταν δύο καλλιτέχνες που επιχειρούσαμε να γίνουμε γνωστοί την ίδια χρονική περίοδο, αν κι εκείνος τα κατάφερε πριν από μένα».

Μετά το θάνατο του Γουίλιαμς το 2014, ο Βαν Σαντ αποφάσισε να ξαναπροσπαθήσει, όντας όμως πιο πιστός στο βιβλίο (αυτοβιογραφία) αυτή τη φορά. «Οι προηγούμενες εκδοχές του σεναρίου ήταν πολύ πιο «τρελές», ίσως επειδή ο Ρόμπιν ήταν μέρος τους. Προσπαθήσαμε επίσης να βάλουμε πάρα πολλά στοιχεία από τη ζωή του Κάλαχαν σε μία μόνο ταινία. Το βιβλίο από μόνο του ωστόσο είναι πολύ δυνατό και κατέληξα να επικεντρωθώ σε ένα μόνο κεφάλαιο του, εκείνο που περιέγραφε την αποτοξίνωση του Τζον από το αλκοόλ».

Σ.Κ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Προβάλλονται επίσης οι ταινίες:

«Το σπίτι με το ρολόι στον τοίχο» (The house with a clock in its wall), του Ιλάι Ροθ: Ο Λούις, ένα μικρό αγοράκι, μένει ορφανός και τη φροντίδα του αναλαμβάνει ο θείος του, Τζόναθαν. Κοντά του θα ανακαλύψει τη μαγεία αφού ο θείος του αλλά και η καλύτερή του φίλη, η Φλόρενς, είναι μάγοι! Όταν ο Λούις ανακαλύψει πως μέσα στους τοίχους του σπιτιού κρύβεται ένα ρολόι το οποίο έχει τη δύναμη να καταστρέψει τον κόσμο, θα προσπαθήσουν να το σταματήσουν!

«Ο Τζόνι Ίνγκλις ξαναχτυπά» (Johnny English stikes again), του Ντέιβιντ Κερ: Η επιστροφή του Ρόουαν Άτκινσον, στο ρόλο που τόσο αγαπήθηκε, εκείνο του ατζαμή πράκτορα, Τζόνι Ίνγκλις, είναι σίγουρα ευπρόσδεκτη. Αυτή τη φορά, μετά από μια ηλεκτρονική επίθεση ενός χάκερ, αποκαλύπτονται τα ονόματα όλων των βρετανών μυστικών πρακτόρων! Ο Τζόνι αναλαμβάνει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από την κυβερνοεπίθεση με ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα.

«Χάσαμε το δρόμο… στοπ» (Contromano), του Αντόνιο Αλμπανέζε: Ο Μάριο Καβαλάρο είναι 50 ετών, ζει στο Μιλάνο, εργάζεται στο μαγαζί που κληρονόμησε από τον πατέρα του και αντιπαθεί τις αλλαγές! Θέλει όλα να γίνονται στην ακρίβεια, να υπάρχει τάξη και σεβασμός. Η ζωή του κυλά ανάμεσα στο μαγαζί και τον αγαπημένο του κήπο που έχει φτιάξει στην ταράτσα του σπιτιού του. Όμως μπορεί να μην του αρέσουν οι αλλαγές αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τον ίδιο. Θα πάρει την πρώτη ταραχή όταν το αγαπημένο του μπαρ θα πωληθεί σε έναν Αιγύπτιο. Η δεύτερη θα είναι ακόμη πιο δυνατή και θα ακούει στο όνομα Όμπα, ενός Σενεγαλέζου, ο οποίο απλώνει και πουλάει το εμπόρευμά του μπροστά στο μαγαζί του Μάριο. Θέλοντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει την τάξη, αποφασίζει να απαγάγει τον υπαίθριο πωλητή και να τον μεταφέρει πίσω στην πατρίδα του! Ο Όμπα δέχεται να «απελαθεί» αλλά θέτει ως όρο να πάρουν μαζί και την αδελφή του, Νταλιντά. Όμως ο Μάριο ερωτεύεται την Νταλιντά και η κατάσταση περιπλέκεται. Και θα περιπλακεί ακόμη περισσότερο αφού η κοπέλα δεν είναι αδελφή του Όμπα αλλά αρραβωνιαστικιά του!

«Υπεράνω πάσης υποψίας» (The catcher was a spy) του Μπεν Λιούιν: Ο Μο Μπεργκ είναι διάσημος αθλητής του μπέιζ μπολ. Μιλάει 9 γλώσσες και είναι τακτικός φιλοξενούμενος σε ένα γνωστό τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Βρισκόμαστε στα μέσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το Γραφείο Υπηρεσιών Ασφαλείας αποφασίζει να εκμεταλλευτεί τις ικανότητες του Μπεργκ. Ο νεαρός κατάσκοπος εκπαιδεύεται με σκοπό να εμποδίσει τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, έναν γερμανό επιστήμονα, να κατασκευάσει ατομική βόμβα.

«Η Κλεό 5 με 7» (Cleo de 5 a 7), της Ανιές Βαρντά: Η Κλεό είναι μια γαλλίδα τραγουδίστρια που περιμένει τα αποτελέσματα κάποιων ιατρικών εξετάσεων που έκανε. Πιστεύει ότι έχει καρκίνο και ότι θα πεθάνει σύντομα. Σε δυο ώρες έχει ραντεβού με το γιατρό και μέχρι τότε περιπλανιέται στους δρόμους του Παρισιού.

Ταινία του 1962.

                                                                                  Σινεφίλ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s