«ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΓΚΡΙΝ»

(από την ΕΠΟΧΗ, 22/7/2018)

Μια γυναίκα με όραμα

Του Στράτου Κερσανίδη

Σύμφωνα με τους κανόνες της Ιστορίας, ο κόσμος αλλάζει από σημαντικούς, επώνυμους ανθρώπους και μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Είναι όλα εκείνα τα οποία διδασκόμαστε στο μάθημα της Ιστορίας. Όμως στην πραγματικότητα και επί της ουσίας, ο κόσμος αλλάζει καθημερινά χάρις στον αγώνα που κάνουν κάποιοι άνθρωποι που τα ονόματά τους δεν πρόκειται να γραφτούν στα βιβλία ούτε οι πράξεις τους να θεωρηθούν ως κομβικά γεγονότα τα οποία φέρνουν θετικές ανατροπές. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν οράματα και θέλουν να δημιουργήσουν,  να αλλάξουν παγιωμένες καταστάσεις και να κινητοποιήσουν ένα στάσιμο περιβάλλον. Δυστυχώς όμως τα οράματα έχουν εχθρούς και είναι αυτοί οι οποίοι βολεύονται στην ιστορική ακινησία, δεν επιθυμούν αλλαγές επειδή μέσω των αυτών των αλλαγών αμφισβητείται η κοινωνική ιεραρχία που σε απλά ελληνικά σημαίνει πως κινδυνεύει η εξουσία και άρα τα συμφέροντά τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος με όραμα είναι η ηρωίδα της ταινίας «Το βιβλιοπωλείο της κυρίας Γκριν» (The bookshop), της καταλανής σκηνοθέτιδας, Ιζαμπέλ Κοϊξέ.

Τέλη της δεκαετίας του 1950, στο Χάρντμποροου, μια μικρή παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας, η Φλόρενς Γκριν, μια νέα γυναίκα η οποία έχασε τον άνδρα της στον πόλεμο, αποφασίζει να νοικιάσει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο και να κάνει πράξη το όνειρό της που είναι να ανοίξει ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Όμως σύντομα θα διαπιστώσει πως βρίσκεται σε εχθρικό περιβάλλον καθώς θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη στενομυαλιά και το συντηρητισμό της μικρής κοινωνίας. Τα νήματα της αντίδρασης κινεί η ισχυρή γυναίκα του Χάρντμποροου, η κυρία Βάιολετ Γκάμαρ, η οποία με την πρόφαση πως θέλει να δημιουργήσει ένα πολιτιστικό κέντρο στο χώρο που η κυρία Γκριν έφτιαξε το βιβλιοπωλείο, κάνει τα πάντα για να τη διώξει. Όταν μάλιστα θα φέρει στο βιβλιοπωλείο της το αριστούργημα του Ναμπόκοφ, «Λολίτα», θα ξυπνήσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά των κατοίκων τα οποία θα υποδαυλίσει η κυρία Γκάμαρ για να πετύχει το σκοπό της. Ολόκληρη σχεδόν η κοινωνία της πόλης, άλλοι φανερά κι άλλοι κρυφά, τάσσονται στο πλευρό της ισχυρής και πλούσιας κυρίας Γκάμαρ. Η οποία έχει πολύ υψηλές διασυνδέσεις στο Λονδίνο τις οποίες και θα ενεργοποιήσει. Μοναδικοί σύμμαχοι της Φλόρενς Γκριν, είναι η Κριστίν, μια μαθήτρια η οποία τη βοηθά στοπ βιβλιοπωλείο και ο μοναχικός κύριος Έντμουντ Μπράντις, ο οποίος ζει απομονωμένος στην έπαυλή του, με μοναδική συντροφιά τα βιβλία του. Κι αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να συζητήσει και να ανταλλάξει απόψεις για τα βιβλία. Οι συσχετισμοί λοιπόν, δεν είναι καθόλου ευνοϊκοί για το βιβλιοπωλείο της κυρίας Γκριν.

Η ταινία της Ιζαμπέλ Κοιξέ, η οποία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα της Πενέλοπε Φιτζέραλντ, “Το βιβλιοπωλείο”, προβλήθηκε στο 68ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου όπου και απέσπασε πολύ καλές κριτικές.

Τρυφερή και συγκινητική ματιά για τον αγώνα μιας γυναίκας η οποία προσπαθεί να πραγματοποιήσει το όνειρό της σε ένα περιβάλλον που μισεί τα όνειρα. Και κατ’ επέκταση είναι ο αγώνας της προόδου εναντίον της συντήρησης και ο αγώνας των απλών ανθρώπων εναντίον της εξουσίας. Κι αν θέλουμε να κοιτάξουμε ακόμη πιο βαθιά είναι και ο ρόλος της κοινωνίας η οποία χωρίς να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, συμμαχεί με τους ισχυρούς ή σιωπά και έτσι ενδυναμώνει και νομιμοποιεί την αδικία αντιστρέφοντας ακόμη και την έννοια της ηθικής.

Αλήθεια τι φοβάται περισσότερο η καθεστηκυία τάξη αν όχι την αφύπνιση των ανθρώπων η οποία επιτυγχάνεται μόνον με τη μόρφωση; Αυτήν λοιπόν πρέπει να σταματήσει, πρέπει να τους κρατήσει μακριά από τα βιβλία τα οποία λειτουργούν ως βραδυφλεγείς βόμβες εναντίον ενός συστήματος πλαστών αξιών και κρυφών ή φανερών συμφερόντων. Κάποιοι έκαιγαν τα βιβλία. Στο Χάρντμποροου κλείνουν το βιβλιοπωλείο. Και δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για ένα μικρό βιβλιοπωλείο, μια προσωπική επιχείρηση όπως αυτά που αντιμετωπίζουν καθημερινά τον κίνδυνο του αφανισμού μπροστά στον ανταγωνισμό από τις μεγάλες κι απρόσωπες επιχειρήσεις του χώρου.

Η σκηνοθέτιδα λέει για την ηρωίδα της: «Η Φλόρενς είναι μια χαμηλή φωνή με μια υψηλή ιδέα. Η ήσυχη αυτή γυναίκα στο ήσυχο χωριό της πολύ ήσυχης μεταπολεμικής βΑγγλίας είναι ένα καμπανάκι για όλους, ώστε να αναλαμβάνουν την ευθύνη να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Είναι μια αλληγορία για τον αδύναμο που δεν έχει την υποστήριξη κανενός και δεν πιστεύει στον εαυτό του, όμως μπορεί να κάνει τα πάντα».

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s