«ΤΥΦΛΗ ΑΓΑΠΗ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 18/3/2018)

Φώς μέσα απ’ το σκοτάδι

Του Στράτου Κερσανίδη

Η ελπίδα και η λαχτάρα για ζωή μπορούν να ξεπηδήσουν ακόμη κι από το πιο βαθύ σκοτάδι. Το φως υπάρχει παντού, αρκεί να θέλουμε να το βρούμε.

Η Ναόμι Καβάζε στην ταινία «Τυφλή αγάπη» προσεγγίζει τις σχέσεις δύο ανθρώπων οι οποίοι, για διαφορετικούς λόγους ο κάθε ένας, αντιμετωπίζουν καταστάσεις με τις οποίες πρέπει να αναμετρηθούν. Από τη μια μεριά είναι η Μιζάκο, μια νέα κοπέλα η οποία ‘ντύνει’ με ακουστικές περιγραφές, κινηματογραφικές ταινίες, ώστε να μπορούν να τις παρακολουθήσουν άτομα με προβλήματα όρασης. Ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεπεράσει το θάνατο του πατέρα της και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της μητέρας της. Από την άλλη είναι ο Μασάγια Νακαμόρι,  ένας φωτογράφος ο οποίος χάνει σταδιακά την όρασή του και ζει με τη διαρκή αγωνία της οριστικής τύφλωσης. Συναντιούνται κατά τη διάρκεια της επένδυσης με λόγο μιας ταινίας, όπου η Μιζάκο περιγράφει και ο Μασάγια ο οποίο συμμετέχει σε ένα γκρουπ ατόμων με προβλήματα όρασης, κάνουν τις παρατηρήσεις τους. Η σχέση τους δε θα αρχίσει πολύ καλά, καθώς ο άνδρας κάνει αυστηρές παρατηρήσεις στην κοπέλα. Όταν όμως η Μιζάκο ανακαλύψει τις φωτογραφίες του θα διαπιστώσει πως τη συνδέουν με το δικός της παρελθόν. Αυτό θα τους φέρει κοντά και σύντομα θα διαπιστώσουν πως το φως μπορεί να έχει κι άλλες μορφές. Εκείνη θα δει πίσω από το παρελθόν της ένα αισιόδοξο μέλλον κι εκείνος θα αντιμετωπίσει με θάρρος την αναπηρία του.

Η ταινία της Καβάζε, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2017, είναι μια τολμηρή και ταυτόχρονο τρυφερή διείσδυση στην πραγματικότητα της ζωής και τα προβλήματά της. Τα οποία ακόμη κι όταν φαίνονται αξεπέραστα, πάντοτε υπάρχει κάποιος τρόπος να τα αντιμετωπίσουμε. Αρκεί να τον ανακαλύψουμε και, κυρίως, να θέλουμε να ψάξουμε.

Η σκηνοθεσία συνδυάζει το λυρισμό με το ρεαλισμό σε σωστές δόσεις. Ισορροπημένη, ανθρώπινη, τρυφερή αλλά και σκληρή όπου χρειάζεται. Κι αυτό συμβαίνει κυρίως στα σημεία που ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα δικά τους προβλήματα, όταν η καθημερινότητα έρχεται να τους υπενθυμίσει τις αδυναμίες τους.

Ευαισθησία και διακριτικότητα χαρακτηρίζουν τη χαμηλών τόνων ταινία της Ναόμι Καβάζε. Η συνάντηση, η σύγκρουση, η γνωριμία, η εμπιστοσύνη και η αποδοχή είναι τα στάδια στη σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Οι χαρακτήρες των οποίων αποδίδονται πειστικότατα από την Αγιάμε Μισάκι και τον Μασατόσι Ναγκάζε.

Πολύ καλή ταινία που θα σας συγκινήσει με το θέμα της και θα σας σαγηνεύσει με τις εικόνες της.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s