«ΝΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/2/2018)

Η ομορφιά της αγάπης

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Λούκα Γκουαντανίνο με την ταινία του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» (You call me by your name), σκηνοθετεί το μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν, κλείνοντας έτσι μια τριλογία στην οποία περιλαμβάνονται και οι προηγούμενες ταινίες του «Είμαι ο έρωτας» (2009) και «Κάτω από τον ήλιο» (2015).

Η ερωτική επιθυμία μπορεί να υπάρξει ανεξαρτήτως φύλου. Μπορεί να είναι εντελώς αναπάντεχη ακόμη και για τους ίδιους τους ανθρώπους που τη νιώθουν. Να είναι μια ανακάλυψη του ίδιου μας του εαυτού, μια αποκάλυψη που φέρνει ταραχή, αμφιταλάντευση κι αβεβαιότητα γι’ αυτό που συμβαίνει. Αλλά υπάρχει, και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην την αφήσουμε να φύγει γιατί θα μας στοιχειώσει.

Δεκαετία του 1980 σε μια επαρχιακή πόλη στη Λομβαρδία, στη Βόρεια Ιταλία ο 17χρονος Έλιο Πέρλμαν, περνά το καλοκαίρι του στην οικογενειακή βίλα, μαζί με τους γονείς του. Ο Έλιο νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, φλερτάρει με τη συνομήλική του, Μάρτσια και απολαμβάνει τη θερινή ραστώνη. Η ζωή του όμως θα αναστατωθεί όταν θα τους επισκεφθεί ένας αμερικανός καθηγητής, οικογενειακός φίλος και συνεργάτης του πατέρα του, ο Όλιβερ. Ο Έλιο αρχίζει να αισθάνεται μια έντονη έλξη για τον Όλιβερ που θα οδηγήσει και τους δύο σε δρόμους άγνωστους. Όπως λέει ο σκηνοθέτης, «ο Έλιο, ο Όλιβερ και η Μάρτσια έχουν μπλέξει σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι, όμοιο με αυτό που περιέγραψε κάποτε ο Τρούμαν Καπότε ως τον έρωτα, που δεν έχει γεωγραφία, δεν ξέρει από σύνορα».

Υπέροχη ταινία την οποία ο σκηνοθέτης οικοδομεί λίγο-λίγο χωρίς να εκβιάζει την εξέλιξη. Με τρόπο διακριτικό και διεισδυτικό, αφήνει την υπόθεση να εξελιχθεί έτσι όλα όσα συμβαίνουν να φαντάζουν εντελώς φυσιολογικά. Δίνει χρόνο στο θεατή να νιώσει τα συναισθήματα των ηρώων και σχεδόν να ξεχάσει πως πρόκειται για δύο άτομα του ιδίου φύλου και να επικεντρωθεί περισσότερο στους χαρακτήρες αυτούς καθαυτούς παρά στο φύλο τους. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί τις ψηφίδες της αφήγησης έτσι ώστε να μην αφήνει ρωγμές, να μη μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων αλλά προχωρά σε βάθος. Έτσι αρχίζει να εξερευνά και να αποκαλύπτει τις κρυφές πτυχές της ερωτικής επιθυμίας, το φόβο και την ανασφάλεια που προκαλείται μπροστά σε μια ενδεχόμενη απόρριψη. Και βέβαια την ορμή η οποία ακολουθεί μετά την αποδοχή και από τον άλλον.

Στο όμορφο τοπίο της ιταλικής υπαίθρου αναδεικνύει τα σώματα και τα βλέμματα, μέσα σε μια αισθησιακή ατμόσφαιρα κι όλα όσα γίνονται, έρχονται με τρόπο φυσικό, απλά, ως αναπόφευκτη κατάληξη.

Ο Γκουαντανίνο κατάφερε να κάνει μια ταινία στην οποία αυτό που κυριαρχεί, αυτό που μένει δεν είναι η ομοφυλοφιλική σχέση  των δύο ανδρών αλλά ο έρωτας δύο ανθρώπων, η αγάπη και η ομορφιά της και μάλιστα με μια ποιητική προσέγγιση. Τολμηρή ταινία, ως θέμα, αλλά καθόλου προκλητική, βαθιά ανθρώπινη και διακριτική, τρυφερή και αισθησιακή.

Ένα από τα κορυφαία σημαία στην ταινία είναι όταν προς το τέλος ο Έλιο συζητά με τον πατέρα του και ο δεύτερος του αποκαλύπτει πως γνωρίζει και στέκεται στο πλευρό του. Χαρακτηριστικά του λέει: «Αν είσαι αρκετά τυχερός να νιώσεις κάτι βαθύ, ακόμα κι αν πονάει, μην το διώξεις μακριά. Είναι απώλεια να νιώσεις κάτι όμορφο και μετά να προσπαθήσεις να προσποιηθείς ότι δεν συνέβη».

Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών συμπληρώνουν αυτήν την υπέροχη ταινία, ένα λαμπερό κινηματογραφικό διαμάντι από την Ιταλία.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

«ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΦΟΝΩΝ»

Ο μακελάρης του Λονδίνου                                                                                            

Μια αιματοβαμμένη ιστορία με φόνους αφηγείται ο Χουάν Κάρλος Μεδίνα στη ταινία του «Ημερολόγιο φόνων» (The Limehouse Golem). Είναι η ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου ο οποίος έχει αναστατώσει την περιοχή Λάιμχαουζ στο Λονδίνο και έχει φέρει την αστυνομία σε πολύ δύσκολη θέση.

Η χρονιά είναι το 1880, μερικά χρόνια πριν από την εμφάνιση του Τζακ του Αντεροβγάλτη (ο πρώτος φόνος που αποδίδεται στον Τζακ συνέβη το 1888). Οι άγριοι φόνοι έχουν τρομοκρατήσει τους κατοίκους της περιοχής και το μυστήριο το οποίο καλύπτει το δράστη τους έχει κάνει να πιστεύουν πως δράστης είναι το Γκόλεμ, μυθικό πλάσμα της εβραϊκής παράδοσης (Βίβλος, ψαλμός 139). Το γλυπτό αυτό ομοίωμα που κατασκεύασε κάποιος ραβίνος και του έδωσε ζωή, έχει εμπνεύσει στο παρελθόν τους γερμανούς σκηνοθέτες Πάουλ Βέγκενερ και Καρλ Μπέζε, οι οποίοι το 1920 γύρισαν την ταινία «Γκόλεμ», δείγμα του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Στο «Ημερολόγιο φόνων», όλα ξεκινούν όταν βρίσκεται νεκρός στο κρεβάτι του ο δημοσιογράφος, Τζον Κρι. Οι έρευνες της αστυνομίας οδηγούν στη σύλληψη της συζύγου του, Ελίζαμπεθ, η οποία είναι ηθοποιός σε ένα σόου. Ένας άπειρος επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιάρντ, ο Τζον Κίλντερ, αναλαμβάνει την υπόθεση. Οι έρευνές του τον οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Κρι είναι το Γκόλεμ και έτσι προσπαθεί να σώσει την Ελίζαμπεθ, η οποία έχει καταδικαστεί, από την αγχόνη.

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία στην οποία κυριαρχεί το μυστήριο και οι ανατροπές. Η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε μισοφωτισμένα δωμάτια και σε μισοσκότεινα δρομάκια, με φωτοσκιάσεις και λονδρέζικη ομίχλη. Έτσι έχουμε ένα εξπρεσιονιστικό φιλμ νουάρ, ατμοσφαιρικό, με ρυθμό και πολύ καλές ερμηνείες.

Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς ο σκηνοθέτης εμπλέκει στην ταινία του τρία πρόσωπα που εμπλέκονται ως μάρτυρες στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Το πρώτο είναι ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος πέθανε το 1883 στο Λονδίνο. Το δεύτερο είναι ο άγγλος συγγραφέας Τζορτζ Γκίσινγκ (1857-1903) και το τρίτο ο Νταν Λίνο. Ο τελευταίος είναι μυθιστορηματικό πρόσωπο από το βιβλίο «Ο Νταν Λίνο και η κωμωδία του τρόμου», του Πίτερ Ακρόιντ (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), στο οποίο είναι βασισμένο και το σενάριο της ταινίας.

Στρα. Κερ.   

 

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

Προβάλλονται επίσης, οι ταινίες:

 

«Ανθρώπινη ροή» (Human flow), του Άι Γουέι Γουέι: «Θα είναι μεγάλη πρόκληση να αναγνωρίζουμε ότι ο κόσμος συρρικνώνεται. Και άνθρωποι από διαφορετικές θρησκείες και κουλτούρες θα πρέπει να μάθουν να συμβιώνουν».

Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του κινέζου καλλιτέχνη και ακτιβιστή, Άι Γουέι Γουέι ακολουθεί και καταγράφει το ατελείωτο ποτάμι των 65 εκατομμυρίων ανθρώπων που μετακινούνται παγκοσμίως. Θύματα του πολέμου, της πείνας, της κλιματικής αλλαγής αποτελούν έναν τεράστιο αριθμό, τον μεγαλύτερο από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει τόσο τις επιδράσεις του φαινομένου της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και το αντίκτυπο σε ανθρώπινο επίπεδο μέσα από προσωπικές ιστορίες.

Έχει γυριστεί σε 23 χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία, η Τουρκία, το Αφγανιστάν αλλά και το Μεξικό καταγράφοντας τις μετακινήσεις ανδρών, γυναικών και παιδιών στην αναζήτηση ενός ασφαλούς τόπου, ενός καταφυγίου, μιας νέας πατρίδας. Ένα ντοκιμαντέρ που σημαίνει το συναγερμό για να ένα φαινόμενο το οποίο δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του, όσοι φράχτες κι ναν σηκωθούν. Το ερώτημα που θέτει ο Αν Γουέι Γουέι, και πρόκειται για ένα παγκόσμιο ερώτημα στο οποίο ρέπει να απαντήσουν οι ισχυροί του κόσμου, είναι: Θα επιλέξει η παγκόσμια κοινωνία να απορρίψει το φόβο και τα προσωπικά συμφέροντα και να επιλέξει την ελευθερία, το σεβασμό προς τους συνανθρώπους;

«Τα αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ» (Film stars don’t die in Liverpool), του Πολ ΜακΓκίγκαν: Το 1978 στο Λίβερπουλ, ο Πίτερ Τάρνερ, νεαρός ηθοποιός, γνωρίζεται με τη διάσημη αμερικανίδα ηθοποιό, Γκλόρια Γκράχαμ η οποία κατά τις δεκαετίες 1940-50 είχα λάμψει στο Χόλιγουντ σε ρόλους φαμ φατάλ σε διάφορα φιλμ νουάρ. Γνωρίστηκαν ενώ διανυκτέρευαν σε ένα ξενώνα. Εκείνος, λίγο πριν τα 30, δε γνώριζε την ταυτότητα της Γκράχαμ. Παρά τη διαφορά ηλικίας, δημιούργησαν ένα δυνατό και βαθύ ερωτικό δεσμό. Παθιασμένοι και οι δύο, οδηγούν τη ζωή τους στα άκρα. Η Γκλόρια, η εκκεντρική ντίβα του σινεμά, στρέφεται πάντοτε στον Τάρνερ κάθε φορά που χρειάζεται στήριξη. Από αυτόν αντλεί παρηγοριά και δύναμη μέχρι και τις τελευταίες της τραγικές στιγμές.

Η ταινία είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του Πίτερ Τάρνερ, που εκδόθηκαν το 1986 και όπου καταγράφει τη σχέση του με την Γκράχαμ.

«Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση» (Fifty shades feed), του Τζέιμς Φόλεϊ:  Ό Κρίστιαν Γκρέι και η Αναστάζια Στιλ έχουν παντρευτεί. Όμως ο Τζακ Χάιντ, ο πρώην εργοδότης της Αναστάζια, θέλει να την εκδικηθεί.

Αυτό είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας που βασίστηκε στην ομώνυμη συγγραφική τριλογία του Ε. Λ. Τζέιμς.

Σινεφίλ

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s