ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (από 19 έως 25/10/2017)

Από το http://www.stokokkino.gr

Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κι ακόμη δέκα!

Του Στράτου Κερσανίδη

Το  30ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ξεκινά σήμερα το βράδυ, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με την προβολή της μυθικής «Μισαλλοδοξίας» του Ντέιβιντ Γκρίφιθ, συνοδεία ζωντανής μουσικής. Το Πανόραμα θα διαρκέσει ως την 1 Νοεμβρίου και οι προβολές θα γίνονται στους κινηματογράφους Ααβόρα και Έλλη.

Εκτός όμως από το Πανόραμα η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα φέρνει 10 νέες ταινίες. Από αυτές κάποιες ξεχωρίζουν με πρώτη και καλύτερη τη νέα δημιουργία του σημαντικού ρώσου σκηνοθέτη, Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ, «Χωρίς αγάπη», ένα ψυχολογικό θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις. Όμως μαγνήτης για τους σινεφίλ είναι και η «Μητέρα!», του Ντάρεν Αρονόφσκι, ένα ιδιότυπο θρίλερ με σουρεαλιστική ματιά. Πως όμως μπορεί να περάσει απαρατήρητο το «Onirica», του πολωνού Λεχ Μαγιέφσκι, ο οποίος πριν από μερικά χρόνια μας είχε μαγέψει με το αριστουργηματικό «Ο μύλος κι ο σταυρός»; Και βέβαια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την «Τελευταία πινελιά», του Στάνλεϊ Τούτσι, βιογραφική ταινία με κεντρικό πρόσωπο το ζωγράφο και γλύπτη, Αλμπέρτο Τζιακομέτι.

Σημαντικό μερίδιο ανήκει και στον ελληνικό κινηματογράφο με δύο σημαντικές ταινίες. Η πρώτη είναι το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Μνήμες», του βετεράνου και πάντα μάχιμου Νίκου Καβουκίδη, ένα αληθινό μάθημα Ιστορίας. Η δεύτερη είναι η δροσερή, νεανική ταινία «Όντως φιλιούνται;», του Γιάννη Κορρέ, που αγαπήσαμε στο περσινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τη συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Προβάλλονται επίσης οι περιπέτειες «Παγκόσμιος κίνδυνος» και «Ριψοκίνδυνοι άνδρες», η κωμωδία «Χειρότερα δε γίνεται» και η παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, «Γοριλομπελάδες».

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

NELYUBOV

Σκηνοθεσία: Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
Πρωταγωνιστούν:
Μαριάνα Σπίβακ, Αλεξέι Ροζίν, Ματβέι Νοβίκοφ

Ένας καθημερινός πόλεμος, δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα και στη μέση ο άμαχος πληθυσμός. Η Ζένια και ο Μπόρις πουλούν το σπίτι τους επειδή χωρίζουν. Η ένταση μεταξύ τους είναι πολύ μεγάλη, αλληλοκατηγορούνται και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα για να ξεκινήσουν καινούργιες ζωές με νέους συντρόφους. Ο γιος τους, ο 12χρονος Αλιόσα, βιώνει την ένταση και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως, εκτός από τους γονείς του που ζουν χωρίς μεταξύ τους αγάπη, δε δείχνουν καμία αγάπη ούτε γι’ αυτόν. Όχι μόνο δεν τον διεκδικεί κανείς για λογαριασμό του, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αντίθετα, θέλουν να τον ‘φορτώσουν’, ο ένας στον άλλον. Ένα πρωί ο Αλιόσα θα φύγει για το σχολείο. Την επόμενη μέρα οι γονείς του ανακαλύπτουν πως δεν επέστρεψε τη νύχτα στο σπίτι. Η εξαφάνισή του θα τους θορυβήσει, θα αρχίσει μια μεγάλη έρευνα για να βρεθεί, αλλά η Ζένια κι ο Μπόρις, απομακρύνονται ακόμη περισσότερο.

Το συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ «Χωρίς αγάπη» (Melyubov), του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ είναι μια καταβύθιση μέσα στον ανθρώπινο εγωισμό. Κι αν κρύβεται πίσω από λέξεις όπως ‘δικαίωμα’ ή ‘ελευθερία’, δεν παύει να είναι εγωισμός. Κι ακόμη χειρότερα, αποποίηση ευθυνών.

Με ιδιαίτερη μαεστρία, ο ρώσος σκηνοθέτης, ξεδιπλώνει την αφήγησή του. Ενώ η έρευνα για την ανεύρεση του εξαφανισμένου Αλιόσα συνεχίζεται, οι γονείς του εξακολουθούν να συγκρούονται. Είναι πραγματική η ανησυχία τους ή μήπως υποκρίνονται; Μήπως κατά βάθος βολεύει και τους δύο η εξαφάνισή του; Κι ο Αλιόσα; Γιατί εξαφανίστηκε; Έπεσε θύμα εγκληματικής ενέργειας; Έπεσε θύμα δυστυχήματος; Μήπως η εξαφάνιση ήταν ο μοναδικός τρόπος να αντιδράσει και να διεκδικήσει την αγάπη των γονιών του;

Όλα τα θρίλερ που σέβονται τον εαυτό τους δίνουν μια λύση, καταλήγουν στην αποκάλυψη του μυστηρίου. Στην περίπτωση του Ζβιάνγκιτσεφ δε συμβαίνει το ίδιο. Όχι επειδή δε δίνει λύση, απλώς η λύση είναι διφορούμενη. Το σίγουρο είναι πως ο Αλιόσα παραμένει εξαφανισμένος. Έχει όμως σκοτωθεί ; Ζει ή έχει πεθάνει; Η απάντηση υπονοείται κατά κάποιον τρόπο, αλλά ταυτόχρονα αναιρείται. Γιατί ο Αλιόσα είναι το θύμα, το οποίο όμως, έχει καταφέρει να ‘δραπετεύσει’. Και ως ‘δραπέτης’ που η τύχη του αγνοείται, ίσως αποτελεί την ελπίδα για την επαναθεμελίωση μιας συνεκτικής κοινωνίας, όχι εγωιστικών όντων αλλά ελευθέρων ανθρώπων.

Ο Ζβιάνγκιτσεφ κάνει το σινεμά που αγαπώ. Χωρίς ευκολίες αλλά και χωρίς να είναι ‘στριφνός’ κερδίζει το θεατή από την πρώτη στιγμή. Στη συνέχεα τον οδηγεί βήμα – βήμα στην κορύφωση, φορτώνοντάς τον με ερωτηματικά, ως πρώτη ύλη προβληματισμού. «Θα ήθελα να παραλληλίσω το ‘Χωρίς αγάπη’ με το ‘Σκηνές από ένα γάμο’ του Μπέργκμαν, τοποθετημένο σε διαφορετική χρονική περίοδο με διαφορετικούς χαρακτήρες: κοινοί αστοί στερούμενοι αυτογνωσίας, ένα μέσο σύγχρονο ζευγάρι», λέει ο σκηνοθέτης. Και συνεχίζει: «Η μεταμοντέρνα εποχή μας είναι μια μεταβιομηχανική κοινωνία με συνεχή ροή πληροφορίας αποδεχόμενη από ανθρώπους που  δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για άλλους ανθρώπους, παρά μόνο τους βλέπουν ως το μέσο για κάποιο σκοπό. Στις μέρες μας ισχύει το ‘ο καθένας για τον εαυτό του’. Ο μόνος τρόπος διεξόδου από αυτή την αδιαφορία είναι η αφοσίωση στους άλλους, ακόμη και ξένους, όπως οι εθελοντές που αναζητούν το χαμένο παιδί, χωρίς καμία υπόσχεση για ανταμοιβή, σα να ήταν το νόημα της ζωής. Κάθε πράξη αποκτά νόημα. Είναι απλά το μέσο καταπολέμησης της απανθρωπιάς και της αποδιοργάνωσης του κόσμου».

 

ΟΝΤΩΣ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κορρές

Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Πετρόπουλος, Ηρώ Μπέζου, Όμηρος Πουλάκης, Αλέξανδρος Βούλγαρης, Κατερίνα Παπανδρέου, Γιολάντα Καλογεροπούλου

Ένα νεαρό ζευγάρι. Ο Ντάνης και η Στέλλα. Η σχέση τους βρίσκεται στην αρχή και είναι πολύ ερωτευμένοι. Ένας φίλος, ο Αχιλλέας, τους επισκέπτεται. Η συζήτηση αρχίζει. Συζητούν για πολλά και διάφορα. Για τις σχέσεις, τον κόσμο αλλά και για τα στερεότυπα. Η κουβέντα κυλά, σε φλας μπακ βλέπουμε το πώς ξεκίνησε η σχέση του Ντάνη και της Στέλλας.

Αν υπάρχει μια λέξη η οποία κατά την άποψή μου μπορεί να αποδώσει την ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας, είναι: Φρεσκαδούρα! Εντάξει, μπορεί να μην ιδιαίτερα δόκιμη λέξη σε ένα κείμενο κινηματογραφικής κριτικής αλλά επιτέλους ας ξεπεράσουμε τη σοβαροφάνεια και… τα στερεότυπα!

Ο Γιάννης Κορρές έχει σκηνοθετήσει μια πολύ ευχάριστη ταινία στην οποία κυριαρχεί ο διάλογος. Οι τρεις πρωταγωνιστές συζητούν για διάφορα χωρίς, όμως, να γίνονται κουραστικοί. Μιλούν όμορφα, έχουν τα επιχειρήματα τους, δε λένε ανοησίες ούτε μιλούν βερμπαλιστικά.Έχει γίνει πολύ καλή και προσεκτική δουλειά στους διαλόγους κάτι που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές. Και είναι προς τιμήν του σκηνοθέτη. επειδή πιστεύω πως το να κάνεις μια ταινία η οποία βασίζεται στο λόγο δεν είναι καθόλου εύκολο. Βέβαια η ταινία δεν είναι μόνον λόγος είναι και σκηνοθεσία δροσερή, ανάλαφρη. Μια ταινία για τη γενιά που πλησιάζει τα τριάντα, με τους προβληματισμούς και τα βάσανά της διανθισμένη με αρκετό χιούμορ. Ο θεατής τη βλέπει με ευχαρίστηση, τη ρουφάει, δεν τον κουράζει ούτε στιγμή.  Αφήστε δε που οι τρεις πρωταγωνιστές είναι απολαυστικοί, αποπνέουν νιάτα και ομορφιά και, κατ’ επέκταση, αισιοδοξία!

Η ταινία προβλήθηκε στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

ΜΝΗΜΕΣ

Σκηνοθεσία: Νίκος Καβουκίδης

«Η απώλεια της ιστορικής μνήμης σημαίνει απώλεια της ικανότητας να κατανοήσουμε το παρόν και να προβλέψουμε το μέλλον». Μια πανθομολογούμενη αλήθεια βγαλμένη από το στόμα του Νίκου Καβουκίδη, ενός κινηματογραφιστή που βρίσκεται στο κουρμπέτι από τα 15 του.

Από το 1957 και μετά, ο Καβουκίδης καταγράφει όλα τα πολιτικά-ιστορικά γεγονότα στη χώρα, έχοντας έτσι συγκεντρώσει ένα πολύ πλούσιο υλικό, το οποίο και χρησιμοποίησε το 1974 στην ταινία του «Μαρτυρίες».

Τον περασμένο Μάρτιο, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η τελευταία του ταινία, «Μνήμες», η οποία θα προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου.

Ο βετεράνος, αλλά πάντοτε μάχιμος κινηματογραφιστής, αξιοποιεί το πλούσιο οπτικό και ακουστικό υλικό που έχει συλλέξει για να δημιουργήσει ένα μνημειώδες χρονικό της ελληνικής Ιστορίας, από το 1936, δηλαδή από τη δικτατορία του Μεταξά, μέχρι το 1952. Αλβανικό έπος, κατοχή. Αντίσταση, απελευθέρωση, απόβαση των Άγγλων, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, τρομοκρατία, στρατοδικεία, εκτελέσεις, εξορίες, Μακρόνησος, γεγονότα που έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα το σώμα του ελληνικού λαού.

Ο Νίκος Καβουκίδης με μοντάζ για σεμινάριο, συνδέει τις εικόνες έτσι ώστε να υπάρχει ροή και συνέχεια. Τα γεγονότα ακολουθούν μια σειρά με τέτοια ροή, θαρρείς και τα γυρίσματα έχουν γίνει με βάση κάποιο συγκεκριμένο σενάριο. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως το σενάριο ακολούθησε εικόνες οι οποίες είχαν γυριστεί πολλά χρόνια πριν.

Το συγκλονιστικό οπτικό υλικό συνδέεται με ποιήματα και πεζά κείμενα τα οποία γράφτηκαν από μεγάλους ποιητές και συγγραφείς την εποχή στην οποία αναφέρονται. Γιάννης Ρίτσος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Μέλπω Αξιώτη, Ασημάκης Πανσέληνος, Τάσος Λειβαδίτης, Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Τίτος Πατρίκιος κ.α. αποκτούν τις δικές τους εικόνες. Όπως ο Μίκης Θεοδωράκης έδωσε μουσική στους ποιητές, έτσι και ο Καβουκίδης έδωσε εικόνα.

Μπροστά από τα μάτια των θεατών περνά η Ιστορία και μαζί της τα πάθη, τα βάσανα, οι ελπίδες και οι διαψεύσεις του ελληνικού λαού. Ο Νίκος Καβουκίδης επιπλέον βάζει ήχο στις εικόνες του, έτσι που ο θεατής νομίζει πως τα γυρίσματα έγιναν με ταυτόχρονη ηχογράφηση. Η μουσική επένδυση, εκτός από ένα μέρος πρωτότυπης μουσικής, περιλαμβάνει εμβατήρια (γερμανικά και ελληνικά) καθώς και αντάρτικα τραγούδια, όλα σε σπάνιες ηχογραφήσεις. Ανάμεσα στους αφηγητές είναι και η ηθοποιός, Σοφία Ρούμπου, σύζυγος του σκηνοθέτη, η οποία πέθανε περίπου πριν ένα χρόνο. Αφηγούνται επίσης ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Θανάσης Κουρλαμπάς, η Θεοδώρα Σιάρκου, η Μαρία Καβουκίδη, ο Κώστας Κουκουλίνης και η μικρή Σοφούλα.

Εξαιρετική ταινία, ένα μοναδικό μάθημα Ιστορίας, μία αληθινή κινηματογραφική Κιβωτός μνήμης, συγκλονιστική και συγκινητική.

 

ΜΗΤΕΡΑ!

MOTHER!

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Χαβιέ Μπαρδέμ, Εντ Χάρις, Μισέλ Φάιφερ, Ντόμναλ Γκλίζον, Μπράιαν Γκλίζον, Κρίστεν Γουίγκ, Στίβεν Μακχέιτι

Η Μητέρα και Εκείονος ζουν ήρεμα σε ένα μεγάλο απομονωμένο σπίτι. Όταν εμφανίζονται απρόσκλητοι ένας άνδρας και μία γυναίκα, αρχίζει ένας εφιάλτης!

Ο Αρονόφσκι επιστρέφει με ένα κλειστοφοβικό θρίλερ, το οποίο με τις σουρεαλιστικές πινελιές, μοιάζει με φάρσα. Όλα τα μπλέκει ο σκηνοθέτης, ξεκινώντας από βιβλικές αναφορές, σχολιάζοντας τον υλισμό του σύγχρονου ανθρώπου, εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις και καταλήγει –εάν καταλήγει- σε ένα εύρος εξηγήσεων και προσεγγίσεων.

Εάν θέλετε να καταλάβετε κάτι περισσότερο, διαβάστε τι λέει ο σκηνοθέτης: «Είναι τρελή η εποχή που ζούμε. Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να φτάνει τα 8 δισεκατομμύρια, ο άνθρωπος αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά θέματα: Οικοσυστήματα καταρρέουν με ασύλληπτο ρυθμό, το μεταναστευτικό κύμα είναι ανεξέλεγκτο, μια φαινομενικά σχιζοφρενής Αμερική αρχικά συμφωνεί σε μια κλιματολογική συνθήκη για να αποσυρθεί μήνες αργότερα. Οι αντεκδικήσεις και οι ανταγωνισμοί προκαλούν πολέμους. Το μεγαλύτερο παγόβουνο στην Ανταρκτική δημιουργήθηκε από την αποκόλληση μιας τεράστιας έκτασης πάγου. Και ταυτόχρονα συμβαίνουν ακατάληπτα πράγματα: Στη Νότια Αμερική τουρίστες σκοτώνουν, βγάζοντας άπειρες σέλφι, σπάνια δελφινάκια που ξεβράστηκαν στην ακτή, η πολιτική έχει μετατραπεί σε άθλημα, κόσμος πεθαίνει στην πείνα, ενώ αλλού μπορούν να παραγγείλουν ό,τι θέλουν. Και μολονότι η ύπαρξή μας ως είδος είναι πλέον περισσότερο επισφαλής από ποτέ, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. […] Κάποια από τα θέματα προέκυψαν από τα πρωτοσέλιδα που μας κατακλύζουν, άλλα από τις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις που λαμβάνουμε συνεχώς στα κινητά μας, κάποια από την εμπειρία του τυφώνα στην καρδιά του Μανχάταν, κάποια άλλα από την καρδιά και άλλα από το ένστικτό μου. Πρόκειται για μια συνταγή που δε θα μπορέσω να ξαναφτιάξω. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να καταναλωθεί με τη μία, σαν σφηνάκι».

 

ONIRICA

Σκηνοθεσία: Λεχ Μαγιέφσκι
Πρωταγωνιστούν: Μίκαελ Τάταρεκ, Ελζμπιέτα Οκούπσκα, Γιασέντι Γιεντούσικ, Καρολίνα Κόρτα, Γιαν Βάρτακ, Ζίμον Μπούτζικ, Άννα Μελτσάρεκ, Καρολίνα Βαρντίν

Το 2011 προβλήθηκε στην Ελλάδα η ταινία «Ο μύλος κι ο σταυρός», εμπνευσμένη από τον πίνακα του Πίτερ Μπριγκελ «Πορεία προς το Γολγοθά». Μια ταινία αριστουργηματική, ένα έργο υψηλής τέχνης, αξεπέραστης έμπνευσης και αισθητικής. Τότε είχα ακούσει για πρώτη φορά το όνομα του πολωνού σκηνοθέτη, Λεχ Μαγιέφσκι. Και να που μετά από 6 χρόνια τον ξανασυναντώ με τη νέα του ταινία «Onirica» η οποία, όπως διαβάζω, έχει ως βάση ένα από τα πλέον σημαντικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τη «Θεία Κωμωδία», του Δάντη.

Ο Αδάμ, φέρελπις καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο εγκαταλείπει την καριέρα του και πιάνει δουλειά σαν υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ. Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκε μετά από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα από το οποίο ο ίδιος έζησε ως εκ θαύματος, όχι όμως και η κοπέλα του, Βάσια και ο καλύτερός του φίλος, Καμίλ. Όταν αναζητά παρηγοριά καταφεύγει στη «Θεία Κωμωδία». Όμως ο θάνατος των αγαπημένων του τον στοιχειώνει και βιώνει διάφορες ψευδαισθήσεις με νεκρούς και σκηνές της Αποκάλυψης. Μόνον στον ύπνο του βρίσκει ανακούφιση, ζώντας μια παράλληλη ζωή γεμάτη εικόνες από το έργο του Δάντη όπου και συναντά τους αγαπημένους του. Και όλα αυτά γίνονται πιο έντονα μετά από μια σειρά καταστροφές.

Ο Μαγιέφκι εμπνεύστηκε την ταινία από μια σειρά μεγάλων καταστροφών που συνέβησαν το 2010 στην Πολωνία.

 

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ

FINAL PORTRAIT

Σκηνοθεσiα: Στάνλεϊ Τούτσι
Πρωταγωνιστούν: Τζέφρι Ρας, Άρμι Χάμερ, Κλεμάνς Ποεσί, Τζέιμς Λορντ

Το 1964, ο αμερικανός κριτικός τέχνης Τζέιμς Λορντ επισκέπτεται το Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα θα συναντηθεί με το διάσημο γλύπτη και ζωγράφο, Αλμπέρτο Τζιακομέτι, ο οποίο είναι παλιός του φίλος. Ο Τζιακομέτι βλέποντάς τον του ζητά να ποζάρει για του φτιάξει το πορτρέτο, επειδή, όπως του λέει, το πρόσωπό του παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και ενώ αρχικά, η δουλειά θα κρατούσε λίγες μόνον μέρες, ο χρόνος διαστέλλεται και οι μέρες γίνονται εβδομάδες και μήνες. Έχοντας στο επίκεντρο την καλλιτεχνική δημιουργία, η ταινία εξιστορεί την ιδιότυπη φιλία ανάμεσα στον Τζιακομέτι και το Λορντ.

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

GEOSTORM

Σκηνοθεσία: Ντιν Ντέβλιν
Πρωταγωνιστούν: Τζέραρντ Μπάτλερ, Τζιμ Στέρτζες, Κάθριν Γουίνικ, Άντι Γκαρσία, Στέρλινγκ Τζέρινς, Άμρ Γουέικεντ, Άμπι Κόρνις, Εντ Χάρις, Αλεξάντρα Μαρία Λάρα, Ντάνιελ Γου

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει όλο και περισσότερες φυσικές καταστροφές εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Ένα δίκτυο δορυφόρων γύρω από τον πλανήτη αποτελεί τη λύση για να ελεγχθεί η επικίνδυνη αυτή κατάσταση. Όταν συμβαίνει κάτι που κανείς δεν ξέρει και το σύστημα προστασίας στρέφεται εναντίον του πλανήτη, η ανθρωπότητα προσπαθεί να βρει την πηγή του κακού ώστε να σωθεί η Γη από την τρομακτικά καταστροφική θύελλα που την απειλεί.

ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΝΔΡΕΣ

ONLY THE BRAVE

Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Κοζίνσκι
Πρωταγωνιστούν: Τζος Μπρόλιν, Μάιλς Τέλερ, Τζεφ Μπρίτζες, Τέιλορ Κιτς, Τζένιφερ Κόνελι

Η αληθινή ιστορία του επίλεκτου πυροσβεστικού σώματος των Granite Mountain Hotshots, κατά την πλέον ένδοξη όσο και θανατηφόρα αποστολή τους. Όλα λαμβάνουν χώρα τον Ιούνιο του 2013, στο Γιάρνελ της Αριζόνα, όπου η αβυσσαλέα δύναμη της πυρκαγιάς θα πάρει τη ζωή αθώων πολιτών, αλλά και 19 μάχιμων ηρώων του σώματος.

ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ

BRAD’S STATUS

Σκηνοθεσiα: Μάικ Γουάιτ
Πρωταγωνιστούν: Μπεν Στίλερ, Μάικλ Σιν, Όστιν Έιμπραμς, Λιουκ Γουίλσον, Τζιμέιν Κλέμεντ, Τζένα Φίσερ, Μάικ Γουάιτ

Μπορεί η ζωή του Μπραντ Σλόαν να είναι αρκετά καλή αλλά ο ίδιος δε βολεύεται. Ζει σε ένα όμορφο σπίτι στα προάστια του Σακραμέντο, έχει μια καλή καριέρα, μια όμορφη σύζυγο, τη Μέλανι και έναν ταλαντούχο γιο, τον Τρόι. Παρόλα αυτά, ο Μπραντ ζηλεύει τις τύχες των παλιών του συμμαθητών! Ο ένας είναι αστέρας στο Χόλιγουντ, ο άλλος ιδρυτής ενός μεγάλου ιδρύματος, ο τρίτος μεγαλοεπιχειρηματίας, ο τέταρτος πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας. Ένα ταξίδι με το γιο του στην ανατολική ακτή θα τον φέρει σε επαφή με τους παλιούς του φίλους και θα ανακαλύψει πως οι ζωές τους δεν είναι τόσο ιδανικές όσο νόμιζε.

ΓΟΡΙΛΟΜΠΕΛΑΔΕΣ

FLOQUET DE NEU

Σκηνοθεσία: Αντρέ Σαέρ

Στα ελληνικά, με τις φωνές των: Χρυσούλα Παπαδοπούλου (Νιφάδας/ηλικιωμένη/Άννα), Χρήστος Συριώτης (Αϊλούρ), Αφροδίτη Αντωνάκη (Πάολα), Γιάννης Στεφόπουλος (Λουκ ντε Σακ/Ρον), Γιώργος Σκούφης (Λεό/Κίντο/Ντάνιελ), Σοφία Παναηλίδου (Ντένγκε/μάγισσα), Γιώργος Σκούφης (Κίντο). Μετάφραση-Σκηνοθετική Επιμέλεια: Σοφία Παναηλίδου.

Ο Νιφάδας είναι ο μοναδικός λευκός γορίλας στον κόσμο και το κύριο αξιοθέατο του ζωολογικού κήπου. Τα παιδιά τον λατρεύουν, όχι όμως και οι άλλοι γορίλες κι αυτό εξαιτίας του χρώματός του! Ο Νιφάδας θέλει να κάνει ώστε να πάψει να είναι διαφορετικός.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s