«ΤΑΝΝΑ» και οι άλλες νέες ταινίες

(από την ΕΠΟΧΗ, 11/6/2017)

Κάτω από το ηφαίστειο

Το Βονουάτου, πρώην Νέες Εβρίδες, είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, αποτελείται από 82 νησιά και από το 1980 είναι ανεξάρτητη χώρα.

Ένα από αυτά τα νησιά είναι το Τάνα το οποίο έχει έκταση 550 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα με πληθυσμό περίπου 30.000 κατοίκους. Το ψηλότερο σημείο του νησιού στο όρος Τουκοσμέρα, με υψόμετρο 1.080 μέτρα είναι ενεργό ηφαίστειο. Εκεί, κάτω από το ηφαίστειο, μέσα στο πυκνό τροπικό δάσος, ζουν διάφορες φυλές αποτελούμενες από ολιγάριθμα μέλη.

Μία από τις φυλές είναι οι Γιάκελ οι οποίοι ζουν με τον παραδοσιακό τρόπο εδώ και αιώνες. Οι Γιάκελ όμως βρίσκονται σε διαμάχη, η οποία συχνά αποκτά βίαια χαρακτηριστικά, με μια άλλη φυλή, τους Ιμεντίν.

Το νησί δανείζει το όνομά του στην ταινία «Τάνα» (Tanna) που σκηνοθέτησαν ο Μάρτιν Μπάτλερ και ο Μπέντλεϊ Ντιν και γίνεται το θέατρο όπου εκτυλίσσεται μια δραματική ερωτική ιστορία.

Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο φυλές είναι τεταμένες μετά από την επίθεση που δέχτηκε ο σαμάνος των Γιάκελ από μια ομάδα Ιμεντίν. Οι αρχηγοί σκέφτονται πως σε κανέναν δε συμφέρει ο πόλεμος και η αλληλοεξόντωση, κάτι που θα σήμαινε και την εξαφάνιση του παραδοσιακού τρόπου ζωής των αυτοχθόνων και του πολιτισμού τους. Και ένας γάμος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ζήσουν ειρηνικά. Έτσι η νεαρή Ουάουα, πρέπει να πάει ως νύφη στους Ιμεντίν. Αλλά η κοπέλα είναι ερωτευμένη με τον Ντάιν, τον εγγονό του αρχηγού των Γιάκελ. Οι δυο νέοι αποφασίζουν να φύγουν ενώ πολεμιστές και από τις δύο φυλές τους κυνηγούν. Οι αδιάκοπες εκρήξεις του ηφαιστείου συνοδεύουν τη δράση ο οποία κορυφώνεται με τρόπο δραματικό.

Θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον εθνολογικό ντοκιμαντέρ. Οι δύο σκηνοθέτες καταγράφουν την καθημερινότητα των αυτοχθόνων οι οποίοι κυνηγούν με τόξα και χρησιμοποιούν ό,τι τους προσφέρει ο τόπος για την καθημερινή τους επιβίωση. Επίσης καταγράφουν τον τόπο, το δάσος, το ηφαίστειο, τις ακτές. Επίσης όλη η ταινία είναι γυρισμένη στην τοπική γλώσσα. Αλλά η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, αν και μας δίνει πολλά στοιχεία για το χώρο και τους ανθρώπους. Είναι μυθοπλασία και αφηγείται μια ερωτική ιστορία όπως αυτές που αφηγούνται σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης.

Η δομή του σεναρίου είναι απλή αλλά οι σκηνοθέτες έχοντας ως σύμμαχο το χώρο όπου εκτυλίσσεται η δράση, τον αξιοποιούν φτάνοντας σε ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα. Ο τόπος ενισχύει τη δραματουργία, ο Μπάτλερ και ο Μπέντλεϊ φροντίζουν να μη ‘μολύνουν’ τους ήρωές τους, άρα και την ιστορία τους, με την αρρώστια της δυτικής προσέγγισης. Η ματιά τους παραμένει καθαρή, δε σέβονται απλώς αλλά ταυτίζονται με τους ανθρώπους. Συγκινούν, με τις ματιές που ανταλλάσσουν οι ερωτευμένοι νέοι, δημιουργούν ένταση με τις εκρήξεις του ηφαιστείου να συνοδεύουν την προσπάθειά τους να αποδράσουν, να βρουν καταφύγιο κάπου αλλού. Μόνο που το ‘αλλού’ είναι άλλος τρόπος ζωής και ένα νησί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι φυλακή χωρίς καμία δίοδο διαφυγής.

                                                                                                                 Στρα.Κερ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Λατίνοι και Άθικτοι» (Inseparables), του Μάρκος Καρνεβάλε: Ο Φελίπε, ένας πολύ πλούσιος επιχειρηματίας, ζει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι ύστερα από κάποιο ατύχημα. Χρειάζεται έναν άνθρωπο ο οποίος να τον βοηθά καθημερινά και να τον φροντίζει αλλά δε βρίσκει κανέναν κατάλληλο. Τυχαία συναντά τον Τίτο, έναν νεαρό ο οποίος μόλις έχει αποφυλακιστεί και εργάζεται ως βοηθός κηπουρού. Ο Τίτο φαίνεται ως ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος για τη θέση αλλά ο Φελίπε αποφασίζει να τον προσλάβει. Μια απόφαση η οποία αποδεικνύεται σωστή αφού ο Τίτο με την αφέλεια και την ελαφρότητά του δίνει έναν άλλον αέρα στο σπίτι. Οι δύο άνδρες γνωρίζονται καλύτερα και η σχέση τους αποκτά όλο και πιο σταθερές βάσεις. Ο Φελίπε αισθάνεται πού καλά επειδή ο Τίτο δεν τον αντιμετωπίζει με οίκτο και επί πλέον τον κάνει και γελά, απολαμβάνει τη ζωή και βρίσκει στο πρόσωπό του έναν αληθινό φίλο.

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα δραματική κωμωδία από την Αργεντινή, στην οποία ο σκηνοθέτης χειρίζεται το δύσκολο θέμα του με άνεση και λεπτότητα.

«Με λένε Τζιγκ» (Lo chiamavano Jeeg Robot), του Γκαμπριέλε Μαϊνέτι: Ο Έντσο καταδιώκεται από δύο άνδρες στους δρόμους της Ρώμης. Καταφέρνει να τους ξεφύγει βουτώντας στον Τίβερη αλλά πέφτει μέσα σε ένα βυθισμένο βαρέλι. Το βαρέλι περιείχε κάποια πυρηνικά απόβλητα και σύντομα ο μικροκακοποιός Έντσο ανακαλύπτει πως έχει αποκτήσει υπερφυσικές δυνάμεις. Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία η οποία ενώ κρατά τα στερεότυπα των ταινιών με υπερήρωες, διαθέτει μια αρκετά έντονη κοινωνική ματιά με επίκεντρο την οικονομική κατάσταση στη σύγχρονη Ιταλία.

«Ο αρχιτσιγκούνης» (Radin!), του Φρεντ Καβαγιέ: Ταλαντούχος βιολοθστής  και παθολογικά τσιγκούνης αναγκάζεται να γίνει…ανοιχτοχέρης για χάρη δυο γυναικών. Κωμωδία.

«Η χαμένη πόλη του Ζ» (The losto city of Z), του Τζέιμς Γκρέι:  συνταγματάρχης2 Πέρσι Φόουσετ, το 1925 ξεκίνησε να βρει στη ζούγκλα του Αμαζονίου τη μυθική πόλη των Ίνκας, Ελντοράντο. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

«Wonder woman», της Πάτι Τζέκινς: Η πριγκίπισσα των Αμαζόνων σώζει τον κόσμο!

«Justice League», του Ζαν Στάινερ

«Σιντ και Νάνσι» (Sid and Nancy), του Άλεξ Κοξ: Επαναπροβολή της ταινίας του 1986 για το Σιντ Βίσιους, των Σεξ Πίστολς.

Σινεφίλ      

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s