«αλητοσοφία», του Σώτου Ζαχαριάδη

 

Θα ήθελα να αφιερώσουμε τη σημερινή εκδήλωση-παρουσίαση σε έναν φίλο, ο οποίος ξαφνικά αποφάσισε πως αυτός ο κόσμος του πέφτει βαρύς. Στο Λάκη.

Έχοντας πάρει στα χέρια μου αυτό το βιβλίο σκεφτόμουν τι είδους παρουσίαση θα ταίριαζε να κάνω.

Να παρουσιάσω το βιβλίο ως ποιητική συλλογή;

Ως ποιητική συλλογή που συνοδεύεται από ζωγραφιές;

Ως μία αφορμή να παρουσιάσω το Σώτο; Και ως τι να παρουσιάσω το Σώτο;

Ως ζωγράφο, όπως τον ξέρουμε εμείς και ο πολύς κόσμος όλα αυτά τα χρόνια;

Ως ποιητή, αφού το βιβλίο είναι κυρίως μια ποιητική συλλογή;

Ως άνθρωπο, και φίλο, που η προσωπικότητά του αναδύεται μέσα από τα ποιήματα αλλά κυρίως από τα ‘τσιτάτα’ που περιέχει το βιβλίο και τα οποία συνοδεύουν την κάθε ζωγραφιά και το κάθε ποίημα;

Είπα, λοιπόν να μη ζοριστώ περισσότερο, και να αρχίσω να σημειώνω όσα θα πω –γιατί δυσκολεύομαι στα από στήθους- και είπα, ας αφήσω να με πάει όπου θέλει.

Νομίζω πως διαβάζοντας τα όσα έχει καταθέσει ο Σώτος σε αυτό το βιβλίο βγαίνει ένα συμπέρασμα. Πως ο άνθρωπος που τα έγραψε, αγαπάει την τέχνη αλλά πάνω απ’ όλα αγαπάει τη ζωή. Την αγαπάει και τη γεύεται. Γιατί τί άλλο μπορεί να σημαίνουν οι αναφορές του, είτε φανερές είτε καλυμμένες καμιά φορά, στις γυναίκες, τον έρωτα, τις παρέες, τους φίλους, το κρασί;

Μια κουβεντούλα με φίλους είναι αυτό το βιβλίο, με λέξεις οι οποίες βγαίνουν αβίαστα, χαλαρά, αγαπησιάρικα.

Λέξεις που ακολουθούν το τσούγκρισμα των ποτηριών και το «στην υγειά μας».

Λέξεις – λυγμούς, για ένα χωρισμό.

Λέξεις  που γελάνε.

Λέξεις που θυμούνται, που δεν ξεχνάνε.

Λέξεις που αγαπάνε.

Λέξεις ταξιδιάρικες, ονειροπόλες.

Τέλος, λέξεις αληθινές.

Γιατί, εν τέλει, αυτό είναι το ζητούμενο. Σε αυτό κατέληξα αφήνοντας τη σκέψη μου ελεύθερη.

Το βιβλίο αυτό, ξεχειλίζει από αλήθεια.

Δε θα χρησιμοποιήσω μεγαλόστομες λέξεις του τύπου «κατάθεση ψυχής» και άλλα τέτοια. Γιατί ο Σώτος Ζαχαριάδης δεν καταθέτει τίποτε, παρά έρχεται ανάμεσά μας και μας μιλάει. Κι επειδή μεγαλώσαμε και αραιώσαμε τα συχνά «άντε στην υγεία μας» και τις γλυκές κουβεντούλες μέχρι να σκάσει ο ήλιος, βρήκε αυτόν τον τρόπο για να είμαστε μαζί, παρέα.

Η αλητοσοφία, είναι η σοφία του δρόμου, όπως γράφει. Είναι η σοφία της παρέας που κάθεται γύρω από ένα τραπέζι. Είναι η σοφία της παρέας των φίλων. Τα ανομολόγητα και τα ομολογημένα. Όνειρα που έγιναν πράξεις αλλά και πιο πολλά που δεν έγιναν.

Διαβάζεται με χαρά το βιβλίο. Είναι ελαφρύ σαν πούπουλο, σαν ιδέα που πεταρίζει από κεφάλι σε κεφάλι. Καμία προσποίηση. Είπαμε, αληθινό. Ξέρει να χειρίζεται τις λέξεις ο Σώτος. Να τις ανακατεύει, να τις βάζει στη σωστή θέση, όπως κάνει τόσα χρόνια με τα χρώματα. Γι’ αυτό και τα ποιήματά του είναι χρωματιστά. Δηλαδή αισιόδοξα. Όχι χαζοχαρούμενα, όχι αστεία. Αλλά με χιούμορ, σαρκασμό, αυτοσαρκασμό, μικρές ψηφίδες οι οποίες εμπεριέχουν τα αιώνια ερωτήματα που βασανίζουν το ανθρώπινο είδος. Το θέμα είναι το πώς το κάνουν. Ο τρόπος.

Ένα παράδειγμα. Γράφει:

«Η σχέση του με το θάνατο

Είναι κοντινή»

Κι αμέσως παρακάτω, αποφορτίζει τον αναγνώστη, γράφοντας:

«με τη ζωή ακόμη πιο κοντινή».

Το βιβλίο είναι ένα αληθινό κόσμημα αισθητική. Μια έκδοση πολύ προσεγμένη, με καθαρές εκτυπώσεις, όπως αρμόζει ο σεβασμός στη ζωγραφική που υπάρχει.

Δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να γίνει και θεατής και μαζί με τα γραπτά του Σώτου να κάνει μια πρώτη γνωριμία και με τη ζωγραφική του.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s