«ΤΟ ΔΙΧΤΥ»

 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/5/2017)

Ιστορία κορεατικής τρέλας

Του Στράτου Κερσανίδη

Πόσο μετράει η ζωή του ανθρώπου μπροστά στον παραλογισμό ο οποίος καλύπτεται από έννοιες όπως ελευθερία, ανεξαρτησία, δημοκρατία; Η απάντηση που δίνει ο κορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι Ντουκ, είναι απόλυτη και ανατριχιαστική: Καθόλου!

Η ταινία «Το δίχτυ» (Geamul) έχει στο επίκεντρό της έναν άνθρωπο ο οποίος χωρίς να το καταλάβει πέφτει θύμα του παραλογισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ένας ψαράς από τη Βόρεια Κορέα, ο οποίος ζει ήσυχα με τη γυναίκα του και την κόρη τους, περνά καθημερινά τον έλεγχο των συνοριακών αρχών για να ψαρέψει με τη βάρκα του στα νερά ενός ποταμού που χωρίζει την πατρίδα του από το Νότια Κορέα. Μια μέρα και ενώ μαζεύει τα ψάρια που έπιασε, το δίχτυ μπλέκεται στην προπέλα της βάρκας και άθελά του περνάει τα σύνορα. Συλλαμβάνεται, κατηγορείται για κατασκοπία, ανακρίνεται, βασανίζεται και αφού δεν αποδεικνύεται τίποτε εναντίον στέλνεται πίσω στην πατρίδα του. Στο μεταξύ οι νοτιοκορεάτες θέλοντας να τον παρουσιάσουν ως φυγά για προπαγανδιστικούς λόγους, προσπαθούν να τον πείσουν να μείνει στο νότο. «Πήγες ποτέ στην πατρίδα μου; Πως γνωρίζεις ότι είμαι δυστυχισμένος;» λέει εκείνος. Αλλά εάν από τη μια υπάρχει η επίφαση της ελευθερίας, από την άλλη υπάρχει η υποχρεωτική ευτυχία! Έτσι ενώ η βορειοκορεατική πλευρά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί για δικό της λογαριασμό την έντονη επιθυμία του ψαρά να επιστρέψει στην πατρίδα του, παράλληλα τον υποπτεύεται! Και ο απλός αυτός άνθρωπος ο οποίος από ένα παιχνίδι της τύχης μπλέχτηκε στη διαμάχη δύο κόσμων, θα βρεθεί στο επίκεντρο του ψυχροπολεμικού παραλογισμού και των εκατέρωθεν φανατισμών και βεβαιοτήτων, ενώ εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν να είναι με την οικογένειά του.

Συγκλονιστικό πολιτικό θρίλερ με δραματική πλοκή που βλέπεται με κομμένη την ανάσα. Ο Κιμ Κι Ντουκ σκηνοθετεί μια ανθρωποκεντρική ταινία τοποθετώντας τον ήρωά του μέσα σε ένα σκηνικό τρόμου. Απολύτως σαφές και εύστοχο πολιτικό σχόλιο για την κατάσταση πολέμου η οποία επικρατεί στη χερσόνησο της Κορέας. Είναι οι δραματικές ανθρώπινες ιστορίες οι οποίες κρύβονται πίσω από τις πολιτικές και τα σύνορα τα οποία μόνον η τύχη καθορίζει τη μεριά θα βρεθείς. Είναι όπως ακριβώς τα λέει ο σκηνοθέτης: «Ανεξάρτητα από τη θέληση του καθενός, οι άνθρωποι κολλάνε την πολιτική ιδεολογία των τόπων που γεννιούνται. Μέσω του ψαρά που υποφέρει ταξιδεύοντας στη Νότια Κορέα και ύστερα πίσω στη Βόρεια Κορέα λόγω της χαλασμένης του βάρκας, βλέπουμε πώς ο άνθρωπος θυσιάζεται λόγω της διαιρεμένης κορεάτικης χερσονήσου. Και πώς η διαίρεση προκαλεί μεγάλη θλίψη».

Ο Κιμ Κι Ντουκ στέκεται στο μέσο μια διαμάχης και η ταινία του γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη σε μια εποχή που η Βόρεια Κορέα  στοχοποιείται ως το απόλυτο κακό. Γιατί δείχνει και την άλλη πλευρά, εκείνη του «ελεύθερου κόσμου» και το πώς μπορεί ένας απλός άνθρωπος να συντριβεί στο όνομα της Δημοκρατίας (;). Γιατί, μπορεί να εμπεδώσαμε τα περί του «απόλυτου κακού» αλλά ίσως πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά χωρίς τα φίλτρα της προερχόμενης από τη Σεούλ και την Ουάσινγκτον προπαγάνδας.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s