«ΑΓΡΙΑ ΟΝΕΙΡΑ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/5/2017)

Η ηθική νομιμοποίηση της παρανομίας

Το νόμιμο, ή τουλάχιστον αυτό το οποίο παρουσιάζεται ως τέτοιο, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το ηθικό. Αντίθετα το θεωρούμενο ως παράνομο μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, να είναι ηθικό, να βρίσκεται από την πλευρά του Καλού.

Στα «Άγρια όνειρα» (Mean dreams), του Νέιθαν Μορλάντο η ηθική απονομιμοποίηση αυτών που θεωρούνται ως εκπρόσωποι του νόμου, είναι πλήρης.

Ο νεαρός Γιόνας ζει με τους γονείς του σε ένα αγρόκτημα και βοηθά τον πατέρα του στις δουλειές. Όταν στο κοντινό σπίτι μετακομίζει ο αστυνόμος Γουέιν Κάραγουεϊ με την κόρη του Κάσεϊ, ο Γιόνας βρίσκει στο πρόσωπο της κοπέλας τη συντροφιά που τόσο του έλειπε. Όμως ο πατέρας της δε βλέπει με καλό μάτι τη σχέση της κόρης του με το νεαρό. Όταν ο Γιόνας θα γίνει μάρτυρας βίαιης συμπεριφοράς του Γουέιν προς την κόρη του και θα προσπαθήσει να την υπερασπιστεί, θα δοκιμάσει και ο ίδιος τη βία του αστυνομικού. Όμως ο Γουέιν εκτός από βίαιος είναι μπλεγμένος και σε  διακίνηση ναρκωτικών, μαζί με τον τοπικό αρχηγό της αστυνομίας. Όταν ο Γιόνας κλέβει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από το διεφθαρμένο γείτονά του, προϊόν εμπορίας ναρκωτικών, θεωρεί πως μπορεί να σώσει την Κάσεϊ και τα δυο παιδιά το σκάνε. Όμως οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί είναι αποφασισμένοι να πάρουν πίσω τα χρήματά τους και τους κυνηγούν.

Να πως αντιστρέφονται οι έννοιες των λέξεων και πως ο παράνομος (κλέφτης και φυγάς) μπορεί να βρίσκεται από την πλευρά του Καλού και να δικαιώνεται ηθικά. Ενώ ο εκπρόσωπος του νόμου βρίσκεται από την πλευρά του Κακού και του ανήθικου.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του καναδού σκηνοθέτη είναι ένα δραματικό θρίλερ το οποίο θέτει τα ζητήματα που προαναφέρονται αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι το πως το κάνει. Γιατί το σινεμά δεν είναι Κοινωνιολογία ούτε Ψυχολογία αλλά  η τέχνη ο οποία συνδυάζει τον προβληματισμό και την άποψη με την απόλαυση και την ψυχαγωγία. Κι όταν ο σκηνοθέτης συνδυάζει όλα αυτά με την καλλιτεχνική δημιουργία τότε μπορούμε να πούμε πως πέτυχε αυτό που ήθελε. Ο Νέιθαν Μορλάντο χωρίς αμφιβολία καταφέρνει να παρασύρει με την αφήγησή του, να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον με την πλοκή, τις ανατροπές και την ένταση και κυρίως να πείσει, με τους χαρακτήρες του.

Ουσιαστικοί διάλογοι, αξιοποίηση του χώρου-τοπίου ώστε να βοηθηθεί η δραματουργία, υποδειγματικές ερμηνείες.

Στέρεα υλικά τα οποία συνθέτουν μια ταινία δομημένη σωστά και ισορροπημένα, η οποία δεν υπερβάλει, ούτε υποβάλει. Το σασπένς δεν εκβιάζεται αλλά αποτελεί στοιχείο ενός σεναρίου που έχει γραφτεί με σαφήνεια, χωρίς κενά και άλματα. Η ταινία σε κερδίζει, ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται το θέμα του με σοβαρότητα, δεν προσπαθεί να εκμαιεύσει τίποτε, απλώς αφηγείται μια ιστορία και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

                                                                                                 Στρα.Κερ.

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Όταν τελειώσει ο έρωτας» (L’ economie du couple), του Γιοακίμ Λαφός: Η Μαρί και ο Μπορίς είναι χωρίζουν μετά από 15 χρόνια γάμου. Η Μαργκό και η Ζαντ είναι τα δίδυμα κοριτσάκια τους. Ζουν σε ένα σπίτι το οποίο έχει αγοραστεί με τα χρήματα της Μαρί αλλά ο Μπορίς το έχει ανακαινίσει και με προσωπική εργασία. Προς το παρόν ο Μπορίς δεν μπορεί να νοικιάσει δικό του σπίτι και έτσι το διαζευγμένο ζευγάρι με τα παιδιά τους, ζουν στο ίδιο σπίτι. Βέβαια η καθημερινότητα κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι καθόλου εύκολη. Κι όταν συζητούν για το πώς θα χωριστεί η περιουσία αλλά πολύ περισσότερο πως θα μοιραστούν την επιμέλεια των παιδιών η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι.

Ο σκηνοθέτης αφηγείται μια πολύ συνηθισμένη καθημερινότητα. Η ταινία δεν είναι βαριά, δεν «πλακώνει» το θεατή. Αντίθετα κρατά μια διάθεση ελαφρότητας, χωρίς βέβαια να διακωμωδεί το πολύ σοβαρό θέμα που διαπραγματεύεται. Δεν είναι η μεγάλη ταινία, δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία αλλά είναι συνεπής απέναντι στο στόχο της και βλέπεται με ενδιαφέρον.

«Η πράξη του φόνου» (The act of killing), του Τζόσουα Οπενχάιμερ: Συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, για τις σφαγές 1 εκατομμυρίου κομμουνιστών το 1956 στην Ινδονησία. Είναι το πρώτο μέρος του επίσης συγκλονιστικού «Η όψη της σιωπής» για το οποίο γράφαμε την προηγούμενη εβδομάδα.

«Ένας δράκος έρχεται!» (Ejhdeha vared mishavad!), του Μάνι Χαγκίκγκι: Ιρανικό νουάρ που μας μεταφέρει στα χρόνια της τρομοκρατίας του Σάχη μέσα από μια ιστορία μυστηρίου. Η ταινία έχει συγκεντρώσει εξαιρετικές κριτικές.

 «Ο μαθητευόμενος» (Apprentice), του Μπου Τζανφεγκ: Ο νεαρός Αϊμάν εργάζεται σε φυλακή ως σωφρονιστικός υπάλληλος. Εκεί θα δημιουργήσει μια βαθιά φιλία με το δήμιο της φυλακής ο οποίος τον προορίζει για διάδοχό του. Συγκλονιστική ταινία από τη Μαλαισία.

«Δυο καρδιές» (Reparer les vivants) του Κατέλ Κιγιεβερέ: Ο νεαρός Σιμόν τραυματίζεται σε δυστύχημα. Ενώ είναι κλινικά νεκρός και οι γιατροί ζητούν από τους γονείς του να δωρίσουν τα όργανά του η Κλέρ, περιμένει δωρητή καρδιάς.

«Άγγελοι» (Fallen), του Σκοτ Χικς: Μετριότατη ταινία φαντασίας.

«Στην κορυφή του κόσμου» (Tout et haut du monde), του Ρεμί Σαγιέ: Η νεαρή πριγκίπισσα Σάσα αναζητά τον παππού της στην Αρκτική. Κινούμενο σχέδιο.

«Φύλακες του Γαλαξία 2» (Guardians of the Galaxy 2), του Τζέιμς Γκαν: Ταινία φαντασίας, σίκουελ της ταινίας του 2014.

Σινεφίλ

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s