«Η ΚΥΝΗΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΤΟ»

 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/4/2017)

Στις στέπες της Μογγολίας

Οι νομάδες στη Μογγολία ζουν μέσα στη φύση, με τη φύση και από τη φύση. Κι έτσι από μικρά παιδιά μαθαίνουν να τη σέβονται και να ακολουθούν τους ρυθμούς της.

Μια παραδοσιακή πρακτική των νομάδων είναι το κυνήγι με αετό. Μια παράδοση που πηγαίνει από γενιά σε γενιά, από πατέρα σε γιο. Όμως το να πάει η παράδοση από πατέρα σε κόρη είναι κάτι που συνηθίζεται και μάλιστα οι γεροντότεροι δεν το αποδέχονται.

Στην ταινία-ντοκιμαντέρ «Η κυνηγός με τον αετό» (The eagle hundress), του Ότο Μπελ, η παράδοση αυτή σπάει. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί και καταγράφει την επιθυμία της 13χρονης Αϊσολπάν να γίνει κυνηγός με αετό μέχρι την πραγματοποίηση της επιθυμίας της. Και το ενδιαφέρον είναι πως ο πατέρας της, παρά τις αντιδράσεις τη στηρίζει και της μαθαίνει την πατρογονική τέχνη.

Με φόντο τις απέραντες μογγολικές στέπες, ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί την καθημερινή ζωή των νομάδων, τη θέση των γυναικών, τους οικογενειακούς δεσμούς, τις παραδόσεις, τη σχέση με τη φύση. Η κάμερα «ταξιδεύει» στην απεραντοσύνη και σκαρφαλώνει μαζί με την Αϊσολπάν στη φωλιά του αετού για να αιχμαλωτίσει ένα μικρό, που θα γίνει ο δικός της αετός-κυνηγός. Ο οποίος αφού «υπηρετήσει» τον άνθρωπο για 7 χρόνια, θα απελευθερωθεί τιμώμενος με τη θυσία ενός προβάτου.

Η Αϊσολπάν θα εκπαιδεύσει τον αετό, θα πάρει μέρος σε τοπικό διαγωνισμό, θα περάσει όλες τις δοκιμασίες και θα γίνει κυνηγός με αετό.

Θαυμάσιες εικόνες κινηματογραφημένες με ποιητικό τρόπο οι οποίες μαγνητίζουν τα μάτια και τις αισθήσεις των θεατών. Ένα ανθρωπολογικό, οικολογικό, ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ ένα επικό ποίημα αγάπης για τον πλανήτη και τον άνθρωπο.

Ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε από μια φωτογραφία του ισραηλινού φωτογράφου Άσερ Σβιντένσκι, η οποία απεικόνιζε ένα κορίτσι σε κάποιο βουνό να αφήνει στον αέρα έναν αετό. Το 13χρονο αυτό κορίτσι του κέντρισε το ενδιαφέρον και σκέφτηκε πως «πρέπει να γίνει μια ταινία γι’ αυτό».

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

“Όνειρα γλυκά” (Fai bei sogni), του Μάρκο Μπελόκιο: To 1969 ο 9χρονος Μάσιμο βιώνει την τραγική απώλεια της μητέρας του. Μετά από χρόνια, ενήλικας πια, εργάζεται ως δημοσιογράφος και καλύπτει για λογαριασμό της εφημερίδας του τον πόλεμο στη Βοσνία. Πηγαίνει στο νοσοκομείο με κρίσεις πανικού και εκεί γνωρίζει την Ελίζα, μια γιατρό η οποία θα τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάσιμο Γκραμελίνι.

Λέει ο Μπελόκιο: “Η ιστορία με επηρρέασε βαθιά γιατί αναγνώρισα πολλά θέματα από τις ταινίες μου. Οικογένεια, μητέρες, πατέρες, το σπίτι σε περίοδο 30 ετών, σε περίοδο ραγδαίων εξελίξεων στην Ιταλία. Οι αλλαγές είναι κυριολεκτικά ορατές από το παράθυρο του σπιτιού του- Ρώμη, Σαράγεβο, Τορίνο- μέσα από τα μάτια ενός δημοσιογράφου. Ο Μάσιμο είναι χρονικογράφος της πραγματικότητας, ένας αποστασιοποιημένος μάρτυρας. Ίσως λαχταρά να συμμετέχει περισσότερο στα παγκόσμια γεγονότα…”.

“Διπλή εκδίκηση” (The assignment), του Γουόλτερ Χιλ: Η δρ. Ρέιτσελ Κέιλ, κορυφαία χειρούργος αλλαγής φύλου, θέλει να πάρει εκδίκηση για τη δολοφονία του αδελφού της από έναν πληρωμένο φονιά, τον Φρανκ Κίτσεν. Όταν τον ανακαλύπτει αφαρμόζει επάνω του τις γνώσεις της και τον μεταμορφώνει σε γυναίκα. Ο Φρανκ βασανίζεται μέσα στο νέο του σώμα αλλά δεν έχει χάσει τις φονικές του δεξιότητες. Το μόνο που θέλει τώρα είναι να πάρει με τη σειρά του (της;) εκδίκηση.

Η ταινία έχει ένα ενδιαφέρον, κυρίως επειδή θέτει το ζήτημα της ταυτότητας φύλου, κάτι το οποίο τδε γνωρίζω εάν ήταν στις προθέσεις του σκηνοθέτη. Η αφήγηση είναι χτισμένη επάνω σε φλας μπακ και η ερμηνεία της Σιγκούρνι Γουίβερ, στο ρόλο της γιατρού, είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει. Η ταινία κουράζει και δεν καταφέρνει να φτάσει ούτε στο ελάχιστο την ταινία “Ο ωραίος Τζόνι”, που γύρισε ο Χιλ το 1989 με πρωταγωνιστή το Μίκι Ρουρκ και της οποίας αποτελεί παραλλαγμένο ριμέικ.

“Η μέρα των ηρώων” (Patriots day), του Πίτερ Μπαργκ:Το 2013 μια τρομοκρατική ενέργεια σκορπούσε τον τρόμο στη Βοστόνη κατά τη διάρκεια του μεγάλου ετήσιου Μαραθώνιου που διεξάγεται στην αμερικανική μεγαλούπολη.

Η ταινία ακολουθεί πιστά τα όσα στοιχεία είναι γνωστά και μέσα από παράλληλες ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν τα αιματηρά γεγονότα επιχειρεί μια ιστορική αναπαράσταση.

Το Χόλιγουντ πολλές φορές έχει μεταφέρει παρόμοια γεγονότα στη μεγάλη οθόνη συνήθως με μία δόση υπερπατριωτισμού και υποβόσκουσας προπαγάνδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τη “Μέρα των ηρώων”, ταινία η οποία επί πλέον, παραπαίει και καλλιτεχνικά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s