«ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΙΔΕΣ»

figures

(Από την ΕΠΟΧΗ, 25/2/2017)

Ρατσιστικές και σεξιστικές συμπληγάδες

Του Στράτου Κερσανίδη

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά για μια μαύρη γυναίκα στις ΗΠΑ. Αφενός οι ρατσιστικοί νόμου που ίσχυαν σε πολλές πολιτείες αφετέρου ο σεξισμός και η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, δεν αποτελούσαν το καλύτερο πλαίσιο για μια μαύρη γυναίκα η οποία ονειρευόταν κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη ζωή.

Αυτήν είναι η ιστορία της Κάθριν Τζόνσον, της Ντόροθι Βον και της Μέρι Τζάκσον όπως την μετέφερε στον κινηματογράφο ο Θίοντορ Μέλφι, με την ταινία «Αφανείς ηρωίδες» (Hidden figures).

Το 1961 ο σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν, έγινε ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος πέταξε στο διάστημα. Ήταν τα χρόνια του ψυχρού πολέμου και του μεγάλου ανταγωνισμού ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ για την κατάκτηση του διαστήματος. Τελικά ύστερα από 10 μήνες, στις 20 Φεβρουαρίου 1962, ο αμερικανός αστροναύτης Τζον Γκλεν, αποκατέστησε μέχρι έναν βαθμό την πληγωμένη περηφάνια των Αμερικανών, κάνοντας τρεις περιφορές γύρω από τη Γη, με το θαλαμίσκο ‘Φιλία’. Πόσοι άνθρωποι γνωρίζουν τρεις αφροαμερικανίδες, οι οποίες εργαζόταν στη ΝΑΣΑ, συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιτυχία εκείνης της αποστολής αλλά και σε όλο το διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ;

Η Κάθριν, η Ντόροθι και η Μέρι ήταν τρεις γυναίκες οι οποίες από μικρή ηλικία έδειξαν ιδιαίτερη έμφαση στα Μαθηματικά. Κι έτσι κατάφεραν να προσληφθούν στη ΝΑΣΑ και να αναδειχθούν χάρη στις ικανότητές τους. Ο αγώνας που έδωσαν ήταν πολλαπλάσιος αφού έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό και το σεξισμό της εποχής, που αποτελούσαν αληθινές συμπληγάδες.

Καλοσχεδιασμένη ταινία η οποία κρατώντας μια αισθητική εποχής, μας μεταφέρει με τρόπο πειστικό στο κλίμα των αρχών της δεκαετίας του 1960. Βασισμένη, επιπλέον, σε αληθινά γεγονότα και καταστάσεις που σημάδεψαν την αμερικανική κοινωνία δε στερείται ενδιαφέροντος. Ο σκηνοθετικός ρυθμός αποφεύγει τους πλατειασμούς και τα χάσματα διατηρώντας μια στρωτή και ισορροπημένη αφηγηματική φόρμα.

Παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, η ταινία κερδίζει το μέσο θεατή, ο οποίος θέλει να δει τα γεγονότα μέσα από το πρίσμα του χολιγουντιανού φακού. Αποδεικνύοντας έτσι και για μια ακόμη φορά, πως το αμερικάνικο σινεμά γνωρίζει πολύ καλά να πλάθει ιστορίες οι οποίες γοητεύουν το κοινό.

Ενώ όμως το θέμα της ταινίας είναι πολύ σοβαρό ο σκηνοθέτης το προσεγγίζει επιφανειακά. Επιλέγει τον εύκολο δρόμο, φλερτάροντας με το διδακτισμό, αποφεύγοντας μια αιχμηρή κριτική ματιά στο ρατσιστικό παρελθόν (και παρόν;) των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, εκμεταλλευόμενος την ιστορική περίοδο στην οποία αναφέρεται, δηλαδή την εποχή του ψυχρού πολέμου, αφήνει, με διακριτικότητα είναι η αλήθεια, να αναδειχτεί ο αμερικανικός πατριωτισμός αλλά και ο αντικομουνισμός, σε απόλυτη ταύτιση με τη εποχή μας.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s