«MOONLIGHT»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/1/2017)

moonlight

Ήρθε η ώρα το Όσκαρ των αποκλεισμένων;

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Αν και πιστεύω ακράδαντα πως ο θόρυβος που γίνεται κάθε χρόνο γύρω από τα βραβεία Όσκαρ δεν είναι παρά ένα μεγάλο διαφημιστικό σόου στο οποίο η ίδια η καλλιτεχνική αξία των ταινιών περνά σε δεύτερη μοίρα, νομίζω πως η περίπτωση του «Moonlight» αξίζει να μας απασχολήσει. Κι αυτό επειδή η υποψηφιότητά του για οκτώ αγαλματίδια ίσως να αποτελέσει την απάντηση της ‘μαύρης’ Αμερικής στη σχεδόν αποκλειστικά ‘λευκή’ αυτή υπόθεση.

Στο παρελθόν μόνον 14 μαύροι ηθοποιοί έχουν κερδίσει  Όσκαρ, με πρώτη τη Χάτι Μακ Ντάνιελ το 1939 για την ερμηνεία της στο «Όσα παίρνει ο άνεμος» (Β΄ γυναικείου ρόλου).

Όσον αφορά τη σκηνοθεσία υπήρξαν στο παρελθόν τρεις μόνον υποψηφιότητες με το βρετανό Στιβ Μακ Κουίν να κερδίζει το Όσκαρ το 2013 με την ταινία «12 χρόνια σκλάβος».

Βέβαια ο ήρωας της ταινίας του Μπάρι Τζέκινς, εκτός από μαύρος είναι ομοφυλόφιλος και μεγαλώνει πλάι σε μια εξαρτημένη μητέρα και έναν έμπορο ναρκωτικών. Ένας άνθρωπος ο οποίος ανήκει στην αθέατη πλευρά της ζωής, στην πλευρά των αποκλεισμένων.

Ο Σάιρον μεγαλώνει σε μια σκληρή γειτονιά Μουνλάιτ, στο Μαϊάμι. Η μητέρα του είναι ναρκομανής και στα 10 του χρόνια τον παίρνει υπό την προστασία του ο Χουάν, ένας έμπορος ναρκωτικών. Μεγαλώνοντας ανακαλύπτει τη διαφορετικότητα στο σεξουαλικό του προσανατολισμό καθώς ερωτεύεται το συμμαθητή του Κέβιν. Μεγαλώνοντας ο Σάιρον γίνεται γνωστός με το παρατσούκλι Μπλακ. Αυτήν είναι η ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος αγωνίζεται να ανακαλύψει την ταυτότητά του και επιβιώσει με τη διαφορετικότητά του μέσα σε έναν σκληρό κόσμο.

Όπως λέει ο σκηνοθέτης, Μπάρι Τζέκινς: ««Η κοινωνία γνωρίζει πράγματα για εκείνον που ο ίδιος ακόμη δεν έχει μάθει. Οι άνθρωποι επιθυμούν να τον κατηγοριοποιήσουν πριν καν μάθει τι σημαίνει αυτό. Αυτό συμβαίνει σε όλους μας, είτε είμαστε λευκοί, μαύροι, άνδρες, γυναίκες, ετερόφυλοι ή ομοφυλόφιλοι. Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία αποφασίζει να μας ανακοινώσει ως τι μας βλέπει. Ο τρόπος που ανταποκρινόμαστε κάνει τη μάχη αληθινή, καθορίζει τη ζωή μας».

Η υποψηφιότητά της ταινίας για 8 Όσκαρ απλώς έρχεται να επιβεβαιώσει τις θριαμβικές κριτικές που τη συνοδεύουν αλλά και την τεράστια εισπρακτική της επιτυχία στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως το πρώτο Σαββατοκύριακο της προβολής της έκανε τζίρο 402.000 δολάρια. Η επιτυχία αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εάν αναλογιστούμε πως πρόκειται για ταινία χαμηλού κόστους το οποίο ήταν μόνον 1 εκατομμύριο δολάρια.

Η ταινία βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Ταρέλ Άλβιν ΜακΚρέινι, «Στο Μουνλάιτ τα μαύρα αγόρια βλέπουν μπλε» (In Moonlight black boys look blue). «Ο Ταρέλ συνέλαβε με εκπληκτικό τρόπο τι σημαίνει να είσαι ένα φτωχό μαύρο παιδί που μεγαλώνει στα προάστια του Μαϊάμι», λέει ο Τζέκινς.

Αυτό που πετυχαίνει ο σκηνοθέτης είναι πως αν και ο ήρωας της ταινίας είναι συγκεκριμένος και ζει σε συγκεκριμένο τόπο, κατορθώνει να την κάνει οικουμενική. Δηλαδή ο ομοφυλόφιλος μαύρος άνδρας που ζει στη γειτονιά του Μαϊάμι, μπορεί είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που ζει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Χαρακτηριστικά η παραγωγός Αντέλ Ρομάνσκι, λέει: «Η ιστορία του Σάιρον ήταν κάτι με το οποίο μπορούσα να ταυτιστώ, παρόλο που είμαι γυναίκα και λευκή.  Ο πυρήνας της ιστορίας είναι η διαφορετικότητα».

 

"Έξοδος"

«Έξοδος»

ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Έξοδος 1826», του Βασίλη Τσικάρα: Ελληνική ταινία εποχής η οποία αναφέρεται στους 120 πολεμιστές από τη Σαμαρίνα οι οποίοι το 1826 έσπευσαν, υπό τον καπετάνιο Μίχο Φλώρο, να βοηθήσουν τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες. Βασισμένη στο γνωστό δημοτικό τραγούδι, «Παιδιά της Σαμαρίνας».

«Διχασμένος» (Split), του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν: Η Κλερ, η Μάρσια και η Κάσει ενώς επιστρέφουν από ένα πάρτι απάγονται και κλείνονται σε ένα δωμάτιο. Ο απαγωγές, ο Κέβιν, είναι ένας άνδρας ο οποίος πάσχει από διασχιστική διαταραχή, δηλαδή έχει πολλές προσωπικότητες. Οι κοπέλες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν κάποιες από τις προσωπικότητές του για να δραπετεύσουν.

«Ο καλύτερός μου φίλος» (A dog’ s purpose), του Λάσε Χάλστρομ: Ένας σκύλος βρίσκει νόημα στη ζωή, ζώντας μέσα από τους ανθρώπους με τους οποίους συνδέεται τους οποίους επηρεάζει θετικά. Ιδιαίτερη όμως σχέση αναπτύσσει με ένα αγόρι, τον Ίθαν, και προσπαθεί να δώσει νόημα στη ζωή του.

«Resident evil: Το τελευταίο κεφάλαιο» (Resident evil: The final chapter), του Πολ Γ. Σ. Άντερσον: Σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο, η Άλις ενώνει δυνάμεις με παλιούς φίλους και έναν απίθανο σύμμαχο για να πολεμήσουν τα ζόμπι και τα νέα μεταλλαγμένα τέρατα.

«Τζάκι» (Jackie), του Πάμπλο Λαρέν: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Κένεντι, δολοφονείται στο Ντάλας στις 22 Νοεμβρίου 1963. Η γυναίκα του, Τζάκι, βρίσκεται δίπλα του όταν δέχεται τις σφαίρες. Στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία ο χιλιανός σκηνοθέτης μιλά για την γυναίκα αυτή που μέσα στη μεγάλη της θλίψη για το θάνατο του συζύγου της, πρέπει να σταθεί στο ύψος της. Να φροντίσει για τα παιδιά της, να οργανώσει την κηδεία και τη μετακόμιση από το Λευκό Οίκο αλλά κυρίως να καθορίσει την ιστορική κληρονομιά του συζύγου της. (βλέπε Εποχή, 8 Ιανουαρίου 2017)

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s