“ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ”

(από την ΕΠΟΧΗ, 22/1/2017) 

ego1

Φόνοι και Πυθαγόρειο Θεώρημα

 του Στράτου Κερσανίδη

 Ε, ναι, λοιπόν! Τα Μαθηματικά είναι η επιστήμη των επιστημών! Αυτό φαίνεται να υποστηρίζει και να αποδεικνύει ο Σωτήρης Τσαφούλιας με την ταινία του “Έτερος εγώ”, που είδαμε στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία επιβεβαιώνει την ανοδική πορεία του ελληνικού κινηματογράφου και αξίζει της προσοχής των θεατών.

Αναφερόμαστε σε μια αστυνομική ταινία η οποία έχει να κάνει με τξην αναζήτηση ενός δολοφόνου ο οποίος κρύβεται πίσω από πέντε βίαιους φόνους.Τα θύματα είναι ένας δικηγόρος, ένας δικαστής, ένας γιατρός, ένας οδηγός και ένας συνεπιβάτης πολυτελούς αυτοκινήτου.  Ο Δημήτρης Λαΐνης διδάσκει εγκληματολογία στο πανεπιστήμιο. Ενώ ο πατέρας του βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο, ο Λαΐνης αναλαμβάνει να βοηθήσει με τις γνώσεις του την αστυνομία στην ανακάλυψη του κατά συρροή δολοφόνου. Όταν να πιάσει την άκρη του νήματος θα αρχίσει να οδηγείται στο παρελθόν και όλα να μοιάζουν με μια υπόθεση εκδίκησης.

Μια ταινία αστυνομικού μυστηρίου, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για την ελληνική κινηματογραφία. Ο σκηνοθέτης συνδέει τη λύση του γρίφου με τον Πυθαγόρα και με τα Μαθηματικά, μέσα από ένα άκρως ενδιαφέρον, σενάριο το οποίο απαιτεί την προσήλωση των θεατών. Μάλιστα στη συγγραφή του βοήθησε και ο γνωστός μαθηματικός-συγγραφέας, Τεύκρος Μιχαηλίδης.

Μπορεί όλα αυτά τα μαθηματικά και οι αρχαίες ρήσεις που συνδυάζονται ώστε να φτάσουμε στη λύση του μυστηρίου να φαντάζουν κάπως πολύπλοκα αλλά η όλη δράση η οποία απλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή, κυριαρχεί τον μαγνητίζει και τον παρασέρνει. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη, κοφτή, χωρίς περιττολογίες. Η ταινία σε όλα τα τεχνικά σημεία παίρνει άριστα. Θα μπορούσαμε τώρα να μιλάμε για ένα διαμάντι του ελληνικού κινηματογράφου εάν δεν υπήρχε εκείνη η σεναριακή πολυπλοκότητα, όπως προαναφέρω. Γιατί το σινεμά είναι εικόνες που τρέχουν και ό,τι φεύγει, πάει, έφυγε. Δεν είναι βιβλίο που ανατρέχεις, σταματάς, σκέφτεσαι, αντιλαμβάνεσαι και συνεχίζει. Δύσκολο εγχείρημα με πολλά θετικά που αν μη τι άλλο, δείχνει πως ο Τσαφιούλιας ξέρει τι κάνει και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Ενδιαφέρουσα ιστορία, πρωτότυπη πλοκή, μυστήριο και αγωνία, πολύ καλές ερμηνείες. Κι ακόμη κάτι που αξίζει να αναφερθεί είναι οι στέρεοι χαρακτήρες τους οποίους ο Σωτήρης Τσαφούλιας δομεί με προσοχή, τους κοιτάζει κατάματα και όχι αποστασιοποιημένα. Συγκεκριμένα ο χαρακτήρας του Δημήτρη Λαΐνη ξεδιπλώνεται εντελώς, αφενός χάρις το σκηνοθέτη αφετέρου χάρις στην ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s