57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/11/2016)

Πλατεία Αμερικής

Πλατεία Αμερικής

 

Οι απόηχοι της γιορτής

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Την προηγούμενη εβδομάδα, γράφοντας για τις ελληνικές ταινίες που ξεχώρισαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, υποσχέθηκα πως θα επανέλθω με όσες θεωρήσω πως αξίζει να αναφερθούν. Έτσι επανέρχομαι με τρεις από αυτές.

«Πλατεία Αμερικής», σκηνοθεσία: Γιάννης Σακαρίδης

Μια πολυκατοικία στην πλατεία Αμερικής. Ο Νάκος δε γουστάρει τους ξένους. Ο Μπίλι, παιδικός φίλος του, έχει ένα καφέ μπαρ μαζί με την αδελφή του. Ο Τάρεκ, πρόσφυγας από το Χαλέπι, προσπαθεί να φύγει με τη μικρή του κόρη στην Ευρώπη. Η αφρικανή Τερέζα προσπαθεί να το σκάσει από αυτούς που την εκμεταλλεύονται. 

Θαυμάσιο σενάριο με χαρακτήρες, δραματουργία, δράση και πλοκή. Ρεαλιστική, μέσα στην καθημερινότητά μας, χωρίς μελοδραματισμούς, διδακτισμούς και δημαγωγίες. Σκηνοθεσία με ρυθμό, νεύρο, φαντασία, στόχευση. Ο Σακαρίδης ξέρει τι θέλει να πει, πως να υποστηρίξει τη θέση του, έχει άποψη και την καταθέτει. Κι έρχεται η τελική σεκάνς, όπου παίρνει φωτιά η μονταζιέρα, ο θεατής βλέπει κάτι που μπορεί να είναι κάτι άλλο, μπορεί και όχι. Η αγωνία κορυφώνεται, οι ‘κακοί’ κυνηγούν τους ‘καλούς’ η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Και το κοινωνικό αυτό φιλμ, το οποίο μιλά για το δράμα των προσφύγων και για το φασίστα της διπλανής πόρτας, διαθέτει ένα συγκλονιστικό νουάρ φινάλε βγαλμένο από την καρδιά των καλύτερων ταινιών του είδους.

Υψηλού επιπέδου ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς σε μία από τις πιο ολοκληρωμένες ελληνικές ταινίες της φετινής σεζόν.

«Άφτερλωβ», σκηνοθεσία: Στέργιος Πάσχος

Είναι καλοκαίρι, ο Νίκος προσέχει τη βίλα ενός φίλου του όπου καλεί την πρώην κοπέλα του τη Σοφία. Την κλειδώνει μέχρις ότου του εξηγήσει τους λόγους που τον παράτησε. Οι εξομολογήσεις αρχίζουν ενώ η ατμόσφαιρα δεν παύει ούτε στιγμή να είναι ερωτική.

Αν αυτό που θέλει να δώσει ο Στέργιος Πάσχος είναι μια ιστορία σχέσης και υποβόσκοντος ερωτικού πάθους τα πηγαίνει πολύ καλά. Αν θέλει οι διάλογοί του να έχουν ενδιαφέρον, να είναι καθημερινοί αλλά και έξυπνοι, επίσης τα καταφέρνει. Αν θέλει η ταινία του να διαθέτει χιούμορ αλλά και στοιχεία δράματος, τα καταφέρνει και πάλι. Τέλος, αν θέλει να κινηματογραφήσει με επιτυχία μια μεγάλης διάρκειας ερωτική σκηνή, χωρίς να είναι προκλητική αλλά να είναι πολύ, μα πολύ αισθησιακή, ξανά τα καταφέρνει.

Εν ολίγοι λοιπόν, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, η οποία διαθέτει φρέσκια και δροσερή ματιά, προσωπικά με ενθουσίασε. Βέβαια δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθώ στους δύο πρωταγωνιστές, την Ηρώ Μπέζου και το Χάρη Φραγκούλη, οι οποίοι τα πηγαίνουν περίφημα σε δύο πολύ δύσκολους ρόλους.

«Έτερος εγώ», σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας

Ένας εγκληματολόγος αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στην σύλληψη ενός κατά συρροή δολοφόνου.  Μια ταινία αστυνομικού μυστηρίου, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για την ελληνική κινηματογραφία. Ο σκηνοθέτης συνδέει τη λύση του γρίφου με τον Πυθαγόρα και με τα Μαθηματικά, μέσα από ένα άκρως ενδιαφέρον, αν και πολύπλοκο, σενάριο. Σκηνοθεσία γρήγορη, και κοφτή. Η ταινία σε όλα τα τεχνικά σημεία παίρνει άριστα. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα διαμάντι του ελληνικού κινηματογράφου εάν δεν υπήρχε εκείνη η σεναριακή πολυπλοκότητα. Δύσκολο εγχείρημα με πολλά θετικά που αν μη τι άλλο, δείχνει πως ο Τσαφιούλιας μπορεί, ‘το έχει’, όπως λέμε.

 

Ο Χρυσός Αλέξανδρος

Ο Χρυσός Αλέξανδρος απονεμήθηκε στα «Δολοφονικά αμαξίδια» (Tiszta szivvel), του Άτιλα Τιλ, από την Ουγγαρία.

Δυο ανάπηροι νεαροί, ζουν σε ένα κέντρο περίθαλψης. Εκεί γνωρίζουν έναν πρώην πυροσβέστη, καθηλωμένο κι αυτόν σε καροτσάκι. Ο τελευταίος κάνει διάφορες δουλειές για έναν μαφιόζο. Όταν του ζητά να ‘καθαρίσει’ κάποιους αντιπάλους του, εκείνος θα ζητήσει τη βοήθεια των δύο παιδιών.

Δράση και αγωνία για την εξέλιξη αλλά και ένα υποδόριο μαύρο χιούμορ, που αποθεώνεται στο φινάλε, με το σκηνοθέτη να μας λέει πως «εντάξει, μην τα παίρνεται όλα όσο σοβαρά!».

Εξαιρετική ταινία η οποία δεν επιδιώκει να δημιουργήσει ψεύτικη συγκίνηση ούτε συμπόνια για τους ήρωές της αλλά επικεντρώνεται στη σχέση τους, τη δυνατή φιλία και την αφοσίωση. Στο φινάλε έρχεται η λύτρωση, σα να μας λέει,  «μπορεί να είμαι ανάπηρος, αλλά μπορώ να είμαι κι εγώ το ίδιο καλός αλλά και το ίδιο κακός, όπως όλοι». Έξυπνο και πρωτότυπο σινεμά, γεμάτο και χορταστικό, που καθηλώνει, συγκινεί και μας κάνει να μειδιούμε.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s