57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)

(αναδημοσίευση από το http://www.stokokkino.gr)

Έκπληξη από την Κύπρο, αποθέωση από τη Ρουμανία

Του Στράτου Κερσανίδη

 Λένε πως καμιά φορά η μεγάλη έκπληξη έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Αυτό συνέβη, κατά την άποψή μου, με την ταινία του κύπριου, Πέτρου Χαραλάμπους, «Το αγόρι στη γέφυρα», η οποία με κράτησε καθηλωμένο με την εξέλιξή της. Βέβαια, καθηλωμένος έμεινα και με την καταπληκτική ταινία του Κρίστι Πούιου, «Sieranevada», για εντελώς διαφορετικό λόγο, αφού δεν έχει καμία ιδιαίτερη δράση αλλά παρόλα αυτά δε σε αφήνει να βαρεθείς.

Η «λαίδη Μάκμπεθ», του βρετανού Ουίλιαμ Ολντροϊντ, είναι ένα πολύ δυνατό φιλμ για το ερωτικό πάθος που οδηγεί στο έγκλημα, ενώ το φιλανδικό «Η πιο ευτυχισμένη μέρα του Όλλι Μάκι», που σκηνοθέτησε ο Γιούχο Κούοσμανεν, δείχνει πως η ευτυχία δεν βρίσκεται στη δόξα και τα λεφτά αλλά μέσα στην αγκαλιά που αγαπάμε.

to_agori_stin_gefyra_boy_on_the_bridge2 

«Το αγόρι στη γέφυρα», σκηνοθεσία: Πέτρος Χαραλάμπους

Ο 12χρονος Σωκράτης ζει σε ένα χωριό στην Κύπρο και έχει μεγάλο ταλέντο στην κατασκευή εκρηκτικών. Μια συνήθεια που προκαλεί μπελάδες στον ίδιο και τους γονείς του, Νίκο και Ελένη. Σύντροφός του στις εκρηκτικές σκανταλιές είναι ο ξάδελφός του, Μάρκος. Η μητέρα του Μάρκου, η Ειρήνη, είναι αδελφή της Ελένης και βιώνει ένα καθημερινό δράμα εξαιτίας της βίας που βιώνει από τον άντρα της το Χάμπο. Ο Σωκράτης είναι πού περήφανος για τον παππού του, που έχει το ίδιο όνομα, ο οποίος αγωνίστηκε με την ΕΟΚΑ κατά των Άγγλων, σύμφωνα με έναν ηλικιωμένο σύντροφό του. Ένα φονικό που θα συμβεί στο χωριό, εμπλέκει το Σωκρτάτη και στη συνέχεια μια σειρά από πρόσωπα. Μέσα από όλα αυτά αποκαλύπτονται κρυμμένα μυστικά.

Μια ταινία η οποία αρπάζει το θεατή σφιχτά από τα πρώτα πλάνα και δεν τον αφήνει ούτε στιγμή. Ο Πέτρος Χαραλάμπους τοποθετεί την ιστορία του μέσα σε ένα ειδυλλιακό χώρο στον οποίο όμως δεν εκτυλίσσονται καθόλου ειδυλλιακά πράγματα. Βέβαια οφείλουμε να σταθούμε στο εξαιρετικό σενάριο, το οποίο υπογράφουν οι Σταύρος Παμπαλλής και Εύα Μάκη. Αυτό ρο πολύ καλά δουλεμένο υλικό παίρνει στα χέρια του ο Χαραλάμπους για να οικοδομήσει επάνω του μια συγκλονιστική αφήγηση. Δεν είναι μόνον το ενδιαφέρον του θεατή το οποίο κρατιέται αμείωτο είναι και οι συνεχείς ανατροπές που ακολουθούν διαδοχικά η μία την άλλη. Ακόμη και το φινάλε στο οποίο είναι έντονο το στοιχείο της κάθαρσης έρχεται  ως αποτέλεσμα εννοιών όπως η αγάπη, η αφοσίωση, η φιλία, η αυτοθυσία. Και είναι διπλά συγκλονιστικό επειδή όλα αυτά προέρχονται μέσα από ένα φονικό.

Επί πλέον ο Χαραλάμπους, με τη κίνηση του Σωκράτη ο οποίος στο τέλος καταστρέφει τον μπερέ της ΕΟΚΑ που ανήκε στον παππού του, θέτει ερωτηματικά αναφορικά με την καπηλεία των αγώνων. Και συγκεκριμένα αναφέρεται σε συγκεκριμένη πολιτική παράταξη. (Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου)

lady_macbeth_2

«Λαίδη Μάκμπεθ» (Lady Macbeth), σκηνοθεσία: Ουίλιαμ Όλντροϊντ

Η όμορφη Κάθριν μετά το γάμο της έρχεται να ζήσει σε μια τεράστια έπαυλη της αγγλικής υπαίθρου. Ο άντρας της, της φέρεται αυταρχικά και με ψυχρότητα. Ακόμη πιο σκληρός μαζί της είναι ο πεθερός της, ο οποίος την κατηγορεί επειδή δεν μπορεί να προσφέρει στο γιο του ένα παιδί. Ζώντας μέσα στην περιφρόνηση και τη μοναξιά θα δημιουργήσει ερωτική σχέση με τον Σεμπάστιαν, το σταυλίτη του κτήματος. Η Κάθριν αρχίζει να ανθίζει, να αποκτά αυτοπεποίθηση και να διεκδικεί τη ζωή που της στέρησαν. Είναι τόσο αποφασισμένη που προκειμένου να μη χάσει ό,τι έχει αποκτήσει φτάνει μέχρι τα άκρα.

Μια συναρπαστική ιστορία παθιασμένου παράνομου έρωτα στην Αγγλία του 17ου αιώνα. Η καταπιεσμένη γυναίκα, μετατρέπεται σε παθιασμένη ερωμένη και τέλος μεταμορφώνεται σε αιματοβαμμένη κυρία. Ο θεατρικός σκηνοθέτης Οίλιαμ Όλντροϊντ, μεταφέρει με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο του Νικολάι Λέσκοφ, «Λάιδη Μάκμπεθ του Μίτσενσκ». Η πορεία μεταμόρφωσης της ηρωίδας του από φοβισμένη και υποτακτική σε σκληρή και αμείλικτη, γίνεται σταδιακά, βήμα-βήμα αλλά είναι αναπόφευκτη. Γιατί, όπως ο κάθε συγγραφέας γνωρίζει, όταν το πάθος κυριαρχήσει δεν υπάρχει καμία λογική δύναμη να το σταματήσει. Η ταινία είναι βρετανικής παραγωγής. (Διεθνές Διαγωνιστικό)

happiest_day_in_the_life_of_olli_maki_1

«Η πιο ευτυχισμένη μέρα του Όλλι Μάκι» (Hymyileva mies), σκηνοθεσία: Γιούχο Κούοσμανεν

Ο Όλλι Μάκι είναι πυγμάχος και ετοιμάζεται να διεκδικήσει τον παγκόσμιο τίτλο στην κατηγορία φτερού. Βρισκόμαστε στα 1962 και ο Όλλι προετοιμάζεται για τον αγώνα. Ο προπονητής του κάνει τα πάντα για να τον εμψυχώσει αλλά και για να χάσει το απαραίτητο βάρος. Και ενώ τα μάτια όλης της Φιλανδίας στο νέο εθνικό ήρωα, εκείνος ερωτεύεται την Ράιγια η οποία αποκτά προτεραιότητα στη ζωή του.

Συμπαθητική ταινία, με πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία η οποία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Ο σκηνοθέτης δίνει μια ιδιαίτερη λυρική νότα στην ταινία του αφήνοντας υπογείως να διαρρεύσει μέσα της και να υπερισχύσει το ερωτικό από το αθλητικό στοιχείο.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι οποίοι περιτριγυρίζουν καθημερινά τον Όλλι, τον κινηματογραφούν, τον τρέχουν από συνέντευξη σε συνέντευξη και από συνάντηση σε συνάντηση; Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι οποίοι τον εμποδίζουν να συναντήσει την αγαπημένη του; Πως έμπλεξε αυτός ο επαγγελματίας φούρναρης και ερασιτέχνης πυγμάχος με την επαγγελματική πυγμαχία; Και τι υποχωρήσεις και συμβιβασμούς πρέπει να κάνει για να ανταποκριθεί στο ρόλο που του έχουν προδιαγράψει οι διάφοροι χρηματοδότες; Πως μπορεί να σηκώσει το τεράστιο βάρος ενός ολόκληρου έθνους το οποίο προσδοκά από αυτόν; Όλα αυτά τα τεράστια ερωτήματα περικυκλώνουν τον Όλλι ο οποίος νιώθει να πνίγεται. Μόνο δίπλα στη Ράιγια αισθάνεται αληθινός. Αυτό είναι το ρεζουμέ της ταινίας του Κούοσμανεν, που σκηνοθετεί με τρόπο αεράτο και ευχάριστο μια ταινία η οποία κέρδισε το βραβείο στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, στο Φεστιβάλ των Καννών. (Διεθνές Διαγωνιστικό)

sieranevada_2

«Sieranevada», σκηνοθεσία: Κρίστι Πούιου

Ο Λάρι, είναι ένας 40χρονος γιατρός ο οποίος ζει στο Βουκουρέστι. Έχουν περάσει σαράντα μέρες από το θάνατο του πατέρα του, Εμίλ και τρεις μέρες από την τρομοκρατική επίθεση στο Σαρλί Εμπό. Ο Λάρι μαζί με τη Σάντρα, τη γυναίκα του, βρίσκονται σε οικογενειακό τραπέζι για το μνημόσυνο του πατέρα του. Στην παρέα είναι μεταξύ άλλων, η μητέρα του, ο αδελφός του ο οποίος είναι στρατιωτικός, μια γειτόνισσα η οποία αναπολεί τον κομουνισμό, μια θεία του και ένας θείος του καθώς και ένας ξάδελφος του ο οποίος αγαπά τις θεωρίες συνωμοσίας.  Και ενώ περιμένουν το παπά ο οποίος αργεί, κουβέντα τη κουβέντα η οικογενειακή συγκέντρωση θα πάρει επικίνδυνη τροπή καθώς αρχίζουν οι κάθε είδους διαφορές να βγαίνουν στην επιφάνεια. Διαφορετικές απόψεις για την πολιτική και θρησκεία αλλά και κρυμμένα μυστικά, μετατρέπουν το διαμέρισμα σε χώρο αψιμαχιών. Ο χώρος διαστέλλεται ακoλουθώντας το σχήμα: οικογένεια-χώρα-κόσμος. Οι συγκρούσεις για οικογενειακά θέματα, συνοδεύονται από διαφωνίες σχετικά με το παρελθόν και το παρόν της Ρουμανίας κι αυτές από διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη διεθνή πολιτική.

Ακόμη μια μεγάλη ταινία από το σκηνοθέτη ο οποίος θεωρείται ως ο νονός αυτού που ονομάστηκε «νέο κύμα στο ρουμάνικο κινηματογράφο», η οποία κινείται στα όρια του νεορεαλισμού. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί εξαντλητικά με την κάμερα να κινείται μέσα στο μικρό χώρο ενός διαμερίσματος «κοιτάζοντας» κατάματα τους χαρακτήρες του. Το μοντάζ είναι σχεδόν ανύπαρκτο, κυριαρχούν τα μονοπλάνα και ο θεατής μπαίνει στη θέση ενός παρατηρητή ο οποίος βρίσκεται εκεί ως απρόσκλητος επισκέπτης!

Τελικά αυτό το οποίο είναι ο κεντρικός άξονας επάνω στον οποίο κινείται η ταινία είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσα από συνεχείς διαλόγους οι οποίοι αναφέρονται επί παντός επιστητού. Άνθρωποι και καταστάσεις με τον Πούιου να αναδεικνύει την αληθινή ανθρώπινη φύση όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Είναι πραγματικό επίτευγμα αν αναλογιστούμε πως επί 3 ώρες παρακολουθούμε μια ταινία χωρίς καμία δράση η οποία όμως μας κρατά καθηλωμένους.

Ένα ακόμη αριστούργημα του νέου ρουμάνικου κινηματογράφου που αν θέλω να το χαρακτηρίσω με δυο κουβέντες θα χρησιμοποιήσω αυτό που μου είπε ένας φίλος βγαίνοντας από την αίθουσα: «Ο Γούντι Άλεν κι ο Άντον Τσέχοφ μέσα σε ένα διαμέρισμα». (Ματιές στα Βαλκάνια)

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s