57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (3)

(από το http://www.stokokkino.gr)

Το ροζ του έρωτα και της ελευθερίας

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Δεν ξέρω αν στο επόμενο φεστιβάλ θα υπάρχει τουρκική ταινία όπως  ο «Ραούφ». Δυστυχώς οι εξελίξεις στη γειτονική χώρα και η σκλήρυνση της κυβέρνησης Ερντογάν μας κάνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξους, περισσότερο τώρα που η λογοκρισία κάνει έντονη την παρουσία της.

Όσο για το ελληνικό σινεμά φαίνεται πως έχει ρίζες και στο εξωτερικό, όπως αποδεικνύει η ταινία «42 δευτερόλεπτα ευτυχίας» της Χριστίνας Κάλλας η οποία ζει στις ΗΠΑ.

Τέλος, το τουρκικό «Άλμπουμ», παρά τις προσδοκίες μας απογοήτευσε.

Αυτές είναι οι τρεις ταινίες που περιλαμβάνει το σημερινό μας κριτικό σημείωμα από το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

 42_deyterolepta

«42 δευτερόλεπτα ευτυχίας» (42 seconds of happiness), σκηνοθεσία: Χριστίνα Κάλλας

Ο πρώτος ομοφυλοφιλικός γάμος της παρέας θα φέρει μια ομάδα φίλων μαζί για ένα Σαββατοκύριακο σε ένα προάστιο της Νέας Υόρκης. Μόνο που δε χαίρονται όλοι αφού στο γάμο έχει προσκληθεί και ένα ζευγάρι που έχει χωρίσει. Η παρέα διασκεδάζει, πίνει, φιλονικεί, δημιουργούνται εντάσεις, η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει. Την ίδια ώρα η μετεωρολογική υπηρεσία ειδοποιεί για ένα επικίνδυνο τυφώνα ο οποίος πλησιάζει. Και την ώρα που ο κίνδυνος να γίνουν γης μαδιάμ είναι ορατός μια γυναίκα με πιστόλι έρχεται να λειτουργήσει ως από μηχανής θεός!

Μια κάμερα η οποία κινείται αδιάκοπα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, τους πλησιάζει, πηγαίνει από πρόσωπο σε πρόσωπο. Εκείνοι μιλούν αδιάκοπα, γελούν, φωνάζουν, μαλώνουν. Η σκηνοθεσία θυμίζει πολύ Δόγμα 95 και η Χριστίνα Κάλλας αφήνει την ένταση ανεξέλεγκτη. Μια ταινία με θέμα της τις φιλικές και τις ερωτικές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, τον εγωισμό, την τρυφερότητα. Όλα εκείνα τα συναισθήματα τα οποία εμπλέκονται μέσα στις σχέσεις των ανθρώπων, ιδιαίτερα εκείνων που έχουν στενές σχέσεις.

Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, με φρενήρη σκηνοθετικό ρυθμό που όσο περνά η ώρα αποκτά όλο και περισσότερο ενδιαφέρον φτάνοντας σε μια απρόβλεπτη κορύφωση.

Η ταινία, αν και συμμετέχει στο ελληνικό τμήμα, είναι ανεξάρτητη αμερικανική παραγωγή, αφού η σκηνοθέτιδα ζει στις ΗΠΑ. (Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου – Έλληνες της Διασποράς)

rauf

«Ραούφ» (Rauf), σκηνοθεσία: Μπαρίς Καγιά και Σονέρ Τζανέρ

Ο 9χρονος Ραούφ με την οικογένειά του, ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στο τουρκικό Κουρδιστάν και συχνά της νύχτες ακούν τους ήχους από τις μάχες. Δεν αγαπά το σχολείο και ο πατέρας του αποφασίζει να τον βάλει να δουλέψει σε έναν φίλο του ξυλουργό για να μάθει την τέχνη. Μαζί με το αφεντικό του ζει η 20χρονη κόρη του, Ζάνα, στο πρόσωπο της οποίας ο Ραούφ αντικρίζει τον πρώτο του έρωτα. Η κοπέλα αγαπά το ροζ χρώμα, το οποίο γίνεται και το αγαπημένο χρώμα του Ραούφ, παρά το γεγονός πως δεν το γνωρίζει! Οι μέρες περνούν και ο Ραούφ νιώθει τον έρωτά του να φουντώνει ενώ ο πόλεμος εξακολουθεί να είναι γύρω τους. Και θα είναι αυτός που θα αλλάξει τα πάντα στην καθημερινότητα του μικρού μαθητευόμενου μαραγκού.

Ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας σε ένα χωριό στο Κουρδιστάν. Τα παιδιά παίζουν ανέμελα, οι άνδρες δουλεύουν σκληρά ενώ κάποιες μάνες αγωνιούν για την τύχη των παιδιών του που πολεμούν στο βουνό με του αντάρτες. Οι δύο σκηνοθέτες τοποθετούν σε πρώτο επίπεδο τη ζωή του 10χρονου Ραούφ, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του, δεν έχει ιδέα από πολιτική και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να παίζει με τους φίλους του και να ονειρεύεται πως θα βρίσκεται κοντά στην αγαπημένη του. Μόνο που η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τα παιδικά όνειρα. Και είναι αυτή η οποία πολλές φορές δεν αφήνει τα παιδιά να μεγαλώσουν φυσιολογικά αλλά τα οδηγεί στη βίαιη ενηλικίωση. Έτσι έρχεται το δραματικό φινάλε στο οποίο βρίσκεται και όλο το νόημα της ταινίας. Μια ταινίας από εκείνες που κρύβουν μέσα τους το σπαραγμό των ανθρώπων μαζί με το πάθος για τη ελευθερία. Μια ταινία η οποία γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη μετά από τις τελευταίες, δυσάρεστες εξελίξεις στην Τουρκία. Αναρωτιέμαι εάν θα μπορούν πλέον να γίνονται τέτοιες ταινίες στη γειτονική χώρα η οποία βαδίζει όλο και περισσότερο προς μία ιδιότυπη μορφή κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Ματιές στα Βαλκάνια)

 album

«Άλμπουμ» (Album), σκηνοθεσία: Μεχμέτ Τζαν Μέρτογλου

Ένα ζευγάρι το οποίο δεν έχει παιδιά αποφασίζει να στραφεί στη λύση της υιοθεσίας. Επειδή όμως δεν θέλουν κανείς να γνωρίζει πως το παιδί τους είναι υιοθετημένο βγάζουν ψεύτικες φωτογραφίες με τη γυναίκα σε ενδιαφέρουσα και στη συνέχεια ψεύτικες φωτογραφίες με το μωρό στο μαιευτήριο. Έτσι δημιουργούν μια ψεύτικη πραγματικότητα την οποία θέλουν να παρουσιάσουν ως αληθινή, έχοντας ως αποδεικτικό στοιχείο τις φωτογραφίες. Όταν μια μέρα θα μπουν κλέφτες στο σπίτι τους και θα καταθέσουν στην αστυνομία θα ανακαλύψουν πως στα αρχεία της είναι όλα καταγεγραμμένα. Δηλαδή ακόμη και το ό,τι το παιδί τους είναι υιοθετημένο. Μετά από αυτό θα πανικοβληθούν πως το μυστικό τους θα φανερωθεί.

Επιδίωξη του σκηνοθέτη είναι να καταδείξει το πόσο δυνατές είναι οι κοινωνικές προκαταλήψεις και τα ταμπού αναφορικά με την ικανότητα ενός ζευγαριού να αποκτήσει παιδί. Και όλο αυτό το δίνει μέσα από κάποιες κωμικές σκηνές χωρίς όμως να κατορθώσει να δημιουργήσει μια αφήγηση που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον. Ασύνδετες μεταξύ τους και περιττές σκηνές, δημιουργούν ένα αφηγηματικό χάος ενώ το φινάλε όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να το δικαιολογήσω. Μέτρια ταινία που προσωπικά με απογοήτευσε. (Ματιές στα Βαλκάνια)

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s