“ΑΦΕΡΙΜ!”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 6/11/2016)

aferim

Κάποτε στη Βλαχία

Μπορεί τα χρόνια να περνούν, οι καιροί να αλλάζουν αλλά κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα, έστω και με κάποιες διαφοροποιήσεις. Όπως για παράδειγμα οι διάφορες προκαταλήψεις και τα στερεότυπα τα οποία περνούν από γενιά σε γενιά

Μια σειρά από τέτοια θέματα αναδεικνύονται στην ταινία του Ράντου Ζούντε, “Αφερίμ!” (Aferim!), μια ταινία η οποία εντάσσεται σε αυτό που έχουμε ονομάσει νέο κύμα του ρουμάνικου κινηματογράφου. Ο σκηνοθέτης μας μεταφέρει στη Βλαχία, στα 1835 μέσα σε ένα μωσαϊκό εθνοτήτων που ζουν στην περιοχή, δηλαδή Ρουμάνους, Τούρκους, Ρώσους, Έλληνες, Εβραίους, Ούγγρους, Τσιγγάνους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ένας αστυνομικός μαζί με το γιο του, τον οποίο εκπαιδεύει, καταδιώκουν έναν Τσιγγάνο σκλάβο, ο οποίος το έσκασε από το υποστατικός ενός βογιάρου. Αυτός είναι ο βασικός κορμός της υπόθεσης μέσα από την οποία αναφύονται η καθημερινότητα των ανθρώπων, οι κοινωνικές συνθήκες, οι εθνικισμοί, οι προκαταλήψεις. Πρόκειται για ένα βαλκανικό γουέστερν όσο κι αν ο όρος μοιάζει παράταιρος, με το σκηνοθέτη να διατηρεί όλα σχεδόν τα κλισέ αυτού του, κατ΄ εξοχήν, αμερικανικού κινηματογραφικού είδους.  Μέσα από ένα συναρπαστικό γεωγραφικό, χρονολογικό και εθνολογικό παζλ, ο Ράντου Ζούντε συνθέτει τις κοινωνικές σχέσεις, την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων, την καταπίεση των φτωχών από τους πλούσιους οι οποίοι έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω τους. Και χτυπάει φλέβα καθώς οι υπαινικτικές αναφορές του στο παρόν είναι εμφανείς. Δηλαδή ο ρατσισμός, η διαφθορά, ο ρόλος της εκκλησίας, η οικονομική ολιγαρχία, η περιφρόνηση των όποιων νόμων, θέματα που υπήρχαν στη Ρουμανία το 19ο αιώνα και υφίστανται κατ΄ αναλογίαν και με μικρές παραλλαγές, μέχρι σήμερα, 28 χρόνια μετά από την κατάρρευση του καθεστώτος Τσαουσέσκου και με τη χώρα να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το “Αφερίμ!” (στα τουρκικά σημαίνει “μπράβο”, “εύγε”), είναι ένα αληθινό κινηματογραφικό διαμάντι, ένα μικρό αριστούργημα, με μια πανέμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία που θα σας γοητεύσει.

Η ταινία, την οποία είδαμε στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης,  κέρδισε στο Βερολίνο την Αργυρή Άρκτο και το βραβείο Σκηνοθεσίας, ενώ ήταν η πρόταση της Ρουμανίας για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ το 2016.

                                                                                                                Στρά. Κερ.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

Προβάλλονται επίσης οι ταινίες:

«Invisible», του Δημήτρη Αθανίτη: Ο Άρης, χωρισμένος και πατέρας ενός 6χρονου αγοριού, απολύεται από τη δουλειά του. Ένας δύσκολος δρόμος αρχίζει καθώς η πρώην γυναίκα του τον πιέζει για τη διατροφή, ο σπιτονοικοκύρης του τον κυνηγά για τα νοίκια και το μέλλον του φαντάζει ζοφερό. Ο Άρης, ευρισκόμενος σε αδιέξοδο και νιώθοντας την αδικία να τον βαραίνει αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Βγαλμένη από τη ζωή η ταινία, μας μιλά για εκείνους τους ανθρώπους που ενώ ζουν κι αναπνέουν στο πλάι μας ουσιαστικά είναι αόρατοι. Έναν τέτοιο άνθρωπο επιλέγει για ήρωά του ο σκηνοθέτης και ακολουθεί το δράμα του βήμα-βήμα μέχρι την κορύφωσή του. Κι όταν η λούπα που ανοίγει στην αρχή κλείνει στο φινάλε η τελική λύση που δίνεται αφήνει κάποιες αμφιβολίες για το εάν συνέβη αυτό που φαίνεται πως συνέβη! Σαφείς κοινωνικές αναφορές με κεντρικό θέμα το πως επηρεάζεται η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση ανάλογα με τις συνθήκες.

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ” (I, Daniel Blake), του Κεν Λόουτς: Ο Ντάνιελ, 59χρονος ξυλουργός από το Νιούκαστλ, μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο αντιμετωπίζει την κρατική γραφειοκρατία. Η γνωριμία του με μια ανύπαντρη μητέρα με δύο παιδιά, θα τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν μαζί τις δυσκολίες της ζωής.

Ταινία με κοινωνικό περιεχόμενο από τον αγωνιστή σκηνοθέτη, Κεν Λόουτς, ο οποίος κριτικάρει με οξύτητα ένα παρασιτικό σύστημα το οποίο δυσκολεύει τον απλό άνθρωπο ο οποίος απλά, ζητά ένα επίδομα για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Χρυσός Φοίνικας στις Κάνες και βραβεία κοινού στα φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και του Λοκάρνο.

Μόνος στο Βερολίνο” (Alone in Berlin), του Βίνσεντ Πέρεζ: Ο Ότο και η Άννα, μετά το θάνατο του γιου τους στο Μέτωπο στρέφονται κατά του ναζιστικού καθεστώτος. Αρχίζουν να αφήνουν ανώνυμες κάρτες σε διάφορα σημεία της πόλης καλώντας το λαό σε αντίσταση. Η Γκεστάπο αναλαμβάνει δράση.

Blood father: Βίαιη δικαιοσύνη” (Blood father), του Ζαν Φρανσουά Ρισέ: Η 17χρονη Λίντια, η οποία έχει εγκαταλείψει το σπίτι της, ζητά τη βοήθεια του πατέρα της για να σωθεί από τους ανθρώπους ενός καρτέλ ναρκωτικών. Όμως ο πατέρας της είναι αποφυλακισμένος σε επιτήρηση.

Σνόουντεν” (Snowden), του Όλιβερ Στόουν: Μια προσωπική ματιά του Στόουν, σε μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες; του 21ου αιώνα, του πρώην υπαλλήλου στην αμερικανική υπηρεσία εθνικής ασφάλειας, Έντουαρντ Σνόουντεν, ο οποίος αποκάλυψε στον Τύπο το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης των πολιτών.

Στη σκιά του φόβου” (Under the shadow), του Μπαμπάν Ανβαρί: Τεχεράνη 1988, πόλεμος Ιράν – Ιράκ. Μια μητέρα με την κόρη της αντιμετωπίζουν τους συνεχείς βομβαρδισμούς ενώ κάτι απόκοσμο πλησιάζει. Ταινία τρόμου.

 “7 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα” (A monster calls), του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα: Ο 12χρονος Κόνορ αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα. Μια νύχτα εμφανίζεται στο παράθυρό του ένα τέρας και του ζητά να του πει μια ιστορία.

Οι ευχούληδες” (Trolls), των Μάικ Μίτσελ και Γουόλτ Ντορν: Πολύχρωμος, φανταστικός κόσμος με τους Ευχούληδες. Κινούμενα σχέδια.

Σινεφίλ

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s