“Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ”

attesa

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/10/2016)

Όταν η ψευδαίσθηση γίνεται πραγματικότητας.

Του Στράτου Κερσανίδη

Η αναμονή είναι ένα συναίσθημα που μπορεί κάποιες φορές να είναι γλυκό κι άλλες βασανιστικό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που μπορεί να ξεκινήσει με γλυκύτητα και στη συνέχεια να μετατραπεί σε κάτι αγωνιώδες, βασανιστικό, ψυχοφθόρο.

Δυο γυναίκες περιμένουν έναν άνδρα. Ο Πιέρο Μεσίνα, ανήκει στη νέα γενιά των ιταλών σκηνοθετών. Με την ταινία “Η μεγάλη αναμονή” (L’ attesa) αφηγείται την ιστορία μιας τέτοιας αναμονής.

Η Ζαν φθάνει από το Παρίσι σε μια έπαυλη στη Σικελία προσκεκλημένη από τον Τζουζέπε. Εκεί θα  γνωριστεί με τη μητέρα του, την Άννα, η οποία της λέει πως ο γιος της απουσιάζει και θα επιστρέψει σε μερικές μέρες. Οι δυο γυναίκες μένουν μαζί και η Άννα νιώθει πως η παρουσία της αγαπημένης του γιου της συμπληρώνει την απουσία του. Στο μεταξύ η Ζαν εξερευνά την περιοχή ενώ στέλνει συνεχή μηνύματα στο κινητό του Τζουζέπε ο οποίος όμως δεν της απαντά.

Η ατμόσφαιρα στο σπίτι είναι θλιβερή. Αυτό που αντιλαμβάνεται ο θεατής με την πρώτη ματιά είναι πως ο Τζουζέπε έχει πεθάνει και η Άννα θρηνεί το χαμό του. Έτσι δεν αποκαλύπτει την αλήθεια στη Ζαν σε μια προσπάθεια να κρατήσει το γιο της “ζωντανό” όσο γίνεται περισσότερο μέσα από την παρουσία κοπέλας του. Εκείνη αρχικά δεν καταλαβαίνει τίποτε, νιώθει πως κάτι περίεργο συμβαίνει αλλά αφήνεται στη γλυκιά αναμονή του αγαπημένου της. Όσο για την Άννα δεν περιμένει τίποτε αλλά η θλίψη της την οδηγεί στην ψευδαίσθηση της αναμονής.

Ο Μεσίνα διαθέτει μια αφηγηματική ματιά η οποία παρασέρνει το θεατή. Έτσι, παρά την αρχική βεβαιότητα πως ο Τζουζέπε είναι νεκρός, φυτεύει σπέρματα αμφιβολίας για το εάν είναι όντως έτσι. Κι ο θεατής παρασύρεται, αρχίζει να αμφιβάλει και η αγωνία της αναμονής που βιώνει η Ζαν μεταφέρεται και σε αυτόν.

Ένα τεράστιο σπίτι, ένα τοπίο ήρεμο, μοναχικό. Δυο γυναίκες και ένας άνδρας, ο Πιέτρο, ο οικονόμος του σπιτιού που μοιάζει αινιγματικός. Αυτός γνωρίζει την αλήθεια, προσπαθεί να μιλήσει στη Ζαν αλλά δεν τα καταφέρνει.

Η Άννα συντετριμμένη βιώνει την απώλεια. H αδυναμία της να δεχτεί το χαμό του αγαπημένου της γιου την οδηγεί στην άρνηση της πραγματικότητας. Εκμεταλλεύεται την άφιξη της Ζαν και μέσα από την παρουσία της δημιουργεί την ψευδαίσθηση αναμονής του Τζουζέπε.

Η Ζαν από την πλευρά της, αντικαθιστά την αρχική έκπληξη της απουσίας του Τζουζέπε με την γλυκιά αναμονή του. Αρχικά χαίρεται την καθημερινότητά της με την Άννα αλλά σιγά-σιγά αρχίζει να ανησυχεί, η ανησυχία της μετατρέπεται σε αγωνία.

Η ταινία διερευνά τον πόνο της απώλειας και την αδυναμία διαχείρισής του. Διερευνά τους αμυντικούς μηχανισμούς του ανθρώπου μπροστά στο αδιανόητο, το αξεπέραστο. Το πως σε ακραίες περιπτώσεις η πραγματικότητα μπορεί να αντικατασταθεί από μια λυτρωτική ψευδαίσθηση.

Στο ρόλο της Άννας, η Ζιλιέτ Μπινός, για την οποία ο σκηνοθέτης όταν ρωτήθηκε γιατί την επέλεξε, απάντησε πως “επειδή είναι η καλύτερη”, και συμπλήρωσε πως “μάλλον θα πρέπει να ρωτήσετε την ίδια γιατί αποφάσισε να δουλέψει μαζί μου”.

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s