“ΑΓΝΩΣΤΟΙ”

This image released by IFC Films shows Michael Chernus, center left, and Rachel Weisz in a scene from "Complete Unknown." (Jeong Park/IFC Films via AP)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/10/2016)

Η γνωστή… άγνωστη

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δε βολεύονται με αυτό που είναι, που θέλουν να είναι κάποιοι άλλοι και που αλλάζουν πρόσωπα διαρκώς. Ο Τζόσουα Μάρστον σκηνοθετεί την ταινία “Άγνωστοι” (Complete unknown), επιχειρώντας να μιλήσει για αυτό το θέμα.

Όλα ξεκινούν από ένα πάρτι το οποίο διοργανώνουν ο Τομ και η σύζυγός του. Ένας συνεργάτης του Τομ και φίλος του, εμφανίζεται με μια όμορφη συνοδό την οποία έχει γνωρίσει στην καντίνα που τρώει καθημερινά. Η Άλις εντυπωσιάζει την παρέα μιλώντας για τη δουλειά της όμως ο Τομ έχει την εντύπωση πως τη γνωρίζει. Και έχει δίκιο επειδή αποκαλύπτεται πως η Άλις είναι μια αγαπημένη του Τομ η οποία εξαφανίστηκε πριν από 15 χρόνια χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω της. Μια επιθυμία να τον συναντήσει την έκανε να επιστρέψει. Γιατί όμως άλλαξε ταυτότητα; Γιατί έζησε όλα αυτά τα χρόνια σαν κυνηγημένη με πολλαπλές ταυτότητες, κάνοντας διαφορετικές δουλειές;

Η ταινία του Μάρστον, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Σάντανς, μιλά για μια γυναίκα η οποία όταν ανακάλυψε πως μπορεί να αλλάζει πρόσωπο όποτε θέλει και να εξαπατά τους ανθρώπους, δε δίστασε να το κάνει. Ομολογεί μάλιστα πως το κάνει επειδή διαφορετικά νιώθει παγιδευμένη. Και αρχίζουν τα ερωτήματα. Ποια είναι η Άλις; Ποιο ήταν το παρελθόν της με τον Τομ; Η ζωή της, η οικογένειά της;. Ποιοι ήταν οι λόγοι που έφυγε και άρχισε να αλλάζει ταυτότητες, ιδιότητες και επαγγέλματα;

Ο σκηνοθέτης αρχίζει και στήνει ένα μυστήριο, η ιστορία προχωρά, αρχίζουν σταδιακά οι αποκαλύψεις αλλά η μεγάλη αποκάλυψη δεν έρχεται ποτέ. Κι έτσι ο θεατής μένει μετέωρος μέσα σε αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί, καλά φτιάχνεις ένα σενάριο, αλλή μέσα σε αυτό υπάρχουν και οι χαρακτήρες οι οποίοι πρέπει να πατούν γερά, να δικαιολογείται η παρουσία τους αλλά, πάνω απ’ όλα, οι πράξεις τους. Εδώ ο σκηνοθέτης δεν τα πηγαίνει καθόλου καλά αφού οι χαρακτήρες του μένουν ανολοκλήρωτοι, καμία πράξη τους δε δικαιολογείται. Και κυρίως ο χαρακτήρας της Άλις η οποία φεύγει, εξαφανίζεται. Γιατί όλα αυτά; Το ερώτημα μένει αναπάντητο και οι θεατής με τη μεγάλη απορία του γιατί είδε μια ταινία η οποία περιείχε μια αφήγηση χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης τελικά. Μέτρια ταινία που ενώ γεννά προσδοκίες μας αφήνει με την όρεξη.

 Στρα. Κερ.    

 

 

Οι νέες ταινίες

 

“Μόνος στο Βερολίνο” (Alone in Berlin), του Βίνσεντ Πέρεζ: Βρισκόμαστε στο 1940, ο Ότο Κουάνγκελ είναι μηχανικός, ζει στο Βερολίνο και ο γιος του σκοτώθηκε στον πόλεμο. Η ναζιστική προπαγάνδα βρίσκεται στο απόγειό της, τα ψεύδη κατακλύζουν το γερμανικό Τύπο και ο Ότο μαζί με τη γυναίκα του, Άννα, αποφασίζουν να αντισταθούν. Ο τρόπος που βρήκαν γι’ αυτό είναι μέσα από ανώνυμες κάρτες, τις οποίες γράφουν και τις αφήνουν σε διάφορα σημεία του Βερολίνου για τα διαβάζει ο κόσμος. Οι Κουάνγκελ καλούν τους Γερμανούς να ξεσηκωθούν  εναντίον του Χίτλερ. Όπως είναι φυσικό η Γκεστάπο δε μένει με δεμένα χέρια και ένας επιθεωρητής της αναλαμβάνει να ανακαλύψει τον ένοχο.

Η εξαιρετική αυτή ταινία περιγράφει την καθημερινότητα των Γερμανών στα χρόνια του πολέμου καθώς και την, άγνωστη σε πολλούς, αντίσταση που πρόβαλλαν κάποιοι από αυτούς. Βασισμένη σττο ομώνυμο βιβλίο του Χανς Φάλαντα, η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο. Η Έμα Τόμσον, η οποία πρωταγωνιστεί στο ρόλο της Άννας, λέει: “ Είναι μια ιστορία για καθημερινούς ανθρώπους που η άσχημη συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει αποστροφή και προσπάθησαν να κάνουν κάτι για αυτό, είναι μια πολύ σημαντική ιστορία γιατί δεν την ακούς συχνά”.

“Τόνι Έρντμαν” (Toni Erdmann), της Μάρεν Άντε: Μια γυναίκα καριέρας ζει μόνο για τη δουλειά της αδιαφορώντας για την ουσία της ζωής. Ο πατέρας της αντίθετα, είναι ένας τύπος που του αρέσουν οι πλάκες και πιστεύει πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να έρχονται ποιο κοντά οι άνθρωποι. Η ταινία εντυπωσίασε στο Φεστιβάλ των Κανών και πολλοί υποστήριξαν πως αδικήθηκε αφού δεν της απονεμήθηκε ο Χρυσός Φοίνικας. Τιμήθηκε πάντωγς με το βραβείο της Διεθνοιύς Ομοσπονδίας Κινηματογραφικού Τύπου (FIPRESCI). Η σκηνοθέτιδα, δίνει πνοή και χιούμορ στην ταινία της, αποδεικνύοντας πως το γερμανικό σινεμά διαθέτει και χιούμορ. Η σκηνοθέτιδα λέει: “ Ο ακραίος τρόπος που ζούσε ο Αμερικανός ηθοποιός Άντι Κάουφμαν και υποδυόταν τους ρόλους του με ενέπνευσε πολύ. Αυτό που με ενέπνευσε επίσης ήταν η οικογένειά μου, όπου γίνονταν μεγάλες πλάκες. Ο πατέρας μου έχει σχετικά καλό χιούμορ. Μια μέρα του χάρισα μερικά αντικείμενα για να κάνει πλάκες, όπως ψεύτικα δόντια, τα οποία χρησιμοποιούσε τακτικά”.

Doctor Strange”, του Σκοτ Ντέρικσον: Ο Δρ, Στίβεν Στρέιντζερ, διάσημος νευροχειρούργος, μετά από ένα δυστύχημα δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τα χέρια του. Αναζητά θεραπεία στο μυστηριώδες Καμάτ-Τάι. Εκεί ανακαλύπτει πως αόρατες δυνάμεις απειλούν με καταστροφή τον κόσμο. Πρέπει κάτι να κάνει. Μια ταινία που έρχεται από το μαγικό κόσμο των κόμικς της Μάρβελ.

“Όλγα” (Olga), του Χάιμε Μονχάρντιμ: Ταινία για τη ζωή ης Όλγα Μπενάριο Γκούτμαν Πρέστες, μιας γυναίκας που υπήρξε θύμα του βραζιλιάνικου φασισμού και των ναζί αλλά και σύμβολο για το βραζιλιάνικο λαό. Γυρίστηκε το 2004.

Σινεφίλ

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s