“JULIETA”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/10/2016)

julieta

Αναζητώντας τη χαμένη αρχή

Κάποιες φορές ανακαλύπτουμε με τρόμο πως δεν γνωρίζουμε τίποτε αν και πιστεύαμε ως τότε το αντίθετο. Δε γνωρίζουμε ούτε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μας ακόμη.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σκηνοθετεί τη “Julieta”, δίνοντας στην ταινία του όνομα της ηρωίδας του. Η Χουλιέτα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα η οποία ξαφνικά έμεινε μόνη να μεγαλώσει την κόρη της, Άντια, μετά το θάνατο του συζύγου της. Τα πηγαίνουν πολύ καλά και η μία στηρίζει την άλλη. Όταν όμως η Άντια θα γίνει 18 ετών θα εγκαταλείψει τη μητέρα της, θέλοντας να μείνει μόνη της και χωρίς να της εξηγήσει το λόγο. Τα χρόνια περνούν και η Χουλιέτα ζει μέσα στη θλίψη, με την προσμονή ενός μηνύματος, ενός γράμματος από την κόρη της. Κι όταν έχει πια σταματήσει να την αναζητά θα συναντήσει στο δρόμο μια φίλη της Άντια και αυτό θα είναι η αφορμή να αναζητήσει εξηγήσεις για τις αιτίες που η κόρη της έφυγε. Όλα θα αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν με τρόπο οδυνηρό και η Χουλιέτα μόνο τότε θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί.

Αυτό στο οποίο καταλήγω κάθε φορά που βλέπω μια νέα ταινία του Αλμοδόβαρ είναι πως γίνεται όλο και καλύτερος. Η ταινία είναι ένα κλασικό δράμα το οποίο όμως κινείται επάνω στις ράγες που συνηθίζει ο ισπανός σκηνοθέτης. Συγκίνηση και ανθρώπινες σχέσεις ιδωμένες από τη γυναικεία πλευρά. Για μια ακόμη φορά ο δαιμόνιος Αλμοδόβαρ επιλέγει γυναίκες για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους, με τους άνδρες να υπάρχουν ως αναγκαίοι για το συμπλήρωμα της δραματουργίας. Όχι πως τους υποτιμά ή τους περιφρονεί αλλά προτιμά να δίνει στις γυναίκες πρωταγωνιστικούς ρόλους. Λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο σκηνοθέτης: “Η γυναίκα όχι μόνο δίνει ζωή αλλά είναι δυνατότερη έτσι ώστε να παλέψει, να συντρέξει, να υποφέρει και να απολαύσει όλα όσα φέρνει η ζωή. Μόνο η μοίρα είναι δυνατότερη από εκείνη”.

Μια άλλη εμμονή του είναι το έντονο χρώμα. Αυτό το οποίο χαρακτηρίζει τις ταινίες του, συχνά κραυγαλέο και εξεζητημένο αλλά πάντοτε ενταγμένο με έναν μαγικό τρόπο στην ιστορία χωρίς να προκαλεί. Τα πλάνα του πάντοτε μετρημένα αποτελούν υπόδειγμα κινηματογραφικής γεωμετρίας. Γιατί ο Αλμοδόβαρ εκτός από θαυμάσιος αφηγητής ιστοριών είναι και φανατικός εικονολάτρης. Και για όλα αυτά τον αγαπάμε και λατρεύουμε τις ταινίες του. Και η “Χουλιέτα” έρχεται να προστεθεί σε αυτές.

Στρα. Κερ.

 ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Belgica”, του Φέλιξ Φαν Γκρόνινγκεν: Ο Τζο έχει χάσει το ένα του μάτι σε μικρή ηλικία εξαιτίας ενός μύκητα. Λάτρης της μουσικής βρήκε διέξοδο ανοίγοντας ένα μπαρ. Ο μεγάλος του αδελφός, Φρανκ, είναι παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, ενώ η γυναίκα του είναι ξανά έγκυος. Τα δυο αδέλφια αποφασίζουν να συνεργαστούν και να ανοίξουν μαζί ένα μεγαλύτερο μπαρ, με λάιβ μουσική φιλοδοξώντας να γίνει σημείο αναφοράς. Σύντομα το “Belgica”, θα αναδειχθεί σε κέντρο ξέφρενης διασκέδασης και καλής μουσικής και τα δυο αδέλφια στο χρυσό δίδυμο της νυχτερινής ζωής στην πόλη. Όμως ο κόσμος της νύχτας είναι σαγηνευτικός και μπορεί να παρασύρει. Ποτά, ουσίες και σεξ μπαίνουν στη καθημερινότητα του Τζο και του Φρανκ. Τα πρωτα προβλήματα δε θα αργήσουν να παρουσιαστούν.

Ενδιαφέρουσα ταινία με αρκετή καλή μουσική. Ο σκηνοθέτης μιλά για τις φιλοδοξίες και τα όνειρα, για την επιθυμία να ζήσεις έξω από τις συμβάσεις αλλά και για τους κινδύνους και το κόστος που αναγκάζεσαι να πληρώσεις για τις επιλογές σου.

Franz”, του Φρανσουά Οζόν: Μια γυναίκα, η Άννα, θρηνεί καθημερινά πάνω από τον τάφο του Φράντς, ο οποίος σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια μέρα, στο μικρό γερμανικό χωριό θα εμφανιστεί ο Αντριέν, ένας γοητευτικός Γάλλος, ο οποίος θα αφήσει ένα μπουκέτο λουλούδια στον τάφο του Φράντς. Τα πάθη του πολέμου δεν έχουν καταλαγιάσει ακόμη και η παρουσία του “εχθρού” δημιουργεί αντιδράσεις. Ο Οζόν δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο κρυμμένα μυστικά και ,μέσα από ανατροπές ανιχνεύει τη ζωή της Άννα, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της.

“Ο λογιστής” (The accountant), του Γκάβιν Ο’ Κόνορ: Ο Κρίστιαν Γουλφ έχει ένα λογιστικό γραφείο το οποίο λειτουργεί περισσότερο ως βιτρίνα. Κι αυτό επειδή κρατάει τα βιβλία κάποιων επικίνδυνων εγκληματικών οργανώσεων. Ενώ η αστυνομία με επικεφαλής τον Ρέι Κινγκς αρχίζει να ξεδιαλύνει τα μυστήρια, ο Κρίστιαν αναλαμβάνει μια νέα δουλειά. Είναι τα βιβλία μιας εταιρία ρομποτικής, νομοταγούς καθόλα, όπως φαίνεται. Μόνο που μια λογίστρια έχει ανακαλύψει ένα λάθος (;) μερικών εκατομμυρίων!

“Σχολικά γυμνάσια” (Middle school: The worst years of my life), του Στιβ Καρ: Ο Ρέιφ είναι μαθητής σε ένα αυστηρό σχολείο. Μαζί με τον καλύτερό του φίλο αποφασίζουν να παραβούν όλους τους κανόνες με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.

Ouija 2: Η πηγή του κακού” (Ouija 2: Origin of evil), του Μάικ Φλάναγκαν: Μεταφυσικό θρίλερ που συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει η πρώτη ταινία του 2014. Δηλαδή στο Λος Άντζελες το 1967 όπου μια γυναίκα και οι δυο της κόρες πραγματοποιούν συναντήσεις στις οποίες καλούν πνεύματα. Τα αποτελέσματα όμως θα γίνουν τρομακτικά όταν η μικρή κόρη θα καταληφθεί από ένα πνεύμα.

“Ο Πιτ και ο δράκος του” (Pete’s dragon), του Ντέιβιντ Λόουερι: Ο κύριο Μίτσαμ διηγείται στα παιδιά μιας μικρής πόλης ιστορίες με ένα δράκο που ζει στο δάσος. Η κόρη του, Γκρέις, διασκεδάζει με όλα αυτά όταν θα συναντήσει τον Πιτ, ένα παιδί που ζει στο δάσος μαζί με το δράκο Έλιοτ, ο οποίος μοιάζει με το δράκο του παραμυθιού!

“Γκάγκστερ και φιλάνθρωποι” (Gangsterzy i filantropi ), των Γέρζι Χόφμαν και Έντουαρντ Σκορτζέφσκι: Κωμωδία δράσης του 1962 βασισμένη σε δύο νουβέλες με τους πρεωταγωμιστές να συναντιούνται στο φινάλε σε μια αίθουσα δικαστηρίου.

Σινεφιλ

 

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s