“Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ”

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/10/2016)

 

Απομεινάρια μιας επανάστασης

yimu

του Στράτου Κερσανίδη

Το πρώτο τρίμηνο του 1966 μια μεγάλη διαμάχη άρχισε να διαφάινεται μέσα στους κόλπους του Κομουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ο πρόεδρος Μάο Τσε Τουνγκ, μετά από την απόρριψη των θέσεών του στην Κ.Ε., τον Οκτώβριο του 1965, καταγγέλλοντας τα αντιδραστικά στοιχεία τα οποία εισχώρησαν στο κόμμα, φεύγει από το Πεκίνο και το Μάιο του 1966, κηρύσσει από τη Σαγκάη τη Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση. Ένα γεγονός που σημάδεψε την Ιστορία της Κίνας και ολόκληρου του κομμουνιστικού κινήματος η αποτίμηση του οποίου, κατά την άποψή μου, δεν επιδέχεται απλουστεύσεων από καμία πλευρά. Άλλωστε όπως αποδεικνύεται και στην εποχή μας η Κίνα είναι η χώρα των μεγάλων αντιφάσεων.

Ο μεγάλος κινέζος σκηνοθέτης Ζανγκ Γιμού, με την ταινία του “Η μεγάλη επιστροφή” (Gui Lai), μας μεταφέρει σε εκείνα τα ταραγμένα χρόνια και τον απόηχό τους μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας.

Ένας άνδρας, ο Λου Γιανσί, αφού έμεινε πολλά χρόνια στη φυλακή με την κατηγορία του “αντεπαναστατικού στοιχείου”, και αφού έχει τελειώσει η περίοδος της πολιτιστικής επανάστασης, επιστρέφει στην οικογένειά του. Τον υποδέχεται η κόρη του αλλά η Γιου, η γυναίκα του, η οποία πάσχει από αμνησία, δεν τον αναγνωρίζει. Εξακολουθεί να πηγαίνει μια φορά κάθε μήνα στο σταθμό και να τον περιμένει να επιστρέψει. Ο Λου αφού ξεπέρασε το πρώτο σοκ αποφασίζει να τη βοηθήσει να θυμηθεί.

Αυτή, λοιπόν, είναι μια ταινία για το πως η Ιστορία παρεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων, τις αλλάζει εντελώς και συχνά τις συντρίβει. Η οικογένεια Γιανσί βρέθηκε μέσα στη δίνη της πολιτιστικής επανάστασης, εκείνος κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε, εκείνη έμεινε να το περιμένει, η κόρη τους φανατισμένη τάχθηκε με τους εθνοφρουρούς. Και όταν όλα τελείωσαν παρέμειναν τα απομεινάρια μια επανάστασης που δεν ξέρω τι άλλαξε ή πως άλλαξε τον κόσμο. Πάντως η Κίνα, μετά από το 1971, που θεωρείται ως η χρονιά που τελείωσε η πολιτιστική επανάσταση, δεν ήταν ίδια. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, δεν είναι της αρμοδιότητας του παρόντος κειμένου να ερευνηθεί και να απαντηθεί.

Οφείλουμε όμως να ασχοληθούμε με την ταινία και με τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο Ζανγκ Γιμού επέλεξε να προσεγγίσει την Ιστορία της πατρίδας του. Χωρίς φανατισμό, λαϊκισμούς και ακρότητες επιλέγει να μην κάνει μια μετωπική πολιτική ταινία. Αλλά να αφηγηθεί μια ανθρώπινη ιστορία επικεντρώνοντας στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πως δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται μέσα στα μεγάλα γεγονότα βιώνουν το χωρισμό και την αγάπη. Πως μπορούν να δείξουν την αφοσίωσή τους, πως αντιμετωπίζουν τον πόνο και τη θλίψη. Κι ακόμη πως προσπαθούν να ξεπεράσουν ενοχές ζητώντας τη συγχώρεση.

Απαύγασμα όλων αυτών είναι μια ταινία η οποία, κάποιες στιγμές, αγγίζει τα όρια του σπαραγμού. Η οποία περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στις πτυχές των ανθρώπινων συναισθημάτων, φορτώνεται συγκίνηση και καταλήγει σε λυγμό. Η απόληξη της ανθρώπινης αδυναμίας μπροστά στο υπέρτερο, το αδιανόητο, το παράλογο. Αλλά ο άνθρωπος ξέρει να επιβιώνει και να προσαρμόζεται ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις., Κι αυτό γιατί η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να συνεχιστεί επειδή μόνον έτσι μπορεί να γίνει καλύτερη. Ένα κατάπικρο φινάλε για τις πληγές που παραμένουν ανοιχτές, για τα οράματα που έγιναν εφιάλτες, για τις ματαιωμένες -και ματωμένες- ουτοπίες.

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s