Λίγα λόγια για τον Αντρέι Βάιντα

(Δημοσιεύτηκε στο http://www.stokokkino.gr, 10/10/2016)

%ce%b2%ce%ac%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf1476101769

του Στράτου Κερσανίδη

Ο μεγάλος Αντρέι Βάιντα δεν κατοικεί πια εδώ. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή διαδυκτιακά από την Ένωση Πολωνών Σκηνοθετών.

Γεννημένος to 1926, στο Σουβάλκι της Πολωνίας, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και στη συνέχει κινηματογράφο στην περίφημη σχολή του Λοτζ. Δηλαδή στην πόλη η οποία συνέδεσε το όνομά της με τον σπουδαίο κινηματογράφο της Πολωνίας και ονόματα μεγάλων κινηματογραφιστών όπως ο Ρομάν Πολάνσκι, ο Κριστόφ Κισλόφσκι, ο Αντρέι Ζουλάφσκι κ.α.

Όχι αδίκως, ο Βάιντα θεωρείται ως ένας από τους στυλοβάτες του πολωνικού κινηματογράφου, αφενός εξαιτίας της ιδιαίτερης αισθητικής ματιάς του αφετέρου επειδή με το έργο του συνετέλεσε στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας των συμπατριωτών μέσα από την καταγραφή και την εμβάθυνση της πολωνικής Ιστορίας.

Οι ήρωές του είναι άνθρωποι καθημερινοί που βιώνουν τη τραγικότητα των καταστάσεων. Πως να ξεχάσει κανείς το περίφημο «Κανάλ» (1957), που οι υπόνομοι της Βαρσοβίας έχουν γίνει το καταφύγιο μιας ομάδας Εβραίων που κρύβονται από τους ναζί;

Η εν λόγω ταινία, μαζί με τις ταινίες «Μια γενιά» (1955) και «Στάχτες και Διαμάντια» (1961) αποτελούν την τριλογία του Βάιντα με θέμα το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Αντίσταση εναντίον των ναζί. Και είναι ταινίες οι οποίες περνούν τα σύνορα και το πολωνικό σινεμά για πρώτη φορά γίνεται γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ήρωες αυτών των ταινιών, ζουν μέσα στη φρίκη του πολέμου και δεν έχουν τίποτε το ηρωικό, αντίθετα απογυμνώνονται και αναδεικνύεται η άσχημη πλευρά του ανθρώπου.

Το όνομά του Βάιντα θα γίνει ακόμη πιο γνωστό στο εξωτερικό τη δεκαετία του 1970, με άλλη μια τριάδα ταινιών με τις οποίες ο πολωνός σκηνοθέτης ασκεί κριτική στο καθεστώς του υπαρκτού σοσιαλισμού. Πρόκειται για τις «Χωρίς αναισθητικό», «Ο άνθρωπος από μάρμαρο» και «Ο άνθρωπος από σίδερο», στις οποίες ο Βάιντα «ξύνει» τις πληγές, δημιουργεί ρωγμές και αναδεικνύει έναν καφκικό κόσμο στον οποίο κυριαρχεί ο παραλογισμός.

Βέβαια μη θεωρηθεί πως τα θέματά που απασχόλησαν τον κινηματογράφο του Βάιντα αφορούν αποκλειστικά την Ιστορία της Πολωνίας. Σκηνοθέτησε και ταινίες κομψοτεχνήματα αισθητικής, δράματα εποχής, ψυχογραφήματα, όπως για παράδειγμα τις «Όλα για πούλημα» (1968), «Ο γάμος» (1973), ή «Οι δεσποινίδες από το Βίλκο» (1979).

Δε σταμάτησε να δημιουργεί ούτε στιγμή, να γοητεύει και να προκαλεί. Το 2008, ξεσήκωσε θύελλες με το «Κατίν», όταν ανέδειξε μία σκοτεινή πτυχή της πολωνικής ιστορίας. Δηλαδή τους αληθινούς υπεύθυνους της σφαγής στο δάσος Κατίν η οποία μέχρι τότε χρεωνόταν στους ναζί μόνο που ο πραγματικός υπεύθυνος της σφαγής των πολωνών αξιωματικών ήταν ο Στάλιν.

Άλλες σημαντικές ταινίες του Αντρέι Βάιντα είναι «Η γη της επαγγελίας» (1975), «Νταντόν» (1983), «Βαλέσα η δύναμη της ελπίδας» (2004).

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s