«Εκείνη»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 9/10/2016)

elle

Επικίνδυνα παιχνίδια

Ένα από τα πιο συνηθισμένα θέματα που απασχολούν τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Κι αυτό επειδή τίποτε δεν είναι δεδομένο στο πλέγμα αυτών των σχέσεων, πάντοτε υπάρχουν εκπλήξεις και απρόοπτα που έχουν να κάνουν με τους ίδιους τους ανθρώπους, την προσωπικότητα και την ψυχοσύνθεση του καθενός.

Η Μισέλ είναι διευθύντρια σε μια εταιρία ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Είναι χωρισμένη, διατηρεί ερωτικές σχέσεις με τον άνδρα της καλύτερης φίλης της, ο πατέρας της είναι στη φυλακή καταδικασμένο για φόνο, διαφωνεί με τη μητέρα της η οποία σκοπεύει να παντρευτεί με έναν νεότερό της άνδρα και μια μέρα ένας μασκοφόρος άνδρας εισβάλλει στο σπίτι και τη βιάζει. Δεν καταγγέλλει το περιστατικό στην αστυνομία και αποφασίζει να ανακαλύψει μόνη το βιαστή της. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι θα ξεκινήσει καθώς ο μασκοφόρος εισβάλλει ξανά στο σπίτι της και η Μισέλ παρασύρεται στη δίνη ενός εκδικητικού πάθους.

Διάβασα κάπου πως η ταινία “Εκείνη” (Elle) είναι η καλύτερη ταινία του Πολ Βερχόφεν. Δεν ξέρω εάν είναι έτσι, αλλά θα συμφωνήσω πως πρόκειται για μια ταινία η οποία δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητη.

Κατ αρχάς η ηρωίδα του Βερχόφεν, η Μισέλ, την οποία υποδύεται η εκπληκτική Ιζαμπέλ Ιπέρ, είναι ένας χαρακτήρας που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν γύρω της, στο άμεσο οικογενειακό, φιλικό και επαγγελματικό της περιβάλλον, τα αντιμετωπίζει με τρόπο ψυχρό, αποστασιοποιημένο. Το αποκορύφωμα της στάσης της είναι ο βιασμός τον οποίο αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς να εξωτερικεύσει τα αισθήματά της, συνεχίζει κανονικά τη ζωή της. Ο Πολ Βερχόφεν λέει: “Είναι μια ιστορία, δεν είναι αληθινή ζωή ούτε μια φιλοσοφική άποψη για τις γυναίκες! Αυτή η συγκεκριμένη γυναίκα αντιδρά μ’ αυτό τον τρόπο, χωρίς να σημαίνει ότι όλες οι γυναίκες αντιδρούν έτσι ή ότι θα έπρεπε να αντιδρούν έτσι. Αλλά η Μισέλ το κάνει”.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Βερχόφεν οικοδομεί τον χαρακτήρα της Μισέλ αλλά και τους υπόλοιπους χαρακτήρες και μέσα στο πλέγμα σχέσεων στο οποίο κινούνται είναι σαγηνευτικός. Η σχεδόν κυνική αντιμετώπιση των ανθρώπων γύρω της, παρουσιάζει τη Μισέλ ως μία γυναίκα σκληρή κι αδιάφορη. Μόνο που, όπως φαίνεται, όλοι οι άνθρωποι, όσο άτεγκτοι κι αν φαίνονται, έχουν κάποιες ρωγμές από τις οποίες μπορεί να αναβλύσουν σταγόνες τρυφερότητας.

Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Κανών, δημιούργησε αίσθηση στο κοινό και τους κριτικούς, όχι άδικα όπως αποδεικνύεται. Είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα “Ωχ!” (Oh!), του Φιλίπ Ντιζάν.

Στρά. Κερ.

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s