“SULLY” και οι λοιπές νέες ταινίες (έως 13/9/2016)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 11/9/2016)

sl

Τρόμος στον αέρα

Αποτελεί το τέλειο παράδειγμα για τις περιπτώσεις που συζητάμε για το δημιουργό και το έργο του. Αν δηλαδή θα πρέπει να βλέπουμε το έργο ανεξάρτητα από το δημιουργό ή όχι. Ο λόγος για τον Κλιντ Ίστγουντ ο οποίος όσο με εκνευρίζει με τις πολιτικές απόψεις ως υποστηρικτής των Ρεπουμπλικάνων, τόσο με γοητεύει και με συγκινεί με τη βαθιά ουμανιστική ματιά του σκηνοθετικού του έργου. Έτσι έχει ταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας του Ντόναλντ Τραμπ για την αμερικανική προεδρεία, αν και διατηρώντας κάποιες ενστάσεις για το πρόσωπο του υποψήφιου προέδρου. “Θα αναγκαστώ να ψηφίσω Τραμπ”, έχει δηλώσει, περισσότερο επειδή είναι εναντίον της υποψηφιότητας της Χίλαρι Κλίντον, για την οποία υποστηρίζει πως “έχει κάνει πολλά λεφτά με το να είναι πολιτικός”.

Σε εντελώς αντίθετη πλευρά από τις συντηρητικές πολιτικές του απόψεις όμως κινούνται οι ταινίες του με τις οποίες κάνει αυστηρή κριτική στην υποκρισία και το συντηρητισμό της αμερικανικής κοινωνίας. Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε εκτενέστερα στις ταινίες του αφού όλες μία προς μια αποτελούν πραγματικά καλλιτεχνικά διαμάντια. Θα σταθούμε όμως υποχρεωτικά στη νέα του ταινία, ¨Sully¨ (Σάλι), η οποία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

Πρόκειται για τη ζωή του πιλότου Τσέσλι ‘Σάλι’ Σάλενμπεργκερ, ο οποίος στις 15 Ιανουαρίου 2009, έσωσε τη ζωή 155 επιβατών που επέβαινα στο αεροσκάφος που κυβερνούσε. Την ημέρα εκείνη και λίγο μετά την απογείωση, οι τουρμπίνες του αεροσκάφους ‘ρούφηξαν’ κάποια πουλιά με αποτέλεσμα να χαλάσουν οι κινητήρες του. Ο Σάλι ζήτησε από τον πύργο ελέγχου να επιστρέψει στο αεροδρόμιο αλλά το αεροσκάφος έχανε διαρκώς ύψος και έτσι αναγκάστηκε να το προσυδατώσει στον ποταμό Χάντσον. Όλοι οι επιβάτες σώθηκαν, ο Σάλι έγινε ήρωας σε ολόκληρη τη χώρα αλλά μετά αναγκάστηκε να λογοδοτήσει για την απόφασή του και το ρίσκο που πήρε.

Για μια ακόμη φορά ο Ίστγουντ βάζει στο στόχαστρό του την πολιτική ορθότητα και την υποκρισία του κράτους και του παρασκηνίου. Εξαιρετικές σκηνές με κορυφαία εκείνη της προσυδάτωσης του αεροσκάφους στον ποταμό Χάντσον που είναι για πολύ γερά νεύρα. Θαυμάσιος ο Τομ Χανκς στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το σενάριο είναι του Τοντ Κομαρνίκι και είναι βασισμένο στο βιβλίο “Το υψηλότερο καθήκον: Ψάχνοντας τί πραγματικά συνέβη”, των Τσέσλι ‘Σάλι’ Σάλενμπεργκερ και Τζέφρι Ζόσλοου.

Σ. Κ.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Μαζί ως την κορυφή” (Hands of stone”), του Τζόναθαν Γιακούμποβιτς: Η ιστορία του παναμέζου πυγμάχου, Ρομπέρτο Ντουράν, ο οποίος στα πενήντα χρόνια που αγωνίστηκε κέρδισε 103 από τους 119 αγώνες που έδωσε. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο υποδύεται τον θρυλικό προπονητή βτου Ντουρά, Ρέι Αρσέλ.

Μπεν Χουρ” (Ben Hur), του Τιμούρ Μπεκμαμπέντοφ: Ριμέικ της θρυλικής κλασικής ταινίας του Γουίλιαμ Γουάιλερ, η οποία κέρδισε 11 Όσκαρ το 1959. Είναι η ιστορία του Μπεν Χουρ, ο οποίος πέφτει θύμα προδοσίας από τον αδελφό του Μεσάλα, αξιωματικό του ρωμαϊκού στρατού και καταλήγει σκλάβος. Μετά από χρόνια κωπηλάτης σε γαλέρα δραπετεύει και επιστρέφει για να εκδικηθεί.

Τα χρυσά μας χρόνια” (Trois souvenirs de ma jeunesse: nos arcadies), του Αρνό Ντεπλεσάν: Η ιστορία του Πολ ο οποίος ερωτεύτηκε τη Εστέρ. Ένας νεανικός έρωτας που κράτησε μια ολόκληρη ζωή. Ο Πολ θυμάται την οικογένειά του, τους φίλους του, τις σπουδές του. Μια δυνατή δραματική ταινία.

Όλα όσα μάθαμε μαζί” (Tudo que aprendemos juntos), του Σέρτζιο Μασάντο: Ο Λαέρτης, ταλαντούχος μουσικός αποτυγχάνει να γίνει δεκτός σε μια ορχήστρα. Έτσι ξεκινάει μαθήματα μουσικής σε μαθητές ενός δημόσιου σχολείου. Η δύναμη της μουσικής θα μεταμορφώσει τους μαθητές αλλά και το Λαέρτη και θα ανοίξει νέους δρόμους στις ζωές του. Δραματική ταινία από τη Βραζιλία.

One more time with feeling”, του Άντριου Ντομινίκ: Ντολκιμαντέρ που καταγράφει τη διαδικασία ηχογράφησης του νέου δίσκου του Νικ Κέιβ και των The Bad Seeds.

Η πλημμύρα” (Potop), του Γιέρζι Χοφμαν: Ο οξύθυμος Αντζέι Κμίτιτς, σχεδιάζει να παντρευτεί την Ολένκα, εγγονή του μέντορά του. Τυχαία θα μπλεχτεί στον πόλεμο της Πολωνίας εναντίον του βασιλιά της Σουηδίας Κάρολου Γουσταύου. Πολωνική ταινία του 1974.

Ο κλέψας του κλέψαντος” (I soliti ignoti), του Μάριο Μονιτσέλι: Μια συμμορία μικροαπατεώνων σχεδιάζει τη ληστεία ενός ενεχυροδανειστηρίου. Εντελώς ατάλαντοι και γκαφατζήδες θα καταφέρουν τελικά να κλέψουν μόνο μια κατσαρόλα με μακαρόνια! Αριστουργηματική κωμωδία του 1958.

Σινεφίλ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s