«ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 8/5/2016)

ilios

Η ιστορία συνεχίζεται

Το 1994, ο Νικίτα Μιχάλκοφ με τον «Ψεύτη ήλιο», κέρδισε το ξενόγλωσσο Όσκαρ και το Βραβείο της Επιτροπής στο 47ο Φεστιβάλ των Κανών.

Τότε, ο μεγάλος ρώσος σκηνοθέτης, έβλεπε με κριτικό μάτι τη σταλινική περίοδο και με τρυφερότητα τους ανθρώπους οι οποίοι από ήρωες βρέθηκαν ξαφνικά κατηγορούμενοι και είτε εκτελέστηκαν είτε εστάλησαν σε στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία. Ο στρατηγός Κότοφ, ήταν ένας από αυτούς, τον οποίο βλέπουμε στο φινάλε της ταινίας να συλλαμβάνεται ενώ ένα αερόστατο με τη μορφή του Στάλιν πετάει στον ουρανό.

Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια και ο Μιχάλκοφ αποφασίζει να δημιουργήσει μια τριλογία, σκηνοθετώντας ακόμη δύο ταινίες, τις «Ψεύτης ήλιος 2: Έξοδος» και «Ψεύτης ήλιος 3: Το οχυρό».

Στην «Έξοδο», βλέπουμε πως ο Κότοφ έχει επιβιώσει από το σταλινικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και πολεμά τους Ναζί. Μη έχοντας κανένα νέο από τη γυναίκα του, Μαρούσια και την κόρη του, Νάντια, πιστεύει πως έχουν πεθάνει.

Στη συνέχεια, στο «Οχυρό», βλέπουμε τον Μίτια, τον άνθρωπο ο οποίος ευθύνεται για τη σύλληψη του Κότοφ, να είναι ταγματάρχης στην Κα Γκε Μπε. Ο ίδιος ο Στάλιν ζητά από τον Μίτια να βρει τον Κότοφ και του αναθέσει μια δύσκολη αποστολή. Να ηγηθεί 15.000 ανδρών με σκοπό να καταλάβει ένα οχυρό που κρατούν οι Ναζί μέσα στο σοβιετικό έδαφος. Ως αντάλλαγμα του προσφέρεται η αποκατάσταση του ονόματός του. Έτσι ο Κότοφ, στρατηγός ξανά, επιστρέφει στο σπίτι του στη Μόσχα. Εκεί θα ανακαλύψει πως η Μαρούσια ζει, έχει ξαναπαντρευτεί και περιμένει παιδί. Συντετριμμένος, ξεκινά για την επικίνδυνη αποστολή του που ουσιαστικά είναι μια επιχείρηση-αυτοκτονία. Και ενώ ο στρατηγός μπαίνει μπροστά στη μάχη, η κόρη του, Νάντια, τον αναζητά μέσα στις φωτιές και τα χαρακώματα.

Προσωπικά, ενθουσιασμένος από την ταινία του 1994, τόσο αισθητικά όσο και πολιτικά, αδυνατώ να αντιληφθώ την σκοπιμότητα, της συνέχειάς της. Ο στόμφος και ο άκρατος διδακτισμός του Μιχάλκοφ, γίνεται ενοχλητικός, ιδίως όταν γνωρίζουμε το θαυμασμό του για τη Ρωσία των Τσάρων. Και όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα είναι η δημοκρατία και ο αντισταλινισμός και άλλο το τσαρικό καθεστώς.

Στρα. Κερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s