18ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/3/2016)

"Επόμενος Σταθμός: Ουτοπία"

«Επόμενος Σταθμός: Ουτοπία»

Κραυγές και ψίθυροι

Του Στράτου Κερσανίδη

Ταινίες που αφουγκράζονται τις κραυγές των ανθρώπων σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης καθώς και τους ψιθύρους της ιστορίας προβλήθηκαν και φέτος στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Με πολύπλευρη θεματολογία η οποία εστιάζει κυρίως στα σύγχρονα κοινωνικά πολιτικά προβλήματα οι ταινίες θέτουν ερωτήματα και προσπαθούν να κινητοποιήσουν συνειδήσεις ώστε να δρομολογηθούν οι λύσεις.
Σε ένα τόσο μικρό σημείωμα είναι αδύνατον να «χωρέσει» το πολύχρωμο κινηματογραφικό μωσαϊκό που ξεδιπλώθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες του φεστιβάλ. Έτσι με ένα ούτως ή άλλως ελλιπές κείμενο θα επιχειρήσω να μεταφέρω μια μικρή γεύση εστιάζοντας κυρίως στις ελληνικές ταινίες οι οποίες κινούνται εντός μιας κοινωνικο-πολιτικής θεματολογίας.
Αρχίζω με τον Απόστολο Καρακάση και τοι ντοκιμαντέρ «Επόμενος σταθμός» Ουτοπία», όπου ο σκηνοθέτης παρακολουθεί το αυτοδιαχειροστικό πείραμα της ΒΙΟ.ΜΕ, αποκαλύπτοντας την ‘κρυμμένη’ πλευρά των γεγονότων, αποστασιοποιημένα και χωρίς ωραιοποιήσεις. Γιατί τα πράγματα έχουν συχνά, όχι δύο αλλά περισσότερες πλευρές. Το σίγουρο είναι πως ο αγώνας συνεχίζεται και πως η παρούσα κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να πράξει ό,τι είχε υποσχεθεί: να δώσει λύση υπέρ των εργαζομένων του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ.
Με την αφορμή της συμπλήρωσης 4 χρόνων από τη λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης (ΚΙΑ) στη Θεσσαλονίκη, η Χρύσα Τζελέπη και ο Άκης Κερσανίδης, επιμελούνται σκηνοθετικά το ντοκιμαντέρ «Solitaire ou Solidaire» (Μόνος ή Αλληλέγγυος;) παρουσιάζοντας τη δράση του και το πώς παρέχει υπηρεσίες υγείας σε ανασφάλιστους Έλληνες και ξένους. Το ενδιαφέρον είναι με αφορμή το ΚΙΑ ξεδιπλώνεται ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης το οποίο ξεκινά από το 2011, με την απεργία πείνας 300 μεταναστών και φθάνει μέχρι σήμερα, με τα όσα συμβαίνουν με το μεγάλο κύμα των προσφύγων.
Η Μαριάννα Οικονόμου με το «Ο πιο μακρύς δρόμος», αφηγείται τις περιπέτειες δύο προσφύγων κουρδικής καταγωγής από το Ιράκ και τη Συρία, οι οποίοι έχουν φυλακιστεί και κατηγορούνται για διακίνηση ανθρώπων. Μέσα από τις σπαρακτικές αφηγήσεις των δύο πρωταγωνιστών της αναδεικνύει το πώς τα θύματα μετατρέπονται σε θύτες.
Ο «Σιωπηλός μάρτυρας» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, είναι η ξενάγηση στη φυλακή Τρικάλων, η οποία έκλεισε το 2006, μέσα από τις αφηγήσεις ανθρώπων που έχουν στενή σχέση μαζί της. Ανθρώπινες ιστορίες αλλά και ένα μυστικό που αποκαλύπτει η αρχαιολογική έρευνα, συνθέτουν μια σημαντική ταινία καταγραφής της μνήμης.
Στη φυλακή μας οδηγεί και ο Μενάλαος Καραμαγγιώλης, με τη «Δεύτερη ευκαιρία». Ήρωάς ένας νεαρός ουκρανός, ο Γιόνας ο οποίος έχει καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών. Όμως στη φυλακή αρπάζει την ευκαιρία που του δίνεται, γράφεται στο σχολείο της φυλακής, αριστεύει και φτάνει να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο.
«Μακροβούτι» λέγεται η ταινία της Ιρίνα Μπόϊκο, η οποία αφηγείται την ιστορία του Βρεζ από την Αρμενία, Ο Βρεζ είναι ανάπηρος από 8 μηνών, στα 4 του χρόνια έμαθε να γράφει και να διαβάζει μόνος τους, στα 18 γράφει το π΄ρωτο του βιβλίο, στα είκοσι πουλά τον πρώτο του πίνακα και στα 33 του είναι παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Χωρίς υπερβολές, με απλή και ήρεμη σκηνοθεσία, αποφεύγει το μελό και δίνει μια ταινία γεμάτη αισιοδοξία.
Η Λυδία Κώνστα, με «Το φως πυκνώνει», σκηνοθετεί μια ταινία για την προσέγγιση των λαών μέσα από την ψύχραιμη αντιμετώπιση των τραυμάτων της Ιστορίας. Συγκεκριμένα των ναζιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα. Αφορμή είναι μια έκθεση καλλιτεχνών με αυτό το θέμα και ένας ηλικιωμένος γερμανός που έχει υπηρετήσει στη Βέρμαχτ. Δεν ξεχνάμε, συγχωρούμε αλλά και διεκδικούμε. Αυτό το τελευταίο ήταν που έλειψε, από την εύστοχη, κατά τα άλλα, και δυνατή σε συναισθήματα ταινία.
Ο Νίκος Νούλας στο «Γεια σας και καλή αντάμωση, ως νικητές», μέσα από τις αφηγήσεις του ήρωα πολεμιστή του ΔΣΕ, Ηλία Μεταλλίδη και με σημαντικ΄λπο αρχειακό υλικό, μας μεταφέρει στο Γράμμο και το Βίτσι και τις μάχες που δόθηκαν εκεί το 1948-1949. Μια καθαρά στρατευμένη ταινία, που ήταν άλλωστε και επιδίωξη του σκηνοθέτη.
Η δράση του αγωνιστή της εθνικής αντίστασης, γιατρού Θάνου Παπαθεοδώρου, είναι το θέμα της ταινίας «Όλοι στο βουνό», του Αλέξανδρου Παπαηλιού. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί τα βήματα του Παπαθεοδώρου με αφορμή ένα ταξίδι μνήμης που πραγματοποιούν τα παιδιά του.
Η Ανζελίκ Κουρούνη, στη «Χρυσή Αυγή: Προσωπική υπόθεση», προσπαθεί να εξερευνήσει το τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι ενός χρυσαυγίτη.
Αυτά εν συντομία από το 18ο Φετσιβάλ Ντοκιμαντυέρ Θεσσαονίκης. Γνωρίζω πως πολλοί κινηματογραφιστές μπορεί να αισθανθούν αδικημένοι, αφού εκτός από την έλλειψη του χώρου, υπάρχουν και πολλές ταινίες που δεν κατάφερα να δω μιας και το κείμενο, πρέπει να παραδοθεί έγκαιρα. Ζητώ ταπεινά συγνώμη και από αυτού αλλά και από τους αναγνώστες της Εποχής.
strakersan@gmail.com
https://kersanidis.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s