18ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)

(αναδημοσίευση από το stokokkino.gr και το alterthess.gr)

Αλληλεγγύη, οράματα και μνήμες

Του Στράτου Κερσανίδη

Τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εξαιτίας των πάσης φύσεως κρίσεων, αναδεικνύουν την αλληλεγγύη, ως πρωταρχική αναγκαιότητα για την αντιμετώπισή τους. Παράλληλα κινητοποιούν τον ανθρώπινο μηχανισμό επιβίωσης κι έτσι τα θύματα της οικονομικής κρίσης για παράδειγμα, δεν παύουν να οραματίζονται και να ελπίζουν. Κι όταν όλα αυτά περνούν, μένει η μνήμη, ως πολύτιμη παρακαταθήκη ή και ως δίδαγμα για τις επόμενες γενιές. Αλλά η Ιστορία συνεχίζεται και η ανθρωπότητα βαδίζει το δρόμο της προς το μέλλον μέσα από την καταστροφή αλλά και μέσα από στιγμές μεγαλείου και θριάμβου του ανθρωπίνου πνεύματος. Κι όλα αυτά, μέσα από τις ταινίες που προβάλλονται στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
«Solitaire ou Solidaire / Μόνος ή αλληλέγγυος;», των Χρύσας Τζελέπη και Άκη Κερσανίδη:

kia

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης έχει συμπληρώσει 4 χρόνια προσφοράς προς τους χειμαζόμενους από την οικονομική κρίση πολίτες, Έλληνες και ξένους. Δημιουργήθηκε ως ανάγκη ώστε να αντιμετωπιστούν τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών που είχαν ως αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να μείνουν άνεργοι και ανασφάλιστοι και έτσι, να μην έχουν πρόσβαση στα νοσοκομεία. Το ενδιαφέρον στην είναι πως με αφορμή το ΚΙΑ ξεδιπλώνεται ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης το οποίο ξεκινά από το 2011, με την απεργία πείνας 300 μεταναστών και φθάνει μέχρι σήμερα, με τα όσα συμβαίνουν με το μεγάλο κύμα των προσφύγων.
Η σκηνοθετική προσέγγιση ακολουθεί αφενός τον κλασικό τρόπο, δηλαδή άνθρωποι μιλούν μπροστά στο φακό και παράλληλα βλέπουμε εικόνες από τους χώρους του κοινωνικού ιατρείου και από την καθημερινή δουλειά, αφετέρου είναι διανθισμένη με εικόνες από διαδηλώσεις και άλλες κινηματικές δράσεις αλλά και εικόνες οι οποίες αναδεικνύουν την καθολικότητα των κρίσης. Επίσης εκτός από τους αλληλέγγυους οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μιλούν στο φακό και οι χρήστες των υπηρεσιών και μέσα από τις αφηγήσεις τους αναδεικνύονται και αλλά προβλήματα όπως η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση. Γιατί, όπως πολύ εύστοχα ακούμε μέσα στο ντοκιμαντέρ, η έννοια της υγείας, εκτός από τη σωματική και την ψυχική ευεξία, περιλαμβάνει και την κοινωνική ευεξία, δηλαδή το κοινωνικό περιβάλλον (οικονομία, εργασία κλπ.), το οποίο, στην περίπτωσή μας μόνον υγιές δεν είναι Η ταινία καταλήγει με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, από το στόμα μιας αλληλέγγυας η οποία ονειρεύεται τη μέρα που θα γίνει το μεγάλο πάρτι για το κλείσιμο του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης, αφού δε θα υπάρχει πλέον ανάγκη ύπαρξής τους.
Σημαντική ταινία – καταγραφή η οποία αναδεικνύει τη δύναμη της αλληλεγγύης, αλλά και τη δύναμη του κινηματογράφου ως μέσου τεκμηρίωσης.
Στη συλλογική προσπάθεια δημιουργίας της ταινίας, συμμετείχαν ακόμη η Στ. Πουλημένη, η Ειρ. Καραγκιοζίδου, η Αιμ. Κουγιουμτζόγλου και η Κ. Μουστακίδου.
«Αόρατες διαδρομές» της Γιάννας Δελατόλα: Τρεις προσωπικές ιστορίες, μια διαφορετική ξενάγηση στους δρόμους της Αθήνας. Δρόμους που, δυστυχώς, φιλοξενούν πολλούς ανθρώπους οι οποίοι έχουν μείνει άστεγοι.

αορατεςΟ Γιάννης, η Μαρία και ο Λάμπρος είναι τρεις από τους «ξεναγούς» των αόρατων διαδρομών. Τι είναι αυτές; Είοναι κοινωνικές περιηγήσεις που διοργανώνει το περιοδικό δρόμου «Σχεδία», στην «άλλη» Αθήνα. Οι τρεις αυτοί άνθρωποι, βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο, έζησαν στο δρόμο και σήμερα μέσα από τις τεράστιες δυσκολίες βλέπουν το μέλλον τους με αισιοδοξία. Πωλητές της Σχεδίας, ξεναγοί στις Αόρατες Διαδρομές, μέλη της θεατρικής ομάδας, ποδοσφαιριστές στην ομάδα των αστέγων, οι άνθρωποι επανεντάσσονται και επανακοινωνικοποιούνται. Κι όλα αυτά καταγράφονται από τη σκηνοθέτιδα η οποία φέρνει στο φως τις ανθρώπινες ιστορίες τριών δυνατών συμπολιτών μας μαζί με την αλληλεγγύη που αναπτύσσεται.
«Ύστερα μένει η θάλασσα», των Χρίστου Γεωργίου και Γιώργου Κούμουρου: Δέκα άνθρωποι θυμούνται τη ζωή τους και την ιστορία του τόπου τους, που τον έχουν εγκαταλείψει πριν από 42 χρόνια.

θάλασσα

Ήταν το 1974 τότε που ο τουρκικός στρατός εισέβαλλε στην Κύπρο και οι άνθρωποι αυτοί έγιναν πρόσφυγες. Και τώρα θυμούνται τη Γιαλούσα, στα βόρεια της Κύπρου στην Καρπασία, θυμούνται την ήσυχη κι ανέμελη ζωή τους. Και κρίνουν τα γεγονότα μέσα από τη δική τους οπτική ο κάθε ένας και η κάθε μία. Η ιστορία, η μνήμη, οι άνθρωποι μέσα από το φακό του Γεωργίου. Και η προσφυγιά, μια ιστορία που συνεχίζεται χωρίς να φαίνεται το τέλος της. Νοσταλγία, συγκίνηση και θυμός για το μεγάλο έγκλημα που έγινε στην Κύπρο και για το οποίο ευθύνονται πολλοί ένθες κακείθεν.
«Σαλέρο» (Salero), του Μάικ Πλάνκετ: Η Σαλάρ ντε Ουγιούνι στη Βολιβία, είναι μια τεράστια λευκή έκταση. Είναι μια έρημος αλατιού, η μεγαλύτερη αλυκή του κόσμου με τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως.

A scene from Salero: Nelvi Chambi searches for a cell signal at home in Colchani.

A scene from Salero: Nelvi Chambi searches for a cell signal at home in Colchani.

Για γενιές ολόκληρες οι άνθρωποι ζουν εκεί ως ‘σαλέρος’ δηλαδή ως συλλέκτες και πωλητές αλατιού. Εκεί, στην πόλη Κολτσάνι, ζει ο Μόισες, ένας νέος άνδρας ο οποίος είναι ένας από τους τελευταίους σαλέρος. Με το μικρό γιο του, ο οποίος λέει πως θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του και τη γυναίκα του η οποία σπουδάζει κομμώτρια και το όνειρό της είναι να φύγει. Όμως ο κόσμος προχωρά μπροστά, η Βολιβία είναι μια φτωχή χώρα και η κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, θέλει να αναπτύξει την οικονομία. Έτσι όταν ανακαλύπτονται στην περιοχή τεράστια αποθέματα λιθίου. Για να καταλάβετε, ο λίθιο είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των τεχνολογικών εξελίξεων στην πληροφορική και ειδικότερα στον τομέα ενεργειακής τροφοδοσίας. Και το 90% των παγκόσμιων αποθεμάτων βρίσκεται σε εκείνη την περιοχή ανάμεσα στη Βολιβία, την Αργεντινή και τη Χιλή.
Ο Μόισες δουλεύει στην αλυκή. Προσπαθεί να βρει τρόπο ώστε να συλλέγει μεγαλύτερες ποσότητες με λιγότερο κόπο. Και μιλά για τη δουλειά του, για τον τόπο του, για τα όνειρά του. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί έναν κόσμο που φεύγει και έναν που έρχεται. Η παράδοση και η πρόοδος δίνονται μέσα από ποιητικά πλάνα με την κάμερα να ‘χαϊδεύει’ το απόκοσμο τοπίο, ένα από τα πιο εντυπωσιακά που υπάρχουν στον κόσμο. Κινηματογραφεί με αγάπη στον τόπο και τους ανθρώπους. Με σεβασμό στη ζωή και τα συναισθήματά τους. Θαυμάσια ταινία με εικόνες που συναρπάζουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s