«CHEVALIER»

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/11/2015)

chevalier

Η κοινωνία πάνω σε ένα κότερο

Μια παρέα ανδρών πηγαίνει εκδρομή με ένα κότερο για ψάρεμα. Στην επιστροφή, μια μικρή βλάβη τους αναγκάζει να καθυστερήσουν. Ππροκειμένου να περάσουν την ώρα τους, αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι, ονομάζεται σεβαλιέ (chevalier), είναι άκρως ανταγωνιστικό και στο τέλος θα αναδειχθεί ένας μόνον νικητής. Η αναμέτρηση αρχίζει, οι «αντίπαλοι» παθιάζονται, φανατίζονται, ο καθένας από τη μεριά του θέλει να είναι ο νικητής, δηλαδή ο καλύτερος! Όμως από το παιχνίδι παρασύρεται και το προσωπικό, ο μάγειρας κι ο βοηθός του, οι οποίοι μιμούνται τα αφεντικά τους και παίζουν κι αυτοί το δικό τους παιχνίδι ενώ στοιχηματίζουν και ποιος θα κερδίσει.

Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, μπορεί αν ξένισε με το ιδιόρρυθμο σινεμά της στην προηγούμενη ταινία της, «Attenberg», αλλά τώρα φαίνεται πολύ πιο ώριμη και σίγουρη. Σκηνοθετώντας στον κλειστό χώρο ενός κότερου, καταφέρνει να αξιοποιήσει όλους τους χώρους ώστε να κινήσει την κάμερά της και να ξεφύγει από τον κίνδυνο της θεατρικότητας. Η αλληγορία της είναι προφανής, το σκάφος είναι η κοινωνία του ανταγωνισμού και του «ο θάνατός σου η ζωή μου». Οι επάνω, τα αφεντικά, οι πλούσιοι, η αστική τάξη, βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό. Σκληρό και ανελέητο ανταγωνισμό για το ποιος θα επικρατήσει, ποιος θα κερδίσει θέση και χρήματα. Όμως και οι από κάτω, οι υπηρέτες, η φτωχοί, η εργατική τάξη, έχουν τους δικούς της ανταγωνισμούς. Όχι με τα αφεντικά αλλά μεταξύ τους και το χειρότερο το κάνουν μιμούμενοι τα αφεντικά. Η σίγουρη συνταγή της ήττας, η επιλογή λάθος αντιπάλου. Κι αυτό φαίνεται στο φινάλε. Τότε που μετά την ανάδειξη του νικητή, που δε μαθαίνουμε ποτέ ποιος είναι, αφού δεν έχει σημασία, μιας και οι αντίπαλοι αποχωρούν μονιασμένοι. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τους υπηρέτες, αυτοί συνεχίζουν να «τρώγωνται».

Ιδού λοιπόν, η άρχουσα τάξη βρίσκει τρόπους να συνεχίσει ενωμένη την ώρα που εργατική τάξη, βρίσκει τρόπους να διευρύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των μελών της. Μια εξαιρετική ταινία – ακτινογραφία των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στις ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των πρωταγωνιστών. Και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό είναι πως η σκηνοθέτιδα, αν και διαπραγματεύεται ένα σοβαρό θέμα, προσθέτει πολλά κωμικά στοιχεία, έτσι ώστε η ταινία να προκαλεί γέλια και να είναι διασκεδαστική.  Να σημειώσουμε τέλος, πως η ταινία κέρδισε το βραβείο κοινού στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης

Στράτος Κερσανίδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s