ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (έως 25/11/2015)

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 22/11/2015)

"Ντιπάν, Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα"

«Ντιπάν, Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα»

«Ντιπάν: Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα» (Dheepan), του Ζακ Οντιάρ: Ο Ντιπάν, πρώην αντικαθεστωτικός στη Σρι Λάνκα, μέλος των Τίγρεων του Ταμίλ, αποφασίζει να φύγει από τη χώρα του με σκοπό να περάσει στην Ευρώπη. Για αυτό θα συνεργαστεί με μια γυναίκα και ένα ανήλικο κορίτσι και οι τρεις τους, έχοντας πλαστά διαβατήρια, θα υποκριθούν πως είναι οικογένεια. Θα φτάσουν στο Παρίσι και θα βρουν στέγη και δουλειά σε ένα παρισινό προάστιο. Και ενώ προσπαθούν να συνηθίσουν και να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, τα μέλη της «οικογένειας» θα βρεθούν αντιμέτωπα με νέες δυσκολίες. Η βία των τοπικών συμμοριών και οι έμποροι ναρκωτικών θα επηρεάσουν άμεσα και δραματικά τη ζωή τους. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του 68ου κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών.
«Το παραμύθι των παραμυθιών» (Tale of tales), του Ματέο Γκαρόνε: Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν τρία βασίλεια. Το Λόνγκτρελις, το Στρόνγκλιφ και το Χάιχιλς. Η βασίλισσα του Λόνγκτρελις, θέλει ένα παιδί και είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα γι’ αυτό. Ο βασιλιάς του Στρόνγκλιφ, είναι παραδομένος στις ανεξέλεγκτες ορμές και την ηδυπάθειά του. Ο βασιλιάς του Χάιχιλς, έχει εμμονή με έναν ψύλλο ο οποίος διαρκώς μεγαλώνει, μεγαλώνει ασταμάτητα Τρεις ηγεμόνες οι οποίοι παλεύουν με τα προσωπικά τους προβλήματα, συνθέτουν τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα σε αυτό το φαντασμαγορικό, αναγεννησιακό παραμύθι. Η ταινία είναι βασισμένη σε παραμύθια του Τζιανμπατίστα Μπαζίλε, ο οποίος ενέπνευσε τους αδελφούς Γκριμ. Η θετική έκπληξη στο φετινό φεστιβάλ των Κανών η οποία κέρδισε τις εντυπώσεις του κοινού.
«Τέλος διαδρομής» (The end of the tour), του Τζέιμς Πόνσολντ: Το 1996, ο ρεπόρτερ του περιοδικού Ρόλινγκ Στόουν, παίρνει συνέντευξη από το βραβευμένο μυθιστοριογράφο, Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Μια μεγάλη συνέντευξη η οποία διήρκησε πέντε μέρες, ένα διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου δημιουργήθηκε μια έντονη σχέση ανάμεσα στους δύο άνδρες. Όμως, περιέργως, η συνέντευξη δε δημοσιεύτηκε ποτέ και οι κασέτες παρέμειναν στα ντουλάπια του Λίπσκι. Οι δύο άνδρες δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά και το 2008, ο Γουάλας αυτοκτόνησε. Μετά από αυτό, ο Λίπσκι έγραψε ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα το οποίο βασίζεται σε εκείνη τη συνάντηση – συνέντευξη. Σε αυτό το μυθιστόρημα είναι βασισμένη η αυτοβιογραφική ταινία του Πόνσολντ.
«Τοσοδούλικα: Η κοιλάδα των χαμένων μυρμηγκιών» (Minuscule: Valley of the Lost Ants), των Ελένη Ζιρό και Τόμας Σάμπο: Δύο στρατοί πολεμούν. Από τη μια μεριά είναι ο στρατός των μαύρων μυρμηγκιών κι από την άλλη ο στρατός των κόκκινων μυρμηγκιών. Αιτία του σκληρού τους πολέμου είναι τα απομεινάρια που άφησαν οι άνθρωποι μετά από κάποιο πικ νικ. Στη μέση της σκληρής μάχης θα βρεθεί μια γενναία πασχαλίτσα η οποία θα βοηθήσει τα μαύρα μυρμήγκια να σώσουν τη φωλιά τους από την επίθεση των κόκκινων μυρμηγκιών.
Η ταινία είναι χωρίς διαλόγους, η μουσική είναι του Ερβέ Λαβαντιέ, ενώ είναι γεμάτη από κινηματογραφικές αναφορές από το «Ψυχώ» μέχρι τον «Πόλεμο των άστρων». Όσο για τις σκηνές καταδίωξης, είναι βγαλμένες απευθείας από τις ταινίες του Μπάστερ Κίτον και του Τσάρλι Τσάπλιν.
Σινεφίλ

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s